Driemaal is scheepsrecht, moeten ze bij Maxïmo Park gedacht hebben.
Afgelopen zaterdag stond het modeste kwintet uit het Noord-Engelse
Newcastle upon Tyne dan ook voor de derde keer in goed een half
jaar tijd op een Belgisch podium. Nadat de groep begin april in
Trix kwam warmdraaien voor de zomerfestivals, stonden Paul &
the Park ook al in een verzengende hitte op de Mainstage van
Pukkelpop. Dit weekend was het voor de fans dan weer verzamelen
geblazen in de AB Box, voor het Belgische luik van de Winter
Tour.
Wie de band nog niet beu gezien of gehoord was en naar onze
hoofdstad afzakte, deed er overigens goed aan op tijd te zijn. Met
Pete & the Pirates had Maxïmo Park immers voor
een voorprogramma gezorgd dat eindelijk wel eens loon naar werken
mag krijgen. Met het predicaat ‘eeuwige belofte’ zouden we het
vijftal uit Reading echter serieus onrecht aandoen. De groep bracht
anderhalf jaar geleden, na twee ep’s, de in eigen land (terecht)
bejubelde debuutcd ‘Little Death’ uit, die wegens een nogal
gebrekkige verdeling jammer genoeg niet het publiek bereikte die de
plaat verdiende.
Wie het vijftal ooit aan het werk zag (vorig jaar op Pukkelpop,
bijvoorbeeld), weet dat de band er live staat en – wanneer de
techniek mee wil – loepzuivere versies neerzet van de songs op
‘Little Death’. Dat was ook zaterdag absoluut het geval, en de
meeste mensen die tijdens hun optreden een kijkje kwamen nemen in
de zaal bleven dan ook tot de laatste noten uitgestorven
waren.
Pete & the Pirates zijn momenteel druk bezig met het opnemen
van een tweede album; een tour als deze is dus ideaal om de nieuwe
songs uit te proberen op een continentaal publiek. ‘Come On Feet’,
zowat de bekendste single van de eerste plaat, mocht uiteraard niet
ontbreken, maar voor het overige bestond meer dan de helft van de
set uit nieuw werk. Geen nood echter, want songs als ‘Jennifer’,
‘Motorbike’ en ‘Things That Go Bump’ laten vermoeden dat ook de
tweede plaat bol zal staan van de sprankelende, tweestemmige
gitaarpop.
Vóór we het over de hoofdact hebben toch nog even dit:
ondergetekende heeft echt geen kaas gegeten van muziek, zo blijkt,
want in tegenstelling tot de meeste kenners en volgers gaat zijn
hart wél sneller slaan van ‘Quicken the Heart’, de recentste worp
van Maxïmo Park. Niet dat we het over de hele lijn
een geslaagd album vinden, maar er staan voldoende kleppers op die
maken dat de cd ons inziens niet moet onderdoen voor ‘A Certain
Trigger’ en ‘Our
Earthly Pleasures‘, platen waar ook nummers staan die we nog
steeds niet je dat vinden.
Wanneer Maxïmo Park echter aan dit tempo en op hetzelfde niveau
platen blijft afleveren, dan kunnen de setlists van hun concerten
in de toekomst alleen maar nóg beter worden. Zaterdag joeg de band
er op minder dan anderhalf uur 21 songs door; 18 keer was dat een
schot in de roos, slechts 3 keer hadden wijzelf toch voor een ander
nummer gekozen.
Wie bijvoorbeeld had verwacht dat de groep zou beginnen met een
snedig ‘Graffiti’ of ‘Wraithlike’ kwam bedrogen uit. De vijf zetten
immers in met ‘A19’, in een vorig leven nog B-kantje van ‘Going
Missing’. ‘Overland, West of Suez’, één van de weinige tegenvallers
op de laatste plaat, had ook niet gehoeven voor ons, net als de
‘niet zo rockende en niet zo ballady’ (dixit Smith) rockballad
‘That Beating Heart’.
