The Bony King of Nowhere + Major Deluxe + Lionel Solveigh

Botanique,

Heel wat bedrijvigheid woensdag voor de nuit belge in de
gebouwen van de Botanique. Wanneer je vier bands op hetzelfde
moment kan zien aantreden, dienen keuzes gemaakt. Wij kozen niet
voor het ‘grote geweld’ van pakweg Daan, Sharko en The Experimental
Tropical Blues Band maar bleven binnen de knusse omgeving van de
Rotonde voor drie eerder verstillende acts.

De eerste stond alleen in het ronde, houten zaaltje, maar dat was
er bij momenten niet aan te horen. Lionel Solveigh
– echte naam Lionel Detry – wekte sympathie op met zijn eenvoud en
bindteksten waarin hij voor elke song een korte uitleg klaar had.
Met een loopstation zorgde hij in bijna alle nummers voor leuke
begeleiding, waarbij het bij momenten leek of een heel koor van
Lionels aan het meezingen was. De meeste nummers kwamen van zijn
pas verschenen debuut ‘Home’, waarvan we ‘I Have Landed’ en vooral
‘Home Again’ het best konden smaken. Muzikaal sluit de Brusselaar
aan bij artiesten als M. Ward en Elliott Smith, al wordt het nog
wat boterhammen eten om zich naast hen te kunnen plaatsen. Het kon
allemaal nog iets toonvaster en overtuigender, al hebben we ons die
eerste drie kwartier zeker niet verveeld.

Op dat vlak ging het al wat moeilijker bij Major
Deluxe
, zeker in de eerste helft van de set waarin het
Brusselse vijftal het ons warm noch koud deed krijgen. De nummers
van Major Deluxe baden vaak in een jazzy, chill out-sfeer, waarbij
vooral trompet een aangename bijdrage brengt. De basgitaar stond
opvallend luid, al paste dit nog enigzins in het groovy ritme maar
Sebastien Carbonnelle openbaarde zich niet direct als de meest
fantastische zanger en wat opwinding af en toe kon de set best
gebruiken. Het werd dan ook wat beter als het snediger werd, zoals
het leuke ‘She’s a Hero’, dat met een tribaal ritme dansbaar
eindigde.

Het werd snel duidelijk dat we een niveau of twee hoger gingen met
The Bony King of Nowhere . In een mum van tijd had
Bram Vanparys het publiek op zijn hand, dat hem na de voorziene set
nog twee keer liet terugkomen en het ook daarbij niet wilde laten.
Vanparys en zijn band slaagden er fantastisch in de warme sfeer van
de debuutplaat live naar boven te brengen en zelfs te versterken.
We zagen een band die secuur op elkaar inspeelde, met de
elektrische gitaar van Gerben Hemelsoen regelmatig in de rol van
ondersteunende soundscape. The Bony King of Nowhere hield zich in
grote lijnen aan de albumvolgorde, waarbij oudgediende ‘Maria’ zich
in een heerlijke versie aanbood. ‘Taxidream’ deed net als op het
album dienst als leuke ritmebreker. Het leek even alsof Vanparys
zijn tekst vergeten was in ‘Favourite’, al was de pauze van twee
seconden een van die subtiliteiten die de livenummers extra te
bieden hebben. ‘My Invasions’ was dan weer de enige song die nog
iets puurder klinkt op plaat, al bleef het ook in Brussel genieten.
Ook van de nieuwe songs trouwens, die hier en daar tussen de set
opdoken en werden aangekondigd door Vanparys in zijn beste
Frans.

Je kan The Bony King of Nowhere nog heel wat aan het werk
zien dit najaar en tijdens de zomermaanden. Gun jezelf dat plezier
eens.

‘Home’ van Lionel Solveigh is uit bij Bang!
‘Something Ends Here’ van Major Deluxe is uit bij Cod&s
Alas My Love‘ van The Bony King of Nowhere is uit bij
EMI.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 − drie =