DIT WAS 2009 :: Isbells :: ”Vroeger klonk ik als een eend”

De hele maand december blikt goddeau.com terug op het afgelopen jaar met de interviewreeks DIT WAS 2009. Daarin laten we artiesten aan het woord die het jaar maakten of wiens plaat onterecht onopgemerkt de vergetelheid indook.

Er trekt een buzz door de gangen van het Vlaamse muziekestablishment. Nieuwkomer Isbells heeft zijn debuutalbum Isbells nog maar pas op het publiek losgelaten en wordt door de critici al overladen met lovende woorden en grootse verwachtingen. Tijd om Gaetan Vandewoude, de man achter de veelgeprezen plaat, aan de tand te voelen.


Vandewoude: "Het is heel bizar met welke vaart de zaken gaan. Alle grote magazines willen iets met ons doen, alle recensies zijn heel positief en ik heb net gehoord dat we genomineerd zijn voor de MIA’s, in de categorie ’doorbraak’. Nochtans is onze cd nog maar twee weken geleden uitgebracht, zonder budget en op een klein label. We zijn samen met Customs, Jasper Erkens en The Hickey Underworld genomineerd, en aangezien het publiek mag stemmen vermoed ik dat Jasper Erkens met de pluimen zal gaan lopen. Hij heeft ook talent. Die drie groepen hebben zich dit jaar al hard ingezet, maar Isbells heeft zich nog niet bewezen."

enola: Je wordt op straat nog niet aangeklampt door bakvissen die om een handtekening pingelen?
Vandewoude: "Nee, nog niet, maar soms voelt het wel als een hype aan. De waterdrager op de hoes moet in Turkije wel al handtekeningen uitdelen (lacht)! Eigenlijk is het een oude postkaart waar we via Google op gebotst zijn. Ik was meteen overtuigd en vind het nog steeds een prachtige hoes."

enola: Legt het geen druk op je als iedereen je tot een van de volgende grote Belgische namen bombardeert?
Vandewoude: "Toch wel, de lovende kritieken volgden razendsnel op de release en zo is er een publiek gegroeid dat uitkijkt naar onze optredens. Sindsdien hebben we echter niet meer opgetreden, dus zijn we nog niet zo goed ingewerkt. Met de voltallige band hebben we een zevental optredens achter de rug, wat belachelijk weinig is. We moeten nog leren om samen te spelen. Het creëert dus zeker wel druk om aan die verwachtingen te voldoen. Ik zal pas tevreden zijn als we veel gespeeld hebben en goed ingeolied zijn. Het is ook nieuw voor mij om frontman te zijn, ik moet het optreden rechthouden en dat vergt veel energie van me."

enola: Jouw ’fluweelzachte’ stem ontvangt ook veel complimentjes. Wist je vóór Isbells dat je kon zingen?
Vandewoude: "Vroeger kon ik mijn stem nog niet gebruiken zoals nu. Ik had er nog geen idee van hoe ik ze wilde gebruiken, en ben dat door middel van trial and error te weten gekomen. Stil, zacht én hoog, de rest moet ik niet proberen. Bij Soon nam ik soms backing vocals voor mijn partij die ik redelijk hard moest roepen en toen klonk ik als een eend, dat was verschrikkelijk."

enola: Belgische faam lijkt al binnen handbereik, droom je ook van een carrière buiten de landsgrenzen?
Vandewoude: "Ja, maar dat blijft een droom, je weet nooit op voorhand wat er zal gebeuren. In Nederland wordt de cd al goed onthaald. In mijn stoutste dromen prijken Kopenhagen, Berlijn of Milaan op de tourlijst, maar de toekomst zal uitwijzen of dat haalbaar is. Mijn droom is nu al uitgekomen en ik heb het gevoel dat ik met Isbells kan voortdoen."

