Decenniumtop 100 :: 60-51




60. Isobel Campbell & Mark Lanegan: Ballad of The
Broken Seas (2006)

‘Ballads of the Broken Seas’ is een sprekend voorbeeld van hoe twee
aparte en contrasterende stemmen tot een magische synergie komen in
uitmuntende en meeslepende luistermuziek. Enkele jaren terug werd
het al (terecht!) uitstekend in één zin samengevat door iemand bij
enola: “De antipodische interactie tussen Isobel Campbell en Mark
Lanegan zorgt voor een ontroerend vuurwerk dat u niet snel zal
vergeten.” Beter dan dit kunnen wij het niet zeggen. (qc)

59. Sigur Rós: Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust
(2008)

‘Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust’ was de eerste Sigur
Rós-plaat deels buiten het thuisland opgenomen en het meest poppy
album dat de Scandinaviërs al op de wereld hebben losgelaten. Het
was in 2008 dat Sigur Rós Werchter én Pukkelpop betoverde met hun
‘Gobbledigooks’ en andere sterkhouders. Deze nieuwe stap naar een
groter publiek ging niet gepaard met kwaliteitsverlies, al is dit
niet de sterkste Sigur Rós. Meer later in deze lijst! (kvv)

58. Bright Eyes: Cassadaga (2007)

De voorlopig laatste plaat die Conor Oberst met zijn Bright Eyes
uitbracht was ‘Cassadaga’, dat het met een waslijst aan personeel
(onder meer M. Ward en Rachael Yamagata) een stuk weidser aanpakte
dan zijn voorgangers. Thematisch ging de plaat ook wat dieper in
hoogtepunten als ‘No One Would Riot For Less’ en ‘I Must Belong
Somewhere’. Ook Oberst komt nog eens terug in onze lijst, al is
deze ‘Cassadaga’ een van dé songwriterplaten van de laatste jaren.
(kvv)

57. No Age: Nouns (2008)

Move over, Dinosaur Jr. en Sonic Youth: No Age is de beste
noiserockband van het moment. Hun tweede, even krachtige als korte
plaat ‘Nouns’ staat hier geheel terecht te blinken tussen de beste
albums van het decennium; geen enkele andere lo-fi groep slaagde er
immers in zo’n vuile sound en zo’n verpletterende songs te
verrijken met zulke diepgang, gelaagdheid en melodie. No Age is een
unieke band en ‘Nouns’ een door en door essentiële plaat.
(vvp)

56. Beck: Sea Change (2002)

‘Sea Change’ was alweer de achtste studioplaat van Beck, nog zo’n
wonderkind met een leger aan volgelingen. De plaat verkocht als gek
en dat is niet verwonderlijk met het arsenaal aan knappe songs dat
‘Sea Change’ siert. U herinnert zich vast ‘Lost Cause’, ‘Paper
Tiger’, ‘Round the Bend’ en al die andere klassesongs. De eerste
plaat van Beck Hansen van dit decennium werd direct zijn knaller.
En wat voor een! (kvv)

55. Red Hot Chili Peppers: By The Way (2002)

Red Hot Chili Peppers hebben al betere tijden gekend nu Frusciante
is opgestapt en let’s face the facts, de laatste jaren brachten te
veel van hetzelfde. ‘By The Way’ zette het lichtende pad van
‘Californication’ (1999) door en toonde een veelzijdigere en meer
toegankelijke Peppers. Liefst zestien songs telt dit heerlijke
plaatje, met ‘The Zephyr Song’, ‘Midnight’ en ‘By The Way’ voorop.
Te hebben plaat van een van de meest vernieuwende rockbands
van/sinds de jaren tachtig! (kvv)

54. Animal Collective: Merriweather Post Pavillion
(2009)

Voor mij persoonlijk is dit misschien wel de beste plaat aller
tijden. Ja, sorry hoor, jongens, objectiviteit is één ding, maar je
moet wel een beetje eerlijk blijven, nietwaar? Maar goed, nu dat er
al uit is, kan ik misschien nog even zeggen dat ‘Merriweather’ wel
degelijk een perfecte plaat is, ook voor non-believers. Animal
Collective vindt zichzelf – en de popmuziek – bij elke release
opnieuw uit, en nergens doen de heren dat zo treffend als op dit
magistrale hoogtepunt in hun carrière. Waarvoor hulde. (vvp)

53. Spinvis: Dagen Van Gras, Dagen Van Stro
(2005)

Zijn titelloze debuut – tjokvol charmante huis-, tuin- en keukenpop
– werd een instant classic in de Nederlandstalige muziek, met
liedjes als ‘Astronaut’, ‘Bagagedrager’, ‘Smalfilm’ en ‘Voor ik
vergeet’, die intussen zelfs deel uitmaken van ons collectieve
geheugen. Niemand verwachtte dat Erik de Jong ooit beter zou doen.
Maar kijk: ook al staat zijn tweede plaat nog steeds volledig in de
schaduw van dat debuut, ‘Dagen van gras, dagen van stro’ is
intrinsiek de betere cd van de twee. Met uitgekiende arrangementen
en poëtische, bespiegelende teksten laveert Spinvis op onnavolgbare
wijze tussen weemoed en gekte. (ld)

52. Mastodon: Crack the Skye (2009)

Nog maar dit jaar uitgekomen en al bij de beste platen van het
decennium. Daar hoeft niet lacherig over gedaan te worden, net
zoals men zich net vrolijk moet maken over het
beladen´vier-elementen´-concept waar deze plaat het sluitstuk van
is. Mastodon op zijn zweverigst en progressiefst en ja ook
eigengereid en compromisloos. Niet alle metalbands zijn verplicht
zichzelf steeds te herhalen en in een vicieuze cirkel te blijven
hangen. Mastodon zit in de stroom van een opwaardse vortex en in
hun slipstream volgen steeds meer verbijsterde luisteraars. Zij
zetten alle zeilen bij om hun hoofd niet te verliezen in het
labyrint van harmonieën en dissonanten maar vinden aan de basis
gelukkig steeds de goeie ouwe hard rockriff. (svh)

51. The Notwist: Neon Golden (2002)

‘Neon Golden’ was een van de uitverkorenen die aandacht kreeg in de
reeks ‘Classics of the Noughties’. Volledig terecht, want de Duitse
groep schudde de muziekwereld grondig dooreen met zijn
indietronica. “De ultieme kruisbestuiving tussen analoog en
digitaal”, een mooiere eer kan men niet aan The Notwist
toeschrijven. (qc)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − drie =