The Big Pink :: redelijk silly maar ook ernstig

Een van de revelaties van de afgelopen editie van Pukkelpop was ongetwijfeld de passage van The Big Pink. Het duo heeft wortels in electro en rave, maar grijpt voor de eigen debuutplaat terug naar donkere gitaren met stadionallures.

enola: Jullie debuut is recent verschenen. Maar voordien waren jullie al bij verschillende bands betrokken. Hoe verschillend is het nu om met een heel eigen project op de proppen te komen?
Robbie Furze: “Goh, zo druk waren we nu ook niet bezig met andere bands. Ik heb met Alec Empire gespeeld en bij Panic DHH. Milo en ik hebben dan een klein label opgericht waarop we wat EP’s uitbrachten en zelf wat hardcoreplaten opnamen. It was cool, maar het stelde niet zo heel veel voor. Tot we op het idee kwamen om met ons tweeën een band te beginnen. Het is anders, dat klopt wel. Het is gewoon Milo en ik die ons op een zeer positieve en liefdevolle manier uitdrukken (lacht niet). Het komt er op neer dat we samen een kamer ingetrokken zijn, de deur achter ons op slot deden en zestien maanden later buitenkwamen met een album.”

enola: Als je die kamer binnenging, begon je dan met een wit blad?
Milo Cordell: “We hingen zo vaak samen rond, dat het maken van muziek eigenlijk vanzelf kwam. Opeens waren we er mee bezig. Het was eigenlijk een geweldig proces, we werden bijna één persoon. Het was als een combinatie van meditatie en songschrijven.”
Furze: “Dat van die zestien maanden hoef je overigens niet letterlijk te nemen. Het was eerder aan en af.”

Cordell: “Het zal iets van een vier maand geweest zijn, denk ik, dat we aan de plaat gewerkt hebben. Maar verspreid over zestien maanden.”

enola: Heeft je werk met mensen als Alec Empire of Klaxons je eigen muziek beïnvloed?
Furze: “Het zijn ervaringen. En die nemen we mee. Dus de invloed is eerder emotioneel dan muzikaal.”
Cordell: “Elke ervaring of ding dat we meemaken, heeft op een of andere manier invloed op de muziek die we maken. Als je ’s avonds uitgaat, een fantastisch meisje leert kennen en de best seks van je leven met haar beleeft, dan sijpelt dat automatisch door in de muziek waar je daags nadien aan werkt. Hetzelfde als je in elkaar geslagen wordt en de dag nadien in een compleet rottige mood wakker wordt. Je gaat gewoon de studio in en laat het er allemaal uit.”
Cordell: “Muziek is een reactie op leven.”

enola: De indruk ontstaat dat jullie intens leven en niet vies zijn van een portie seks, drugs en rock-‘n-roll.
Cordell: (droog:) “Ik heb een vaste vriendin.”

Furze: “Je kunt wel zeggen dat we een opwindend leven leiden. Er is misschien niet veel veranderd sinds we twintig waren, maar dat maakt niet uit. Wat we doen en meemaken is ook nu nog fantastisch. Zeker nu we een eigen band hebben.”

Cordell: “Zelfs voordien was dat bandgevoel er. Het woord gang is wat overdreven, maar het komt wel in de buurt. We hebben altijd een in your face-attitude gehad. En als we op tournee gaan, nemen we die gang mee. We take over places.”
Furze:Work hard, party hard. Soms komen we andere bands tegen en krijg je dingen te horen als “oh, je moet voorzichtig zijn. Laat de drugs je niet overnemen. Pas op voor de valkuilen van de rock-‘n-roll.” (zucht) Dit is wat we doen, en we doen het al jaren. En je moet het aankunnen. Als cocks als Babyshambles hun gebruik niet in de hand houden, en daardoor slechte shows geven of zelfs concerten afzeggen, dan zijn het losers. Als een baby janken dat je geen concert kan spelen omdat je te veel drugs genomen hebt, dat zal ons niet overkomen. Het is gewoon pathetisch. Je zit in een band, doe wat je verondersteld wordt te doen.”

Cordell: “Je zegt alleen een concert af als je in de gevangenis zit.”

Furze: “Of dood bent.”

Cordell: “Van de heroïne afblijven, met andere woorden.”

Furze: “Er zijn toch enkele voorbeelden van artiesten die zelfs dan konden standhouden. Keith Richards. Of Slash. Die speelde dan zelfs beter. En speelt nu ook nog super. En die mens is zeventig jaar ofzo?”

enola: Eerder dit jaar stond The Big Pink op Pukkelpop, terwijl jullie debuut nog moest verschijnen. Desondanks leek het concert best in de smaak te vallen.
Cordell: “We hebben in augustus slechts enkele concerten gespeeld. In Noorwegen, Zweden, Finland, Noorwegen en op Pukkelpop. Al was dat laatste een one-off. Ik hoop dat het goed was. Je kan zelf nooit helemaal inschatten hoe het publiek het vond.”
Furze:It was fun. Al was het er ontzettend heet.

