Peter Doherty + Roses Kings Castles + Alan Wass




“Hij komt, hij komt, hij komt die goede Pete”… Excuses, maar het
was donderdagavond als een vijfjarig kind koortsachtig wachten op
Sinterklaas, het wachten op Peter Doherty. Alleen kan het
vijfjarige kindje er zeker van zijn dat Sinterklaas en zijn pieten
weer over de daken zullen trappelen. Maar de mensen die in het
uitverkochte Hof Ter Lo/Trix stonden te wachten, hadden er maar het
raden naar of hun eigenste SintePeter zou komen opdagen.

In de reeks alleen met een gitaar, mocht eerst Alan
Wass
aantreden om het wachten alvast te doorbreken. Het
wachten draaglijk maken deed hij daarentegen niet. Wass, een oude
vriend van Doherty, zag eruit alsof hij met de moed der wanhoop
terug probeerde te krabbelen naar de jaren ’70; een flink
gepermanent kapsel en een te strakke, velouren, rode broek. Hij
murmelde er wat op los en gedroeg zich als een jongen die voor het
eerst met zijn gitaar in een Ierse pub zijn ding mag komen doen op
de lokale open mic. Een jongen die zijn muzikale talenten nog niet
helemaal gerangschikt heeft, maar wel al hard voor de spiegel
geoefend heeft op hoe de rock’n rolla uit te hangen.
Mary, where did you go” zong de man. We mogen hopen voor
haar dat ze ver genoeg geraakt is…

Adam Ficek, Doherty’s drummende maatje in Babyshambles, bracht het
er alvast een heel stuk beter van af. Hij toert al een jaartje
onder de naam Roses Kings Castles en hoewel zijn
album ook niet voorzien is van de grootste toeters en bellen, mocht
hij zich nu toch helemaal ontdoen van extra’s en enkel de gitaar
ter hand nemen.
Hij trapte meteen af met een cover van The Ramones, ‘Sheena is a
Punk Rocker’ en maakte er haast een wonderbaarlijk intiem nummer
van.
Ficek is een man die met zijn ontwapende charme zijn songs al een
heel eind ver helpt. Hij moet het vooral hebben van het verhalen
vertellen in zijn luisterliedjes als ‘Shut Your Stupid Little
Mouth’ en het aan zijn dode paard opgedragen ‘Horses for Courses’,
maar aan het einde van zijn set wist hij toch nog een funky draai
te geven met ‘Entroubled’. En zo verdween ook de laatste en enige
nuchtere man van het podium.

Peter Doherty liet op zich wachten, zoals het een
echte rockster betaamt en zoals zijn reputatie hem ook al diets
heeft weten te maken. Er werd hier en daar al lichtjes zenuwachtig
geschuifel waargenomen toen de heer Doherty zijn beruchte gezicht
om kwart over tien nog steeds niet had laten zien.
Maar uiteindelijk werd hij na enig gepalaver en onder lichte dwang,
zo hebben we later mogen vernemen, het podium op geduwd.
Daar stond hij, als een ware, doch zeer beschonken dandy op het
nogal groezelige podium van TRIX. Het grijze, perfect op maat
gesneden pak stond hem uitermate goed, maar de beige hoed en zijn
met goud behangen armen en nek, gaven hem toch meer de allure van
een poshy british lad.

Feels like being a stand-up comedian. Does any one want to
hear a song?
“. Zeker. Het publiek hing aan ‘s mans lippen
alvorens hij nog maar een noot had uitgebracht, maar hoe langer hoe
op het podium stond, hoe meer hij zich tot een stand-up comedian
ontpopte, eentje die het van de situatiehumor moet hebben. Mocht
men achteraf geen verhalen oppikken van mensen die hem eerder die
avond in compleet bezopen toestand een restaurant hebben weten
buitengaan, men zou denken dat hij dat zijn dronkenschap een soort
pose is die hij aanhoudt om zich minder eenzaam te voelen op het
podium.
Maar niet dus, hij laat zelfs de Duvels en de wijn gretig
aanvoeren, hoewel hij altijd netjes deelt met de eerste rij.

Toch weet hij op de een of andere manier zijn songs te handhaven,
mede dankzij het publiek dat een groot deel van de lyrics van hem
weet over te nemen. Op de momenten dat ze de kans ertoe krijgen
natuurlijk, want hij laat zijn nummers vaak verglijden in een
gepluk aan zijn gitaar onder het mom van een onnavolgbare gitaar
solo. Hij rekt zijn nummer zo maar al te graag.
Mocht hij er compleet nuchter hebben bijgestaan, het zou een
staaltje zijn geweest van uitgeklede nummers uit de hele
backcatalogue van The Libertines en Babyshambles.

Hij haalde nagenoeg geen nummers uit z’n eigen solorepertoire, maar
bediende zich tussen het lallen met het publiek over
kauwgomballenbubbelsblazen, het tekenen van The Libertines-platen
en ontvangen van sausige briefjes aan z’n adres, van nummers als
‘Dilly Boys’, ‘Shotters Nation’ en ‘Time for Heroes’.

Om het podium te vullen, bracht hij ook nog twee balletdanseressen
mee, die plompverloren over het podium huppelden. Zelfs David Lynch
had het surrealisme van twee dames in een kleurige outfit die
stonden te dansen alsof ze auditie deden voor het Russische
staatsballet tegen de voorgrond van een zwalpende Doherty, niet in
zijn films gestopt.

Zijn bisnummers werden ook onder lichte dwang ingezet, maar hij
toverde toch nog ‘What Katy Did’ en vooral ‘Down in the Albion’ uit
z’n beige hoed. Voor dat laatste nummer mocht zijn kompaan Alan
Wass (ondertussen ook al aardig te die in het Duvelglas gekeken)
komen meetoeteren op z’n mondharmonica, maar niet zonder af en toe
uit het spotlicht weggeduwd te worden door Peter zelf wanneer hij
zijn positie op voor de microfoon weer wilde opeisen.
Hopelijk kan hij die positie achter de microfoon nog lang
onderhouden. Maar liefst iets minder aangeschoten.

Meer afbeeldingen Peter DohertyRoses Kings CastlesAlan Wass

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − achttien =