



80. The Antlers: Hospice (2009)
Een ziekenhuistplaat, wie had gedacht dat die vanuit het niets zou
opkomen en de oren en harten van vele muziekliefhebbers zou
veroveren? Geen kat die The Antlers kende voor ze dit jaar met
‘Hospice’ uitpakten en kijk, nu is het een van die essentiële bands
geworden, alsof ze er altijd zijn geweest. Reden te meer om deze
conceptplaat te belonen met een plaatsje in onze top 100.
(kvv)
79. Low: Things We Lost in the Fire (2001)
Zelf houden ze niet van de stempel ‘slowcore’, toch kan niet
ontkend worden dat het drietal uit Minnesota een van de eersten was
om dit genre volwaardig te maken én een sterk gezicht te geven. Het
is echt de moeite om te grasduinen in de volledige discografie van
Low maar ‘Things We Lost In The Fire’ spant zeker de kroon en gaat
van de ene pakkende song naar de andere. ‘Sunflower’, ‘Dinosaur
Act’, ‘Whore’, ‘In Metal’,… Heerlijk. (kvv)
78. Neurosis: Given to the Rising (2007)
Neurosis is misschien wel de sterkste sludgeband die er ooit
geweest is en presteerde niet alleen op hoog niveau in de jaren
negentig, maar liet ook fantastische dingen horen in de voorbije
tien jaar. Dat waren drie studioalbums, om precies te zijn, die in
principe allemaal in deze top hadden mogen staan, maar waarvan we
het meest recente ‘Given to the Rising’ bekronen met een 78e
plaats. En dat voor de titelsong alleen al. Wereldband. (kvv)
77. Amy Winehouse: Back to Black (2006)
De meest besproken vrouw van de later noughties is ongetwijfeld Amy
Winehouse. Een mens zou zowaar vergeten dat er onder de beehive en
siliconen een muzikaal genie schuilgaat. Zij stond mee aan de wieg
van de retrosoulrevival, maar blijft ongetwijfeld de meest
authentieke van de hoop. Als geen ander besefte Winehouse op ‘Back
to Black’ namelijke dat het ware Motownsucces bestond uit de
paradoxale omhelzing van muzikale vrolijkheid en thematische smart.
Doorheen de kleurrijke melodieën zingt Winehouse bitterheid (‘Wake
up Alone’) en hartepijn (‘Back to Black’) van zich af. Of ze ooit
een waardige opvolger kan neerpennen, wordt het vraagstuk van het
volgende decennium, maar deze tour de force nemen ze haar alleszins
nooit meer af. (tdm)
76. Sufjan Stevens: Michigan (2003)
Voor de grote triomf die ‘Illinois’ heet, heeft muzikale weirdo
Sufjan Stevens nog wel een aantal plaatjes gemaakt die de moeite
zijn. Naast het al even sterke ‘Seven Swans’ is dit de beste van
zijn ouder materiaal. Het is ook essentieel luistervoer voor al wie
al eens graag een cd’tje opzet, een minimum aan goede smaak heeft
en niet doof is. ‘Michigan’ is ingetogen, breekbaar en
hartverscheurend mooi. Zo hebben wij ze graag. (vvp)
75. Battle of Mice: A Day of Nights (2006)
Het jammerlijk ter ziele gegane Battle of Mice was een supergroep
in het postmetalgenre met Julie Christmas (Made Out of Babies) en
Josh Graham (Neurosis, Red Sparowes) als meest opvallende leden. De
knipperlichtrelatie tussen hen zorgde voor een erg veelzijdige en
bijzonder straffe release, die het beste in alle groepsleden naar
boven haalde. Luisteren naar ‘A Day of Nights’ is telkens weer een
loutering. Een plaat die je vastgrijpt en niet meer loslaat.
(kvv)
74. Joanna Newsom: Ys (2006)
Voor veel mensen zal alleen al Joanna Newsoms stem een
onoverkomelijke barrière zijn bij het beluisteren van haar geniale
tweede album, ‘Ys’. Die mensen kennen er niks van. Middeleeuwse
zwierigheid, barokke instrumentatie en lange lyrische hoogstandjes
maken het genie van deze plaat uit en Newsoms etherische, nasale en
prachtige vocalen tillen het geheel naar een hoger niveau. Een van
de beste singer-songwriterplaten van de noughties. (vvp)
73. Johnny Cash: American Recordings V: A Hundred Highways
(2006)
Een Stuk Over Johnny Cash Kan Alleen Maar In Koninklijke
Hoofdletters. Want Cash Is Een Van De Echte Groten Uit De
Muziekgeschiedenis. Hij Is Een Icoon, In Dezelfde Categorie Van The
Beatles En Elvis. ‘American V’ Is Zijn Definitieve Afscheid (Al
Komt Er Nu Toch Nog Een Zesde Aan), Waarbij Hij Terugkijkt Op Zijn
Leven Terwijl De Dood In De Hoek Van De Kamer Wachtte Tot Hij Klaar
Was. (kg)
72. The Streets: A Grand Don’t Come For Free (2004)
Oké, Mike Skinner aka The Streets zingt niet, hij rapt. Daar houdt
de vergelijking met de gemiddelde hiphopartiest ook op. Skinner
groeide niet op in een of andere achtergestelde buurt in een
Amerikaanse grootstad, maar in het Engelse Birmingham. Zijn songs
gaan dan ook over booze en pubs, birds en chicks, lads en geezers.
Het leven zoals het is, kortom, door de ogen van a bloke van 21
jaar. (ld)
71. Grandaddy: Sumday (2003)
De band uit Modesto houdt op dit album vast aan de succesformule
van ‘The Sophtware Slump’. De plaat is echter niet zomaar een
doorslagje van haar illustere voorganger. Heel wat songs hadden
inderdaad ook op de vorige kunnen staan, maar hét grote verschil is
dat de kwaliteit van de tracks op ‘Sumday’ iets wisselvalliger
zijn. Toch blijft het genieten geblazen met o.a. ‘I’m on Standby’,
‘”Yeah” Is What We Had’ en ‘O.K. With My Decay’. (ld)