Cordell: “Het was er in ieder geval heel leuk. Het was het beste festival waar we tot nu toe gespeeld hebben.”

enola: Wat de ongelovige Thomas in onszelf dan wil weten: meen je dat? Want artiesten zeggen van elk festival of concert dat het het leukste is.
Cordell: “Het geweldige aan Pukkelpop was de ongelooflijke line-up. Als je daar dan zelf staat, en de kans hebt een hoop zeer goede concerten mee te pikken, dan zorgt dat er voor dat zo’n festival er echt uitspringt. We hebben enorm straffe dingen gezien: Deftones, Faith No More, My Bloody Valentine… Vooral Faith No More was hallucinant. Samen met een vriend stond ik aan de zijkant van het podium te kijken naar het concert, toen er opeens een gast naar ons kwam en vroeg of we zijn portefeuille even wouden bijhouden. Hij zei dat hij in het publiek ging springen. Het was een gek. We zeiden hem dat hij het niet zou halen, maar hij wou niet luisteren. Blijkbaar had hij al ervaring met dat soort toestanden, want op zijn voorhoofd zat een immens litteken. Hij heeft het dan ook niet gehaald, zoals je vast al vernomen hebt. Zijn portefeuille hebben we maar naar de EHBO-tent gebracht.”
Furze: “Laat het duidelijk zijn: dat doen we dus nooit in deze band.”

enola: Kenmerkend aan debuutplaat A Brief History Of Love is de wall of sound die opgetrokken wordt. Voeg je zo’n gitaarmuur op het einde toe of vormt hij het fundament van het songschrijven?”
Cordell: “Die was er al van het prille begin. We werkten vanaf de start met lagen vol gitaar en noise. Elke keer als we iets opgenomen hadden, we started to fuck around. We namen wat we hadden, haalden er stukjes uit en vulden het opnieuw op met een wall of sound. Het is een manier van werken die ook groeit tijdens het creatief proces.”
Furze: “We hebben op voorhand nergens echt over nagedacht. Het was go with the flow, gaan met de noise. Als er al een richting gekozen werd, dan kwam die vanzelf en vloeide ze voort uit de emotie van de muziek.”
Cordell: “Het eindresultaat is dan ook stukken beter dan ik bij aanvang had durven denken. Het is te zeggen: we hadden geen enkele verwachting of wat dan ook toen we hier aan begonnen.”

Furze: “Hoe meer tijd er verstreek, hoe meer we in de muziek begonnen te geloven. Er kwamen ook meer concerten en telkens kwam er meer volk opdagen. Dat geeft je zelfvertrouwen om door te gaan op de ingeslagen weg.”
Cordell: “De volgende stap is dan ook een eigen tour, zodat we eindelijk genoeg tijd hebben om alle onze nummers live te spelen. Er staan enkele songs op de plaat die we nog nooit voor een publiek gebracht hebben, gewoon omdat onze speeltijd altijd vrij beperkt was tot nu toe.”

enola: Als je concerten geeft tijdens het maken van een plaat, hou je dan rekening met de reacties van het publiek wanneer je opnieuw aan die songs gaat sleutelen?
Cordell: “Niet met de reacties van het publiek, wel met die van onszelf. Neem “Stop The World”, dat we als single uitgebracht hebben. Dat hebben we gedaan omdat we het nummer graag live spelen.”
Furze: “Live zijn we wel een andere band doordat we met meer mensen werken. Al hebben we op de plaat ook livedrums. Het zijn twee verschillende dingen. Ze zijn weliswaar met elkaar verweven, maar live is het iets meer out of control. Milo manipuleert de sound tijdens concerten en hij heeft de neiging om dat elk concert op een andere manier te doen.”

enola: De muziek van The Big Pink heeft een uitgesproken donkere kant, maar die krijgt nooit de bovenhand. Er is altijd een soort van opgewektheid in de nummers die lijkt te overheersen.
Cordell: “We hebben onszelf nooit als een donkere band of iets dergelijks gezien. Alles waar we de voorbije 25 jaar naar geluisterd hebben en alles wat we in die periode meegemaakt hebben, is in deze plaat geslopen. Zowat ons heel leven zit verweven in A Brief History. En daarin zitten zowel positieve als negatieve kanten.”
“Het gebeurt ook allemaal nogal vanzelf. Wat de emotie ook is die we op een bepaalde dag voelen, dat is wat naar buiten komt als we aan muziek aan het werken zijn. Er is geen referentiepunt vanwaar je start. De enige referentie is jezelf en wat er in je omgaat, je emotionele staat als het ware. Vergelijk het met je handschrift: op een gewone dag heb je een heel verzorgd, regelmatig handschrift. Maar als je een kater hebt, zal je misschien moeite hebben om recht te schrijven. En wanneer je lief het afgemaakt heeft, is je handschrift waarschijnlijk bibberig. Of als je net een nieuw meisje hebt leren kennen, zal je heel zwierig schrijven. Elke noot op de plaat, is op dezelfde manier tot stand gekomen.”