enola: Geen spijt dus dat je je baan opgeofferd hebt voor de muziek?
Vandewoude: "Helemaal niet. Ik werkte twee dagen per week en kon muzikaal nog mijn ding doen, maar dat bleef vrijblijvend. Zonder houvast ben ik nu wel verplicht om er volledig voor te gaan. Na mijn ontslag heb ik nog twee korte interimjobs gedaan, een daarvan was fruit wegen. Tien uur per dag werkte ik aan de lopende band in een verschrikkelijk tempo, ik was elke avond kapot. Als ik daaraan terugdenk, ben ik heel tevreden dat ik nu kan optreden."

enola: Heb je zelf nog aanstormend talent gespot?
Vandewoude: "Jazeker, Joy Adegoke. Ze is al een tijd bezig, heeft een geweldige stem en présence en maakt waanzinnige muziek. Ze staan met twee op het podium, met loop stations en zo. Momenteel nemen ze een cd op, dus zal je er binnenkort wel van horen. Een ander talent dat al twintig jaar lang fantastisch werk levert maar de laatste tijd niet meer in de kijker staat is Filip Casteels, ex-frontman van El Fish. Zoals hij speelt, heb ik het nog niemand zien doen."

enola: Verwijzingen naar Nick Drake, Fleet Foxes, Bon Iver en Elliot Smith keren in alle recensies over Isbells hardnekkig terug. Stoort het je niet om onder het gewicht van de groten gebukt te gaan?
Vandewoude: "In het begin wel, ik werd zelfs van plagiaat beschuldigd. Een recensent beweerde dat ik schaamteloos van Fleet Foxes gekopieerd had, terwijl ik hun muziek nauwelijks kende! Ik was echt in mijn gat gebeten. Enkele weken geleden heb ik hun cd beluisterd, férme muziek! Toen Bart (groepslid) mijn muziek voor het eerst hoorde, liet hij mij Nick Drake horen. Ik vond die heel mooi, maar wilde er toen niet naar luisteren zodat het me niet teveel kon beïnvloeden. Elliot Smith kende ik van naam en Bon Iver heb ik tijdens de opnames leren kennen; ik was direct verkocht. Bij al die groepen gaat het ook om akoestische muziek, meerstemmigheid en songs, natuurlijk kan je dan gemakkelijk de link naar Isbells leggen. Ik zie het sowieso als een compliment, en veel mensen zeggen dat ik ondanks die stijl toch mijn eigen wereld creëer. Isbells komt dan ook vanuit mijn hart."

enola: Als je niet vertrouwd was met die groepen, had je dan soms andere muzikale voorbeelden in het achterhoofd?
Vandewoude: "Helemaal niet, mijn voorbeelden zijn zo divers, de voorbije tien jaar heb ik me niet toegespitst op één of twee groepen. Mijn eerste bewustwording van muziek was de Red Hot Chili Peppers, op mijn vijftiende. Ik wilde toen drummer worden en kocht twee weken later mijn eerste drumstel. Daarna heb ik gebast, een beetje gitaar gespeeld, wat piano…ik proefde van alle instrumenten. In die tijd nam ik allerlei dingen op en onderweg inspireerden veel groepen me, gaande van Miles Davis tot U2 of Coldplay."

enola: Voordien speelde je bij de bluesband Ellroy en de emocoreband Soon, nu sla je een nieuwe weg in. Kon je je ei niet meer kwijt?
Vandewoude: "Naast Isbells maken we nog steeds songs met Soon, alleen zijn die wat meer gecamoufleerd onder gitaargeweld. Ik speel al heel lang op mijn gitaar, maar enkel thuis. Een jaar geleden vond ik de tijd rijp om daar iets mee aan te vangen. Na een afvalronde bleven er van de veertig à vijftig demo’s een twintigtal over, daarvan heb ik er zestien opgenomen en dan zijn er nog twee afgevallen. Uiteindelijk staan er maar negen nummers op de cd, omdat ik mezelf niet wou herhalen. Liever een goede korte cd, dan één die je niet uitluistert omdat je jezelf herhaalt."

enola: Op Isbells is er maar op één nummer drum te horen. Wilde je het bewust sober houden?
Vandewoude: "Het was inderdaad een bewuste keuze om het ingetogen te houden; misschien wou ik als drummer afstand nemen van mijn instrument. Ik wilde niet hervallen in de traditionele bezetting, dat leek me niet interessant genoeg. Voor de fun heb ik eens geprobeerd om op één van de nummers te drummen en dat was waardeloos. Mijn vermoeden was bevestigd."

