Spot On Denmark :: Prins Nitram + I Got You On Tape + Lucy Love + Fagget Fairys :: 26 november 2009, AB-

Zo één keer per jaar komen de Denen in de AB pochen met hun muziekscene. Dan presenteren ze het beste van het beste der Vikingen in een handig overzicht onder de vlotte naam “Spot on Denmark”. En wij? Wij vinden dat maar goed ook, want er loopt daar best wat talent rond.

Prins Nitram hoort daar alvast niet bij. Martin Dahl speelt op zijn eentje als een hele groep, en gaat op een projectiescherm de muzikale dialoog aan met zichzelf op bas en drum. Best knap gedaan allemaal, maar helaas schiet het muzikaal genadeloos onder de lat. Dahl grossiert in flauwe genreoefeningen, en goedkope poserock. Het beste uit Denemarken? Nah, we weten wel zeker van niet.

Beterschap komt er met I Got You On Tape, een rustig gezelschap dat het met de goedmoedig gezette (denk: een schlemielige Stijn Meuris) Murder-zanger Jacob Bellens vooraan aan de piano niet van zijn looks, maar van de muziek moet hebben. Dat lukt aardig, met mooi openbarstende nummers als “Cabaret” of “Ace In the Hole”: een beetje spookachtig, ietwat meeslepend, en vooral best wel goed.

En dan barst er een feestje los. Over Lucy Love waren we al enthousiast toen we van het grote Spotfestival in Arhus terugkeerden, vanavond is de kleine rapster net zo goed op dreef. Geflankeerd door twee danseressen en knoppentovenaar Yo Akim brengt ze in sneltreintempo een doorsnede van haar sterke debuutalbum Superbillion.

Met “I’m In Love With It” trapt het concert alvast goed af. Over een minimale elektronische backing track, spuwt de nauwelijks anderhalve meter hoge Love haar raps als een mitrailleur. Nog beter wordt het met single “No V.I.P.”; een feest van stuiterende beats, en clevere teksten. Love toont zich vanavond als de toegankelijke, vrouwelijke versie van Dizzee Rascal: ja, het is grime, maar dan van de aanstekelijke, poppy soort. Daarvan is het silly “Daddy Was A DJ”, dat het doet met de “Push It”-beat van Salt ‘n Peppa, een uitstekend bewijs. Met een nieuw nummer toont Love dat ze Rascal ook volgt in zijn nieuwe “Bonkers”-exploten: woeste beats, een opgedreven tempo; pure energie. Het belooft voor de toekomst. Binnenkort wordt Superbillion ook hier verdeeld: verwacht u aan een offensief waar weinig tegen te beginnen valt. Zoals ze het tot slot zelf samenvat: “When I say Lucy, you say: Love”.

“This is a Belgian lesbian love song”; bij Fagget Fairys maken ze geen geheim van hun geaardheid. En dat is maar goed ook. Zelden zo’n vrolijke, op fuiven ingestelde zusterliefde aanschouwt als die tussen MC Ena en DJ Sensimilla. Dit is hard en droog, en vooral: onweerstaanbaar. Beats knallen als zweepslagen, baslijnen rollen als op de kust kletsende golven, en Ena host ertussen met de pret van een kind in een snoepwinkel.

De geweldige bastubalijn van een op een drum ‘n bassritme beukend “Oci” verwijst nog eens helder naar de Joegoslavische roots van Ena, net als de zang heeft die zijn voeten stevig in de Balkan geworteld. Waarna dat hevig “Feed The Horse” mag losbarsten. “A song about making love with your fingers”, verduidelijkt de MC nog even, vooraleer ze opzichtig met vriendin Sensimilla aan het dansen slaat. Het is van een dodelijke efficiëntie die geen been onbewogen laat.

En dus wordt het beeld van Denemarken als muziekland opnieuw wat breder. We hadden al pure rock van Raveonettes, de epiek van Mew, en de fluisterpop van Under Byen en Murder, nu blijken de Scandinaven ook in rap en dance niet onder te moeten doen. Als ze straks ook nog Eurosong winnen, is er echt niets van het spectrum dat ontbreekt, of het zou kleinkunst moeten zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 5 =