The Mars Volta :: 6 december 2009, Vooruit

Na de pretentieuze experimentele uitspattingen in de AB en het slechte humeur op Rock Werchter had The Mars Volta wat recht te zetten. En dat doen ze in de Vooruit met verve met een nagenoeg perfecte set.

Terwijl Omar Rodriguez-Lopez, Cedric Bixler-Zavala en hun orkest in maart 2008 geen medelijden hadden met een afgemat concertvolkje viel de publieke belangstelling op Rock Werchter ietwat tegen. Een uitgeregende weide liep weliswaar vol maar het arrogante gedrag van Bixler en de complexe progrock deden het mainstream-publiek terugdeinzen mee te zingen, swingen of met het kopje te schudden. Wie stond – de kenners niet meegerekend – nog stil bij die twee excentriekelingen, ooit de drijvende kracht achter de onorthodox energieke post-hardcoreband At The Drive-in? Een korte inleiding voor wie nóg niet mee is: At The Drive-In splitte in 2001 en daarop besliste het trippende duo zwaar te gaan experimenteren. Et voilà, het geniaal gekke De-Loused In The Comatorium was nog geen twee jaar later een feit.

Stipt om half negen, met de achterste rijen nog vol hopeloze treuzelaars snakkend naar een opwarmer en een frisse pint, loopt de zeskoppige band het podium op. De voorste rijen daarentegen rollen meteen de rode loper uit en trakteren het muzikale gezelschap op een uitbundig applaus. Na de intro van De-Loused In Comatorium, “Son Et Lumière”, gaan Rodriguez-Lopez en Bixler meteen explosief van start met “Inertiatic ESP” en “Cotapaxi”. Met de PA-man die er nog een schepje bovenop doet is het alsof de chique concertzaal geteisterd wordt door een zwaar onweer.

Dankzij de warme bijdragen van percussionist Marcel Rodriguez-Lopez en keyboardspeler Isaiah Ikey Owens baadde de Vooruit tijdens de nummers van Frances The Mute meteen in zuiderse sferen. “L’Via L’Viaquez” is de eerste keuze van de succesvolle release uit 2005 maar ook op “Miranda That Ghost Just Isn’t Holy Anymore” en “The Widow” wordt wild geswingd, met de haren gezwaaid of gewoonweg gepogood op de voorste rijen.

Samen met de nummers van Octahedron brengen ze beduidend het meeste sfeer. Zo is het ook lekker smullen van het melige “Since We’ve Been Wrong” met een o-zo heerlijke synthesizergolf, van “Halo Of Nembutals” (een zeldzaam rustmoment) en vooral van het brommende “Teflon” dat nog subtiel bewerkt wordt door de improvisatiekunsten van Rodriguez-Lopez.

De Vooruit is vooral getuige van een gevarieerde songkeuze en vrij bescheiden podiumacts: geen spastisch bewegende Bixler-Zavala en Rodriguez-Lopez, de zanger die indrukwekkend goed bij zijn falsetto zit en blijft verwonderen. Ook de zotte – annex brute – nieuwbakken drummer Dave Elitch en basgitarist Juan Alderete verdienen een pluim. U merkt het al: de aandacht gaat naar muzikale kwaliteit en inleving, mede door een in het oog springend doek met pre-Columbiaanse maskers en indianenhoofden.

Bij het complexe materiaal ligt de nadruk op langere improvisatiestukken. Tijdens versies van “Eriatarka”, “Cicatriz ESP” en de psych-jazz-rock van “Viscera Eyes” valt net niemand flauw. Integendeel: op de voorste rijen wordt weer uitzinnig gereageerd. Van Bedlam In Goliath raakt “Goliath” wel in een verwarrend web van solo’s verstrikt maar vooral niet geklaagd: in de AB hingen we al lang in de netten.

The Mars Volta heeft na het makkelijke “The Widow” nog een finaal toetje – wat zeg ik? pandoering! – klaar met “Roulette Dares (the Haunt of)”, een perfecte afwisseling tussen waanzinnig hysterische uitbarstingen – opgehitst door Elitch – en instrumentale rustpunten. Plots gaan de straffe lichtspots weer aan en de oogjes open, met hier en daar alleen nog verwondering over hoe de setlist en het bijhorende plezier beter kon?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − vier =