enola: Isbells blinkt uit in universele eenvoud. Was het ook zo gemakkelijk om de nummers te schrijven?
Vandewoude: "Dat gaat heel vlot. In een groep als Soon zijn we met vijf en moet iedereen volgens het democratische principe tevreden zijn, maar Isbells is mijn project. Ik hoef met niemand rekening te houden en ik neem de laatste beslissingen. De structuur en melodieën leg ik vast en rond dat fundament bouwen de andere muzikanten hun wereld, die natuurlijk meerwaarde geeft. Zonder de ongelofelijk mooie stem van Naïma en Barts bijdragen zou ik de cd minder mooi vinden.
Mijn teksten zijn ook eenvoudig, ik beschouw mezelf niet als een poëet. Het zijn universele thema’s, voornamelijk de liefde uiteraard, die ik op een eerlijke en mooie manier probeer te brengen. Misschien dat mensen vanwege die eerlijkheid er iets aan hebben."

enola: In bijna elk van je nummers is een positieve noot terug te vinden. Zie je optimisme als een morele plicht?
Vandewoude: "Ja, zeker om te overleven, anders is het toch maar donker en onaangenaam om te leven. Er is altijd een uitweg. Als je daar niet van overtuigd bent, wat voor zin heeft het dan om verder te doen? Ik ben zeker geen wereldverbeteraar; het is niet aan mij om mijn normen en waarden op te dringen, maar ik maak me wel zorgen om de wereld en vooral om de toekomst van mijn kind. En terecht toch? Eén van de redenen waarom Isbells Isbells is geworden, is trouwens mijn dochter. Een jaar of drie geleden vernamen we slecht nieuws omtrent haar gezondheid en sindsdien voelde ik me vooral aangetrokken tot rustige en harmonische muziek."

enola: Op je MySpace-pagina staat te lezen dat de cd in een stal is opgenomen. Moeten we ons daar koeien en hooistapels bij voorstellen?
Vandewoude: "Het is inderdaad een koeienstal, maar dan zonder de koeien. Naast mijn huis staat een oude koeienstal waarin ik nieuwe elektriciteit heb gelegd, mijn materiaal heb opgesteld en ben beginnen opnemen. Het geluid van de cd is daardoor redelijk organisch, vuil en dichtbij. Dat zou in een studio niet mogelijk geweest zijn. Voorbijrijdende auto’s, ontwakende vogels of mijn dochter op de achtergrond; al die elementen heb ik op de plaat gelaten indien het niet hinderde.
De muziek is ook meestal ’s nachts gemaakt en dan werk je op je eigen tempo. In de studio tikt de klok, omdat je ervoor betaalt. Het is ook bij vorige groepen altijd de norm geweest om zelf opnames te maken zonder grootschalige budgetten. Ik hoop het zo te kunnen blijven doen, tenzij ik ooit een symfonisch orkest wil natuurlijk."

enola: Werk je in die stal soms al aan nieuw materiaal?
Vandewoude: "Op heel vluchtige basis. Ik kan eigenlijk vooral ’s avonds laat creatief bezig zijn, vaak tot in de late uurtjes. Momenteel heb ik echter weinig tijd; ofwel repeteren we ofwel ben ik kapot en ga ik slapen."

enola: Nog een laatste vraag, die moet gesteld worden: vanwaar komt de groepsnaam?

Vandewoude: Isbells is een familienaam, via Google ben ik ernaar op zoek gegaan, the Isbells van Alabama bijvoorbeeld, of Jason Isbell, de leadzanger van Drive-By truckers. Oorspronkelijk zouden we The Isbells heten, maar iedereen raadde me aan om The te laten vallen. En ik heb geluisterd. Ik wou in ieder geval een familienaam, zoals Anthony and the Johnsons, want de muziek klinkt heel huiselijk en warm. Allen gezellig bij het haardvuur.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − vier =