Toen ouwe rot in het nu-countryvak K.D. Lang haar collega’s Laura Veirs en Neko Case contacteerde om samen een plaat te maken, was de deal al na een half uur beklonken. Maar dat het maken van de plaat zelf niet zonder slag of stoot ging, is niet echt te horen. case/lang/veirs is een oase van rust en bezonnen degelijkheid, en soms net ietsje te beschaafd.
Bewust of niet, het idee van een vrouwelijke trio-plaat is niet nieuw in de countrywereld: Dolly Parton, Linda Ronstadt en Emmylou Harris brachten in respectievelijk 1987 en 1999 hun succesvolle en nog steeds bijzonder goed beluisterbare albums Trio en Trio II uit. Waren die twee platen traditioneel en uitgesproken country, op case/lang/veirs horen we eigenlijk een door de jaren 70 folk beïnvloed album met dito dromerige strijkers, een perfect in balans gehouden album met een evenredig aandeel voor zowel Lang, Veirs als Case.
Na verschillende keren de hele plaat gehoord te hebben, moeten we toegeven dat er weinig beter is dan het ronduit fantastische, gedragen “Atomic Number”. Aan het begin van elke strofe zingen Lang, Case en Veirs één voor één een zin als een drievoudige openbaring om vervolgens in het refrein perfect harmonieus samen te vallen en de fijne stem van Veirs de boventoon te laten voeren. Dat heet dan magie, dames en heren.
Onze favoriete nummers zijn overigens die waarin Veirs de hoofdrol toebedeeld krijgt: “Song For Judee” is charmant en “Greens of June” heeft naast een inkaderenswaardige vioolsolo die uitgeleide mag doen, ook een intoxicerend sfeertje met een lichtjes hese Veirs die wat te lang in de zon heeft gelegen en halfdronken haar tekst zingt. Niet alleen Veirs trouwens, ook Case mag uitpakken, bijvoorbeeld op het grotendeels akoestische, uiterst breekbare “Behind the Armory” met het ontwapenende “Still I want you to love me” als ultieme garantie voor een kleine snik op het einde van het nummer.
Des te jammer dan dat de 14 songs tellende plaat in het algemeen wat voortkabbelt. Op “Honey and Smoke” neemt Lang het voortouw en dan wordt duidelijk dat Lang vooral een kundige vakvrouw is die ondanks het zwoele sfeertje en het tango-achtige ritme nooit het achterste van haar tong laat horen. Braafjes dus, ondanks die mooie doo-wop koortjes op de achtergrond. Op “Blue Fires” mag Lang de wat hogere regionen van haar stem verkennen: het is een trage, trieste sleper met mooie koortjes en een slepende bariton gitaar maar klinkt wat te klassiek om er echt uit te springen, ook al is “The January cherries bloom / But not in you” een verdomd mooie zin.
Voor u een verkeerd idee krijgt: een slechte plaat is dit niet, daarvoor is het bedrieglijk eenvoudige “I Want To Be Here” te mooi. Het nummer wordt door een tokkelende gitaar aangedreven en terwijl Veirs “I want to be here with you / Not bracing for what comes next” zingt, zingen Case en Lang zacht op de achtergrond mee. Het is die bedriegelijke eenvoud die de vaak veelgelaagde geproduceerde nummers op de rest van case/lang/veirs soms missen en waardoor de emotionele impact hier en daar teveel ingezwachteld blijft.
case/lang/veirs blinkt hoe dan ook van vakmanschap en degelijkheid en staat vol de mooie, kundige nummers met kop en staart. Wie een boontje heeft voor rustieke folk en prachtige harmonieën tussen drie grote zangeressen en songschrijvers zal met dit album een zomer lang zoet zijn. Een aangenaam plaatje dus, zoals dat zo dodelijk heet, niets minder maar jammer genoeg ook niets meer.
