The Black Box Revelation + Team William :: 14 mei 2009, Het Depot

Terwijl een tropisch onweer Leuven mokerslagen toedient — bij thuiskomst blijkt het dak van de slaapkamer te lekken en een versterker doorgebrand te zijn –, woedt binnen in Het Depot een andere storm. Team William en The Black Box Revelation tekenen voor enkele uren die even verbluffend zijn als de storm buiten.

Voor beide bands is het een goed moment in hun carrière, om het zacht uit te drukken. Team William staat op enkele dagen van de release van hun debuut en The Black Box Revelation trekt, na als support van Eagles Of Death Metal het Europese continent afgereisd te hebben, met nieuwe nummers opnieuw Vlaanderenland rond. En verkoopt op eigen kracht zalen van het kaliber Depot uit. Dat het meer dan terecht was dat Het Depot afgeladen vol zat, bleek al tijdens Team William. Speels en opwindend blijken immers nog altijd sleutelwoorden als het gaat om een live-passage van het viertal en dat had zo z’n effect op het publiek. Meezingen zat er weliswaar niet in, maar goedkeurende heupbewegingen vielen des te meer waar te nemen.

Alhoewel Team William heel speels klinkt, brengt het viertal zijn nummers met een hoge graad van urgentie. Materiaal als “Lord Of The Dogs” — waarom is dat nog geen hit? — is aanstekelijker dan de pest en werkt willens nillens in op je gemoed, in positieve zin, laat dat duidelijk zijn. Af en toe weerklinkt een intro die doet denken aan, jawel, de Sex Pistols, waarna het gezelschap doodleuk de sfeer van The Fastbacks opnieuw tot leven roept. Want het spelplezier spat ook van deze band af, en dat lijkt de sleutel van Team William te zijn: het viertal neemt zichzelf duidelijk niet al te serieus, maar zijn muziek des te meer. En dàt, zo wist Jesse “The Devil” Hughes ooit al te vertellen, is de kern van een band die er stààt.

Wijze raad die hij The Black Box Revelation vast ook ingefluisterd heeft dit voorjaar. Met gloednieuwe single “High On A Wire” als pronkstuk walst het duo zonder al te veel moeite over het publiek. The Black Box Revelation is hier om nieuwe nummers uit te testen en doet dat met de vingers in de neus. Nieuw materiaal wordt even warm onthaald als de oude hits, en dat blijkt niet meer dan terecht. Iets met “Fire” en “Turn Back The Time” in de titel doet denken aan The British Invasion en het is dat Dries Van Dijk zijn drumstel niet dynamiteert, of je zou vermoeden met een oer-The Who te maken te hebben.

Als er al uitschieters zijn in de consistent indrukwekkende set, dan “Never Alone, Always Together” en “I Don’t Want It”. Met het eerste toont het duo dat pakkend niet noodzakelijk synoniem is voor melig en laatstgenoemd nummer levert het bewijs dat rock-‘n-roll nog steeds voor seks staat, en dat er geen videoclips met schaargeklede bimbo’s nodig zijn om dat duidelijk te maken. Gewoon twee muzikanten die op het podium tot het uiterste gaan, punt. En tot het uiterste wordt er gegaan. Paternoster en Van Dijk voelen elkaar perfect aan, vormen “I Don’t Want It” naar eigen goeddunken om en gebruiken het nummer als improvisatieplatform om zichzelf richting zinderende climax te lanceren.

Die climax omvat zelfs “Kill For Peace,” op plaat nochtans niet veel meer dan een jeugdzonde die op het podium tot volwassenheid gedreven wordt. Zelden ook was een slotnummer treffender dan “Set Your Head On Fire”. Een mens zou voor minder slipjes naar het podium gooien. Hier met die twee platen! Hier, en snel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 5 =