Amenra :: 23 oktober 2009, Stadsschouwburg Kortrijk

Terwijl de parochiekerken leeglopen blijft de populariteit van de Church of Ra toenemen. Ultieme bevestiging daarvan is Amenra’s show in de Kortrijkse stadsschouwburg waarbij een uur lang achthonderd volgelingen in extase gebracht worden.

{image}

Na een lange reeks shows in Europa en een Amerikaanse tour met Battlefields is het meer dan tijd voor hét sluitstuk van de succesvolle Mass IIII-era: een theatershow met een groots opgezet choreografisch en multimediaal spektakel in het negentig jaar oude théâtre à l’italienne op het Schouwburgplein in Kortrijk. De schouwburg is bovendien een van de best bewaarde Europese stadstheaters in neorenaissance-stijl. Ook de Kortrijkse culturele elite verheugt zich op een topavond.

Terwijl het rood, fel oranje en grijs van het interieur en het blauw van de prachtige glaskoepel een vrij kleurrijke eerste indruk geven, baadt het publiek vrijdagavond in een gitzwarte sfeer. Voor hun klassieke set brengt het vijftal van Amenra vier akoestische songs. Rond Bjorn Lebon, achter zijn drumstel in een atmosferische rust verkerend, werden symmetrisch vier kerkstoelen opgesteld: één bestemd voor Colin van Eeckhout, die zich dankzij zijn broze, heldere vocalen ontpopte tot de Vlaamse Maynard James Keenan; op de andere drie neemt het akoestische trio Bossu-Van de Kerkchove-Kinet plaats.
Het volle geluid van de mysterieuze repetitieve drones nadert het muisstille publiek – dat ongetwijfeld koude rillingen over de rug voelt lopen – als een luchtbel en zorgt voor een warm gevoel van binnen. Enige spelbreker is het storende, doch razend enthousiaste applaus afkomstig van de parterre en de drie balkons in de zaal.

Terwijl een ambient-intro een stille zaal in volledige zen-toestand brengt, gaat het grote theaterdoek open en weerklinkt nog steeds handgeklap en getetter dat hier en daar wordt afgekeurd: in een misviering moet het immers muisstil blijven. Gitaristen Mathieu Van de Kerckhove en Lennart Bossu geven de eerste Apocalyps (“The Pain It Is Shapeless”) aan waarna drummer Bjorn Lebon en bassist Maarten Kinet woest uithalen. Het bloed kolkt reeds mede dankzij de verbijsterende kracht van de aangrijpende visuals. Het viertal gaat traditiegewijs ritmisch in de song op terwijl Colin van Eeckhout, met zijn rug naar het publiek toe, hogere krachten aanspreekt.

Loodzwaar materiaal uit Mass IIII, “Razoreater” en “Aorte. Nous Sommes Du Même Sang”, wordt begeleid door een knappe choreografie met witte menselijke gestaltes en mannelijk naakt – op lange zwarte gewaden na – en brengen lichaam en geest in andere sferen, te merken aan enkele extatische reacties afkomstig vanuit de comfortabele schouwburgzetels. Alleen mocht het volume van het stemgeluid – in het bijzonder tijdens Eeckhouts fluisterende rustmomenten – net iets hoger. Een van de woeste climaxen van de knappe theatrale show is zonder meer het wit geverfde mannelijke duo dat ritmisch met het hoofd over de buik van een zwangere en bebloede creatuur beweegt tijdens “De Dodenakker”.

Met de knappe stem van gastvocaliste delphine delagorgue en metalen atmosfeer in “Am Kreuz” van Mass III gaat de sonische storm even minderen en is er plaats voor bezinning waarna de absolute verschrikking van de avond volgt: “Ritual” met zware gitaardreunen afkomstig van de intussen zevenkoppige en symmetrisch opgestelde Kerk van Ra terwijl een vrouwelijke priester de rituelen krijst en van Eeckhout langzaam wordt opgetakeld. De devotio is compleet.

Na een goed uur gaat het grote theaterdoek weer dicht en komt een einde aan de overdonderende theatrale offerande. Een laatste applaus davert doorheen de schouwburg, afkomstig van een murw geslagen publiek met de gedachten steeds nog bij de dodenakkers of langzaam tuimelend in een zwart gat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × drie =