enola: Wordt het dan niet moeilijk om diezelfde nummers in een andere gemoedstoestand opnieuw te spelen tijdens concerten?
Cordell: “Neen, dat is net het fijne aan live spelen. Eens een nummer opgenomen is, is het klaar. Het leuke aan het later opnieuw spelen, is dat je het kan veranderen in wat je maar wil.”

enola: Vanwaar komt de titel A Brief History Of Love eigenlijk? Het klinkt als de titel van een oud boek.”
Cordell: “Het komt van het boek A Brief History Of Everything van Ken Wilbler, ik weet niet of je dat kent? En dan is er de film A History Of Violence. Die twee titels spookten lang rond in mijn hoofd. Daar is dan het nummer “A Brief History Of Love” uit ontstaan, waarvoor we Jo Robertson als gastzangers hebben kunnen strikken. Ze heeft een wondermooie stem. Ik ben haar eens tegengekomen in Londen op de bus, onderweg naar een feestje. Haar stem vat het nummer helemaal. Waarom we haar niet voor meer songs gevraagd hebben? Jo is redelijk onvoorspelbaar, ze leeft in haar eigen wereld, doet haar eigen ding.”

Furzie: “Plus, we wilden niet dat het een duetplaat zou worden.”

enola: Hoe zit het met de hoesfoto? Het is een beeld dat veel uitstraalt.
Cordell: “Ik hou wel van de uistraling die het meisje heeft. Het leuke eraan is dat het beeld niet duidelijk is. Als je niet weet wat de achtergrond van de foto is, zou je kunnen denken dat hij uit een horrorfilm afkomstig is, maar net zo goed zou het een still uit een romantische prent kunnen zijn. Je weet niet of ze blij of triest is en daarmee is het een mooie visuele vertaling van de muziek. En het is een mooi meisje.
De foto komt van een fotograaf die tonnen van dergelijke foto’s heeft. Hij duikt de koffer in met meisjes en neemt achteraf een foto van hen. Hij weet niet eens wie het is. We gebruiken het voor al ons artwork, zodat er een beetje een lijn in zit.”

enola: Om af te ronden, een onvermijdelijk onderwerp: jullie groepsnaam.
Furzie: “Die komt van The Band. (lacht) Ik hou echt van hen en ben opgegroeid met hun muziek. Mijn ouders hebben me zelfs naar Robbie Robertson genoemd. Hun The Last Waltz heeft mijn leven veranderd. Het zijn fucking cool guys. Dat was the real deal. Zij zijn de ultieme band. En in The Last Waltz heb je allemaal van die weirdo-uitspattingen. Neil Young die coke onder zijn neus heeft hangen, backstage was er een hele kamer die met neuzen gedecoreerd was, dat soort dingen.”
Cordell: “Ik heb de film van The Last Waltz nooit gezien. Eigenlijk probeer ik die film al mijn hele leven te ontwijken. (lacht) En zelfs in deze band lukt me dat. Ik ben niet echt een immense fan van The Band.”

Furzie: “Geen zorgen, ik hou genoeg van hen voor ons twee samen. Al hoor je dat niet aan ons eigen geluid. Het is ook een naam die blijft hangen. Het kan ook zoveel betekenen. Het is een redelijk silly naam, maar tegelijk ook ernstig. Je kan er een penis in zien, maar evengoed een vagina. Het is wat homo-getint, maar ook weer niet. Het hangt allemaal af van de context waarin je de naam plaatst. Er zijn momenteel weinig bands die naar hun groepsnaam gevraagd worden, maar wij wel. Het verwarrende effect van de naam bevalt ons wel.”

enola: Eerder dan aan The Band, doet jullie muziek denken aan The Jesus And Mary Chain.”
Cordell: “Daar houden we allebei van.”

Hun geluid maakt weer helemaal school: Glasvegas….
Furzie: “Ik vind Glasvegas behoorlijk boring. Je verstaat geen woord van wat die gast zingt. Neem “Daddy’s Gone”: het lijkt nergens naar. Oké, er zijn ergere bands, maar dit is alles behalve geweldig.
Cordell: “Ik geloof hen ook niet. Als ik iemand niet geloof, dan hoef ik hun muziek niet. Onze plaat is van begin tot einde een compleet eerlijke plaat. Er zitten dingen in onze plaat die we nooit tegen iemand zouden kunnen zeggen, maar door de muziek kunnen we dat wel.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + zestien =