Voor het overige hoort u ons niet klagen, want op het eerder
genoemde ‘Graffiti’, ‘Limassol’ en ‘By the Monument’ na, passeerden
zowat al onze favorieten de revue tijdens een jachtige set, die
enkel met ‘That Beating Heart’ en de (geslaagde) akoestische
uitvoering van ‘Going Missing’ iets als een rustpunt kende.
Met het enthousiasme van een dertienjarige, die met zijn groepje
voor het eerst mag aantreden op een schoolfeest, hupte de immer
goedgeluimde Smith on a natural high over het podium, daarbij elke
lettergreep van zijn lyrics kracht bijzettend met bijpassende
mimiek en gebaren. Van Obelix weten we dat hij als kind in een
ketel met toverdrank is gevallen, wat er met de jonge Paul Smith
gebeurde is ons nog steeds een raadsel.
Feit is wel dat de charmante frontman en de band elkaar knap in
evenwicht houden: hyperkineet Smith fungeert als rookgordijn voor
de nogal statische band, maar tegelijkertijd voorzien Duncan Lloyd,
Archis Tiku, Tom English en Lukas Whooller hem van een betrouwbaar
vangnet voor als hij (vocaal) door de mand zou vallen. (Wat
zaterdag ook niet gebeurde, voor alle duidelijkheid.)
Ook al gooit de groep haar setlists wel eens door elkaar (of
laat ze die door de fans samenstellen), was er ook zaterdag toch
een zekere logica te vinden in de opeenvolging van de songs. Nadat
de betere albumtracks (of minder bekende singles) vooral in de
eerste helft van de set zaten (‘Russian Literature’, ‘A Cloud of
Mystery’, ‘Karaoke Plays’, ‘The Coast Is Always Changing’, …)
werd de concentratie (hit)singles hoger naarmate het einde
naderde.
Nadat het akoestische ‘That Beating Heart’ en ‘Going Missing’ voor
een scharniermoment zorgden in het optreden, werd het deksel van
de snoepdoos pas helemaal gelicht met ‘Let’s Get Clinical’, ‘Books
From Boxes’, ‘Apply Some Pressure’ (nog steeds een onbetwistbaar
hoogtepunt) en ‘Girls Who Play Guitars’.
Hierna werd het even wachten om te zien welke nummers werden
opgespaard voor de bisronde. Dat de band terugkeerde met ‘Calm’
(van de laatste cd) was een kleine verrassing, de ingehouden,
verpletterende treurnis van ‘Acrobat’ was dat veel minder. Dé
climax werd dan ook voor helemaal op het einde bewaard, met een
fel, opzwepend ‘Our Velocity’, waarin Smith – als werd hij op de
hielen gezeten door een roedel bloedhonden – zich tot de laatste
zweetdruppel gaf.
Was dit een optreden dat ons leven voor eens en voor altijd
veranderde? Neen. Was dit een onvergetelijk concert? Dat misschien
ook niet. Wel zagen we, voor de zoveelste keer, een méér dan
voortreffelijk concert van vijf heren die er van de eerste tot de
laatste seconde voor gingen en hun uiterste best deden om iedereen
in de zaal aan hun kant te krijgen. En diegenen die niet helemaal
overtuigd werden door dit concert? Even goeie vrienden, dan
proberen ze het de volgende keer nog maar eens!
A19 / The Penultimate Clinch / Wraithlike / Russian Literature
/ The Coast Is Always Changing / A Cloud Of Mystery / Karaoke Plays
/ The Kids Are Sick Again / Tanned / That Beating Heart / Going
Missing (akoestisch) / Let’s Get Clinical / The Unshockable /
Questing, Not Coasting / Overland, West Of Suez / Books From Boxes
/ Apply Some Pressure / Girls Who Play Guitars. Bis: Calm
/ Acrobat / Our Velocity
