Riverside :: Anno Domini High Definition

Deze Poolse band was me tot heden onbekend, maar blijkens vele
blogs op het interweb ligt dat toch vooral aan mezelf. Deze vier
Oost-Europese progrockers wisten met hun vorige albums immers
redelijk wat zieltjes voor zich te winnen, en met ‘Anno Domini High
Definition’ hebben ze er zeker eentje bij. Het stemt me dan ook
hoopvol dat ik na al die jaren intens muziek luisteren, toch nog
volledig bij verrassing door een band gepakt kan worden. Riverside
houdt de maatschappij hier gedurende drie kwartier een spiegel
voor; het album heeft als rode draad de jachtigheid en de stress
van het hedendaagse bestaan. Progrockers en conceptalbums, het
blijft een vast gegeven, maar conceptuele maatschappijkritiek is
toch iets dat doorgaans aan punkers wordt overgelaten.

De titel bevat in ieder geval al een flauwe allusie op het thema,
maar tegelijkertijd word ik erdoor geprikkeld omdat ik ook tot de
doelgroep behoor van de Rilatine-fabrikanten. De vier muzikanten
geven elkaar veel ruimte om te experimenteren en te excelleren.We
horen zwierige toetsen, lange solo’s, gevarieerde zang en een
duidelijk hoorbare basgitaar. Meestal stuiteren de melodieën over
elkaar heen en worden ze voortgestuwd door een jachtige
ritmesectie. De inspiratie voor het album wordt treffend in muziek
omgezet.

Nochtans begint het eerste nummer ‘Hyperactive’ met een broos
pianostuk. Al snel breekt echter de ware aard door en worden een
pulserende gitaarriff en sci-fi synths in stelling
gebracht voor een dollemansrit doorheen uw eigen leven. Breed
uitgesmeerde orgelpartijen zorgen voor bombastische dramatiek, de
gitaar wisselt stevige riffs af met hemelse solo’s, zodat
er een stormachtige dynamiek ontstaat. Stem en muzikanten hitsen
elkaar steeds verder op en naar het einde toe neemt een
schaamteloze groove het over van de technische
hoogstandjes, vet aangezet met een funky gitaar. Met de mantra
‘It’s Just Another Day In My Life’ beëindigt zanger/bassist Mariusz
Duda het eerste kapittel van dit album. In het hoofd van deze
recensent is een nieuw subber-dan-subgenre geboren:
ADHD-prog.

De tweede track, ‘Driven to Destruction’, gaat door op hetzelfde
elan. Het nummer klinkt minder jachtig, maar is wel donkerder en
heavier. Ik hoor zelfs nu metal-invloeden in de
gitaren, terwijl de overslaande uithalen van de zanger zelfs wat
aan Jonathan Davis doen denken. Zulke emotionaliteit horen we niet
vaak in het doorgaans nogal afstandelijke proggenre. Het nummer
eindigt echter ingetogener dan het begon, onderweg passeert er
zelfs een mooie solo.

Track nummer drie, ‘Egoist Hedonist’, komt pas met echte
verassingen op de proppen. Of wat dacht u van een dancebeat, een
blazerssectie en een scattende zanger? Er wordt natuurlijk
ook nog gerockt, bij momenten vrij heftig zelfs, al is het soms met
een stroperige eighties saus er overheen. Het nummer
bestaat uit drie (minder samenhangende) delen, maar blijft zeker
spannend genoeg. Nummer 4, ‘Left Out’, is daarentegen van begin tot
einde een rustiger, zelfs ietwat dromerig nummer. Rustpunt is
echter een foute woordkeuze voor een stuk van 11 minuten, en op
zijn manier is dit best een straf nummer. Op geen enkel moment
voelt het voorste kootje van mijn wijsvinger de behoefte zich van
de skiptoets te bedienen. Als dit nummer een droom verbeeldt, dan
toch geen al te gezellige, want er kleeft iets onbehaaglijks aan de
melodieën.

Afsluiter ‘Hybrid Times’ is wat mij betreft het meesterwerk op deze
cd. Het idee van de maatschappij die zichzelf voorbijloopt wordt
hierin zeer pakkend op muziek gezet. De akkoorden rollen werkelijk
over je heen, net als de solo’s en de stop/start-patronen met heavy
gitaren en zwierige orgels. Hiertussen zwerft een zanger die
zichzelf zonder terughoudendheid overgeeft aan zijn demonen. Toen
ik hiernaar zat te luisteren op mijn werk, met de hoofdtelefoon op,
begon ik te daveren van de koude rillingen en kreeg ik kippenvel
over heel mijn lijf. Bijna begon ik te janken omwille van mijn
haast nutteloze poging die dingen te willen combineren die niet
samengaan: brood verdienen, een hobby uitoefenen en van kunst
genieten.

Dat is waarschijnlijk net de bedoeling van de band: je die trap
voor je sjokkedeizen geven die maakt dat je niet alleen
de tijd neemt voor belangrijke dingen, maar ook beseft dat je
weliswaar maar een keer leeft (wat dan weer geen excuus is om je
leven op te branden). Ik ben trouwens van mening dat de lezer ook
geen excuus heeft om ‘Anno Domini High Definition’ zelf niet te
ondergaan.

http://www.annodominihighdefinition.com
www.riverside.art.pl

www.myspace.com/riversidepl
www.last.fm/riverside

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 11 =