Twee nieuwe Bob Dylan-studioplaten op één jaar tijd: op zich volstaat dat nieuws om te besluiten dat het jaar niet stuk kan. Het is immers geleden van 1975, met Blood On The Tracks en The Basement Tapes, dat Dylan zoveel nieuw materiaal in één keer op zijn fans losliet. Helaas is de tweede in rij dit jaar een kerstplaat.
De controverse die het uitbrengen van Christmas In The Heart veroorzaakte, loog er niet om. Dylan-fans stonden bijna met getrokken messen tegenover elkaar. Die uiteenlopende meningen zijn natuurlijk geinig en best interessant, maar lijken de discussie weg te trekken van waar het eigenlijk om gaat: de vijftien nummers die de nieuwe plaat te bieden heeft.
En om heel eerlijk te zijn: de eerste keer dat Christmas In The Heart weerklonk, schoten we bij het begin van opener “Here Comes Santa” zowaar in de lach. Enkele nummers verder, tijdens “I’ll Be Home For Christmas”, moesten we dan weer denken aan de beginscène van David Lynch’ Blue Velvet. Van uitersten gesproken, inderdaad.
Gevolg is dat we eigenlijk niet goed weten wat we met deze plaat aan moeten. Nochtans zijn de feiten simpel. 1) Topartiest van de voorbije vijftig jaar maakt een nieuwe plaat en 2) vult die plaat met kerstliederen. Logischerwijze is één plus twee drie, maar in dit geval is het alsof iemand twee magneten met dezelfde polen tegen elkaar probeert te duwen.
Als Dylan Theme Time Radio Hour presenteert, is het aangenaam luisteren wanneer de man nummers rond één thema aan elkaar praat. Maar wanneer hij zélf nummers rond eenzelfde thema bij elkaar zingt, is de uitslag eerder dubieus. Vooreerst zijn kerstnummers vergiftigd materiaal. Zo vaak en op zo veel plaatsen worden dat soort nummers je door de strot geramd dat schuim op de lippen een bijna natuurlijke reactie is wanneer “Jingle Bells” weerklinkt.
Gelukkig gaat Dylan voor de net iets minder bekende nummers. Soms passeert een bekende deun de revue, zoals “Little Drummer Boy” of “O’Come All Ye Faithful (Adeste Fideles)”, maar voor de doorsnee heiden die in december een veiligheidsslot aan de radio hangt en wegblijft uit winkelstraten is het merendeel van Christmas In The Heart onontgonnen terrein.
Wat dat betreft valt het album dus redelijk mee. Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat ook Bob Dylan er niet in slaagt de gebrachte kerstnummers te verheffen boven hun kitscherige zelve, met als gevolg dat Chrismas In The Heart bij momenten druipt van de valse, kleffe romantiek.
Anderzijds siert het Bob Dylan dat hij een poging onderneemt het geromantiseerde beeld van de kerstdagen in ere te herstellen. Dylan gaat op zoek naar de blos op de wangen, de opwinding van een geurende dennenboom in de hoek van de woonkamer, knetterend haardvuur en het gelukzalig gezinnetje rond de dis. De kerst zoals we die kennen van kerstkaartjes en waarvan we geacht worden hem op die manier te herinneren uit de kindertijd.
Helaas lukt het Dylan niet die scène geloofwaardig vorm te geven. En zelfs al slaag je er tijdelijk in het kerstaspect mentaal weg te filteren, dan nog blijft een album over dat in schril contrast staat met de andere platen die Dylan dit decennium uitbracht. En dan nog. Probeer op een plaat als deze maar eens te negeren wat het centrale onderwerp is.
Neen, Christmas In The Heart is gedoemd tot een leven in het cd-rek. Zelfs de kerstkaartjes en omslagen waarmee het album vergezeld gaat, durven we niet te versturen, uit angst iemand aan te zetten tot een miskoop. Al blijft er één lichtpuntje. Wanneer eind december fundamentalistische familieleden er naar jaarlijkse traditie een punt van maken dat het eten pas op tafel verschijnt als er kerstmuziek opstaat, dan verkiezen we kitsch uitgevoerd door Bob Dylan boven de kitsch die je cadeau krijgt bij aankoop van een kerststronk van €5,99.
