I would like a single plum, floating on perfume, served in a man’s hat :: postmodernisme ahoi!


Dit is natuurlijk een ietwat veradderlijk onderwerp, omdat zowat
àlles wat er gemaakt wordt tegenwoordig, postmodern is. Maar waar
wij het over hebben, is zelfbewuste cinema. Films die verwijzen
naar andere films, naar andere media of gewoon naar zichzelf.
Mindfucks, metafilms… U begrijpt ons. Of niet.

1. Adaptation (2002)
Charlie Kaufman is ongetwijfeld de peetvader van dit subgenre. Na
‘Being John Malkovich’ schreef hij ‘Adaptation’, met Nicolas Cage
in een zeldzame goede rol als schrijvende tweelingbroers die ook
Kaufman heten en net ‘Being John Malkovich’ geschreven hebben. En
die een film gaan schrijven die ‘Adaptation’ heet. Wooow…

2. I Heart Huckabees (2004)
Zelfs actrice Lilly Tomlin snapte geen snars van deze metafysische
komedie, wat leidde tot enkele legendarische woede-uitbarstingen.
Wilde seks in de modder, gesjeesde brandweermannen en filosofische
detectives ahoi!

3. Moulin Rouge! (2001)
Baz Luhrmann combineert eindeloze kitsch, de meest foute songs van
de twintigste eeuw en een stroboscopische montage in dit wervelende
liefdesverhaal in de Moulin Rouge ca. 1900. Als er ooit een film
zich afspeelde in een geheel uit referenties opgetrokken universum,
dan is het deze wel.

4. Eternal Sunshine of the Spotless Mind
(2004)

Charlie Kaufman, deel 2: één van de mooiste films van de
noughties, waarin een man zijn pijnlijke herinneringen aan
zijn ex-lief wil laten wissen, om te ontdekken dat hij daarmee ook
een stukje van zijn menselijkheid verliest. Emotioneel oprecht,
vernieuwend en simpelweg magisch.

5. Across the Universe (2007)
Een veel te weinig geziene Beatles-musical die bij elke visie beter
wordt. Het verhaal hangt als los zand aan elkaar, maar de
psychedelische visuele stijl, de associatieve montage en het
groovy tijdbeeld zijn om duimen en vingers bij af te
likken. Om van de muziek nog maar te zwijgen. De tedere versie van
‘I Wanna Hold Your Hand’ is onvergetelijk.

6. The Science of Sleep (2006)
Na ‘Eternal Sunshine’ probeerde Michel Gondry het solo, met dit
letterlijke droomproject, dat zich afspeelt in een landschap van
karton en wattenbolletjes. Het gevecht met de gigantische handen is
fenomenaal.

7. Stranger Than Fiction (2006)
Will Ferrell speelt een tragikomische rol over een man die zich
beseft dat hij een romanpersonage is met wie het niet goed gaat
aflopen. Gevoelige bespiegeling over de invloed van kunst op
het leven, en wat mensen doen om hun leven betekenis te geven. En
nee, dat is niet zo pretentieus als het klinkt. De I want
you-
scène is een plakkertje.

8. Be Kind, Rewind (2008)
Michel Gondry vliegt solo, deel 2. Videotheekbedienden wissen per
ongeluk hun tapes en besluiten dan maar de films te “Sweden”: ze
maken er eigen versies van, met behulp van veel Pritt, karton en
plakband.

9. Cold Souls (2009)
Paul Giamatti speelt een fictieve versie van zichzelf als een
acteur die zijn eigen ziel laat verwijderen om een depressie tegen
te gaan. Zijn ziel blijkt er uit te zien als een kikkererwt. Was
ongetwijfeld leuk en/of diepzinnig bedoeld, maar komt vooral
lusteloos over.

10 Synecdoche, New York (2008)
Maar niets wordt zo weird als Charlie Kaufman die niet
wordt tegengehouden door een mentaal gezonde regisseur. In zijn
regiedebuut krijgen we heel het leven te zien van een
theaterregisseur die de hele wereld wil dupliceren in een loods.
Tot je niet meer weet wat echt is, en wat fictie. Ahja, en Emily
Watson woont in een brandend huis. Dat ook.

Keer
terug naar het decennium-overzicht!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 1 =