The Antlers ::”Het was niet de bedoeling een deprimerende plaat af te leveren”

In een klein kamertje bovenin de Arenbergschouwburg, met zicht op de afvalcontainers, wachten The Antlers om aan hun eerste concert in België te beginnen. De reden waarom we zo naar dit optreden uitkijken is hun zwaarmoedige debuut Hospice, dat vanuit het niets plots een vaste plek in de cd-speler claimt.

Vandaag is The Antlers een driekoppige band, maar nog niet zo lang geleden deed Peter Silberman (zang/gitaar) zijn kunstje solo. "Ik verhuisde naar New York en schreef de nummers voor Hospice, maar tijdens de opnames was ik al begonnen met het zoeken van bandleden. Langzaam aan begonnen zij ideeën bij te dragen. Darby Cicci leerde ik bijvoorbeeld kennen via Justin Stivers, die bas speelt op de plaat, maar de band ondertussen verlaten heeft. Uiteindelijk heeft het wat langer geduurd voor de plaat af was, maar ze heeft ook meer kunnen groeien."

enola: In welke mate is Hospice het creatieve resultaat van jullie als een band?
Michael Lerner (drums): “Ik vind toch wel voor een groot stuk. De teksten waren al klaar, maar voor de verdere invulling hebben Darby (Cicci, multi-instrumentalist, n.v.d.r.) en ik heel wat ruimte gekregen. We konden ook heel gemakkelijk nieuwe ideeën bespreken, wat tot een goede samenwerking heeft geleid.”

enola: Hospice klinkt heel filmisch, je kan er gemakkelijk beelden bij zien. Hoe komt dat?
Lerner: “Er zijn heel wat parallellen tussen het maken van platen, films en verhalen. De verschillende fases van de songs volgen elkaar op zoals scènes in een film, dat zorgt voor hetzelfde gevoel. Hoewel we er niet nadrukkelijk naar op zoek waren, zorgt de aanwezige sfeer op de plaat daar wel voor een groot stuk voor.”

enola: Wat is er veranderd sinds jullie bij het label Frenchkiss getekend hebben?
Silberman: “Veel. Ze steunen ons echt goed en gaan goed met ons om. Ze gidsen ons door naar het volgende niveau dat we nu als band doormaken. Alleen was dat heel moeilijk geweest. Ze helpen ook bij het plannen van de tournee… kort gezegd zorgen ze er eigenlijk voor dat we gegroeid zijn tot een fulltime band.”

enola: Op de EP New York Hospitals staat net zoals op Hospice een nummer "Sylvia", maar toch zijn het verschillende songs, niet?
Silberman: “Het nummer op de EP is eigenlijk een introductie voor de plaat Hospice in het algemeen. Qua thematiek liggen de twee wel dicht bij elkaar en op New York Hospital hoor je eigenlijk al duidelijk welke richting we het album uit wilden sturen.”

enola: Het verhaal op Hospice (over de emotionele chantage van een terminale kankerpatiënte, n.v.d.r.) blijft soms vaag. Wil je de luisteraar de details zelf laten invullen?
Silberman: “Exact. Ik denk dat de mensen zelf hun conclusie wel kunnen trekken en zich kunnen voorstellen waarover de plaat gaat. Ik had het duidelijker kunnen maken, of minder duidelijk, maar ik wou ergens tussen die twee punten schipperen. Er is overduidelijk een verhaal, maar het is aan de luisteraar om het te vervolledigen.”

enola: Ondanks de zware inhoud van de nummers stoten ze niet af, ze nodigen uit om er opnieuw naar te luisteren.
Silberman: “Bedankt, dat hoopte ik eigenlijk te bereiken. Het was ook niet de bedoeling een deprimerende plaat af te leveren en mensen ongelukkig te maken. Uiteindelijk gaat het toch over verlossing en over hoe je jezelf uit een moeilijke situatie probeert te redden.”

enola: Hospice is een conceptplaat geworden, was dat vanaf het begin de bedoeling?
Silberman: “Eigenlijk wel, het verhaal was al klaar voor ik aan de nummers begon. De personages bestonden al en dan kwam het erop neer om het verhaal in de juiste vorm te gieten en een volgorde uit te werken.”

enola: Recensies maken onvermijdelijk vergelijkingen met andere bands, in jullie geval keren vaak namen terug als Arcade Fire of Anthony & The Johnsons. Wat vinden jullie daarvan?
Cicci: “Elke band die min of meer ’episch’ klinkt wordt tegenwoordig vergeleken met Arcade Fire. We vinden hen een goede band, echt waar, maar die vergelijking gaat toch niet helemaal op, denk ik. Het is ook grappig als we vergeleken worden met bands die we zelfs helemaal niet kennen.”

enola: De sound die op Hospice wordt neergezet heeft duidelijk invloeden van postrock en shoegaze. Gaat de volgende plaat op het ingeslagen pad verder?
Lerner: “Misschien. Maar je kunt waarschijnlijk uit elk nummer wel stukjes halen die de luisteraar aan een bepaald genre doen denken, dus ik ben voorzichtig met een bepaald etiket op ons geluid te plakken. Voor de volgende plaat gaan we onze visie in ieder geval zeker niet vernauwen. Tijdens het schrijven zal wel duidelijk worden welke richting we uit moeten.”

enola: Ik zie jullie toch niet meteen zomerse danspop maken.
Lerner: (lacht) “Waarom niet? We sluiten niets uit.”

enola: Wanneer is die volgende plaat gepland trouwens?
Cicci: “We hopen de opnames af te ronden ergens eind september. Dus die zou er in het beste geval begin 2011 moeten zijn. Dat is nog even, maar we kijken er in ieder geval al naar uit. Ook omdat we er nu als band terug van nul aan beginnen.”

enola: Heb je nog tijd om aan je soloproject te werken, Darby? (Cicci bracht in 2008 zijn debuut Minus Green uit, n.v.d.r.)?

Cicci: “Dat je daarvan op de hoogte bent (lacht). Ik werk momenteel aan iets elektronisch, volgend jaar zou het klaar moeten zijn. Of ik daar tijd voor heb nu ik bij The Antlers speel? Ik m´´k er tijd voor!”
Lerner: “Er is net een remix van "Bear" uitgebracht van Darby, die moet je maar eens opzoeken, ik vind het echt goed.”

enola: Peter, het moet emotioneel zwaar geweest zijn om de teksten voor Hospice te schrijven. Hoe is het om het materiaal elke avond opnieuw live te brengen?
Silberman: “Dat is eigenlijk veel makkelijker dan tijdens de opnames. We ontwikkelen een soort band met ons publiek. De mensen die komen creëren een heel ondersteunende, solidaire stemming. Ze hebben vaak al een zekere band met de plaat, wat het voor ons leuker maakt om de nummers te spelen. Bovendien brengen we de plaat ook niet helemaal hetzelfde live, wat het eigenlijk ook wel makkelijker maakt.”

enola: Dit is jullie eerste internationale tournee, de eerste passage in België ook.
Cicci: “Inderdaad, ik ben benieuwd wat we mogen verwachten vanavond. Al ben ik toch nerveuzer als we in New York spelen, daar ken ik bijna iedereen in de zaal.”
Lerner: “Nu we bijna elke avond een concert spelen, zijn we het stadium van zenuwachtigheid min of meer voorbij. Vanavond moeten we ook weer direct vertrekken na de show, ik was nochtans graag gebleven om Laura Marling aan het werk te zien.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + 2 =