DOUR 2009 :: Isis, donderdag 16 juli, Club Cirquit Marquee

Het lijkt wel een self-fulfilling prophecy. Het concert van Isis moet en zal een knaller van formaat worden want naast het steengoede album Wavering Radiant blijken ook alle omgevingsfactoren gunstig.

De moeder aller postmetalbands liet ons klein landje de voorbije twee jaar niet ongemoeid maar toch was er telkens een stoorzender te bespeuren. De adepten van de postmetalgodheid moesten maanden wachten op een live-voorstelling van In The Absence Of Truth die daarenboven aan kracht ontbrak. We keren ook terug naar Polsslag in mei 2008 waar het dance-volkje het bewijs was dat de band – ondanks de opmerkelijke performance – op het verkeerde festival geprogrammeerd stond. In de Vooruit tenslotte – met Aaron Turner en zijn gevolg nog steeds zonder vers materiaal – was het geluid dan weer de grote boosdoener.

Met Wavering Radiant vers in het geheugen en een zuiver afgesteld geluid kan er weinig mislopen dachten we en zo geschiedde: Isis oefent van begin tot einde een controle uit over een licht verdoofd publiek. Het zestal plaatst een eerste injectie met “Hall Of The Dead” waarvan het effect in de volledige bloedsomloop gevoeld wordt, dankzij het meeslepende ritme en de heerlijke afwisseling tussen brullen en opvallend klare stemmen. Ook tijdens de brute uitvoeringen van “20 Minutes / 40 Years” en “Threshold Of Transformation” wordt het publiek – waarvan de opkomst niet representatief was voor de impact van de band – geen enkele keer losgelaten. “Ghost Key” voelt in het begin ietwat lichter aan maar ook hier blijft Isis trouw aan haar principes en het nummer explodeert in een ware catharsis.

Ultieme hoogtepunten zijn – niet toevallig – de beste nummers van hun ouder werk. Het enthousiast onthaalde “Dulcinea” van In The Absence Of Truth zweeft van opzwepende ritmes over lichte post-rockpassages tot een uiterst dynamisch einde en doet ons beseffen hoe mooi metal kan zijn. Het is misschien een publiek geheim onder de rabiate fans maar “In Fiction” van derde worp Panopticon is dé live-song. De gevangenis van Jeremy Bentham wordt zowaar realiteit en tijdens de perfecte opbouw in de song krijgen we een zalig warm gevoel van binnen. De bevrijding uit de muzikale gevangenis wordt ontvangen door een daverend applaus dat luid echoot in de Club Cirquit Marquee. Het publiek is weer van de wereld en kan rustig adem halen. Eind goed, al goed. Ondanks de weinig verrassende playlist en het feit dat Isis netjes binnen de lijntjes kleurde – geen zware krakers uit de Oceanic-periode – wordt de gehoopte weergaloze live-impact van Isis eindelijk gevoeld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × drie =