Nadat er zoveel inkt gevloeid is over het al dan niet verschijnen
van Das Pops jongste plaat, wilden we wel eens weten hoe die live
klinken zou. De in oorsprong zuiver Gentse band nam een vliegende
start met ‘Fool For Love’, een nummer dat al een tijdje meegaat en
inmiddels op het zopas verschenen ‘Das Pop‘ een laatste
rustplaats mocht vinden. Zanger Bent Van Looy beklom het podium in
een blauwe plastieken zak met rits, want de man blijkt zich
tegenwoordig ook met mode in te laten. Gelukkig was het kledingstuk
in kwestie geen voorbode voor wat komen zou.
Voor een muur van onnodig veel versterkers bouwden de ex-Gentenaren
aan een set waarvan het drumgeluid steevast primeerde. Dat was
alvast de mening van de geluidsman, die de drums waanzinnig luid
mixte. Reken daarbij de fenomenale slagkracht van de nagelnieuwe
Nieuw-Zeelandse drummer Matt Eccles en het volgende
tinnitusslachtoffer zal niet lang meer op zich laten wachten.
Loeihard op de vellen meppen staat helaas niet altijd garant voor
technisch puike prestaties. Al bij al lag het ritme van de show wat
laag, lager dan verwacht, lager dan gewend. Sinds de drumkit voor
Bent van de platenfirma verboden terrein werd, lijkt de zanger een
vat vol bruisende energie die hij maar moeilijk gekanaliseerd
krijgt. Iets wat geen blauwe vuilzak verhelpen kan. Niet alleen
leek Das Pop zo eerlijker, charmanter en vlotter, het was ook
stukken leuker om zien. Het oog wil ook wel wat.
‘Feelgood Factor’ werd met een helse rotvaart afgewerkt, hoewel de
intieme, ietwat soberdere pianonoten die de outro verzorgden het
nummer een verrassend einde meegaven. ‘Underground’, ‘Fool for
Love’, ‘Never Get Enough’ passeerden eveneens de revue, evenals uit
een ver verleden opgediepte (bijna) vergeten parel als ‘You’. Voer
voor oude en nieuwe volgelingen, al heeft de groep nooit veel aan
haar succesformule gesleuteld.
Hoewel de groep net terug is van een hele tijd weggeweest, klonk
geen enkel nieuw nummer écht vreemd of onbekend in de oren.
Uiteraard staat Das Pop voor een soort pop waar we inmiddels al
meer dan vertrouwd mee zijn, die van lichtvoetige, ongeduldige
deuntjes die evenwel zelden goedkoop aandoen.
De anders zo prominent aanwezige synthesizers, nu door producersduo
Dewaele in de vuilbak gekieperd, hebben we ontzettend gemist. Das
Pop anno 2009, we moeten nog even wennen. Het geluid zit (meestal)
goed, de nummers zijn vollediger en minder zwaarbeladen, maar al
bij al mocht het toch nog wat vuiler, vettiger en ruwer.
‘Das Pop‘ is uit bij N.E.W.S.
