Yuko + M83 :: 23 juni 2009, Vooruit

Wie zich op de vorige Pukkelpop-editie na de laatste tonen van Sigur Rós’ “Popplagid” naar de Chateau repte, kon het zich achteraf moeilijk beklagen. M83 toverde de tent om in een rave en kon de laatste energiestoten uit de festivalganger krijgen. In de balzaal van de Vooruit leek dit recept minder smeuïg.

De indie van Yuko kreeg de (vreemde) eer om een tot de nok gevulde zaal op te warmen. Niettemin leverde het beloftevolle kwartet rond Kristof Deneijs met For Times When Ears Are Sore één van de mooiste platen van 2008 af in de Belgische postscene, en de band won ongetwijfeld meer zieltjes bij op dinsdagavond. Zachtaardig, introvert en dromerig, zo kwam Yuko over met mooie uitvoeringen van het bekende “Don’t Drag Dogs Into Bed, They Carry Diseases” of “No Trees Up There”. Of het nu de speelgoedgeluidjes en de koffiemolen van klankenmeisje Lotte Depuydt of de afwisseling tussen subtiele en wilde drumslagen van Karen Williems waren, alles kreeg een originele plaats bij Yuko. Eindrapport na de oefening van amper 35 minuten? Yuko’s plaatsje op Pukkelpop is meer dan verdiend en is weer iets om naar uit te kijken.

Van de ene naïeve muziek in de andere: “Em Quatrevingt-trois”, eigenlijk het solo-bedrijfje van Anthony Gonzalez, mocht zich met laatste worp Saturdays = Youth tot het voorprogramma van Kings of Leon, The Killers en Depeche Mode kronen. Enkele hitgevoelige nummers zoals “Kim & Jessie” en “Graveyard Girl” zorgden er dankzij de combinatie van een intens filmische en dansbare sfeer voor dat zowel clubs, kleine festivaltenten als arena’s in een eighties dance vibe gebracht werden.

Het hoge tripgehalte van het knappe Before The Dawn Heals Us uit 2005 werd beetje bij beetje vervangen door rave-toestanden. Ook tijdens hun passage in Gent kozen Gonzalez en zijn twee assistenten opnieuw voor de tweede stijl. De fans die hun danspasjes al hadden ingeoefend, werden de eerste tien minuten echter op het verkeerde spoor gezet. Het begin van de set zweefde op een wolk van synthesizergeluidjes, met Gonzalez als een bezetene achter zijn software. Zelfs het binnensluipende licht tussen de gordijnen leek een stoorzender. Nadien werd de dans alsnog ingezet met een tête-à-tête tussen Gonzalez en vaste assistente Morgan Kirby. Die dialoog leek echter niet altijd perfect aanwezig: tijdens “Skin Of The Night” vergat Gonzalez zowaar zijn etherische gezangen.

Tussen de pompend zoete nummers zoals “Kim & Jessie” en “Graveyard Girl” mocht gerust een neutraliserend “Too Late” gezeten hebben. Omdat de synthetische sound van Saturdays = Youth werd weggemoffeld door de akoestische drumslagen, leken zelfs die nummers niet volledig tot hun recht te komen. De zinnen werden af en toe toch wat verzet met de transcenderende waves van “Moonchild” en “Don’t Save Us From The Flames”. De dansende en gelukkige zielen daarentegen wachtten op een volgende vette beat zoals het voorlaatste — anonieme – dancenummer, waarvan de titel ons koud laat. Gelukkig werd op een waardige manier afscheid genomen met het bisnummer “Couleurs” maar dat was — zoals de spreuk zegt — mosterd na de maaltijd, terwijl een deel van het publiek nog steeds honger naar meer had.

Tijdens de pompeuze set van het Franse drietal leken alle elementen aanwezig voor de liefhebbers van de nieuwe M83: zoete pop en pompende beats. Gelukkig waren er nog de etherische zangen met hoog Lush-gehalte en een wall of sound die helaas werden overschaduwd door de nieuwe toevoegingen. Maar misschien hoorde bij dit optreden helemaal geen rationeel denkwerk, en moet een emotionele roes bij deze kitscherige en energieke pop de bovenhand krijgen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − 13 =