Metric :: 8 mei 2009, Botanique

Elk jaar is er wel zo'n indiebandje dat plots een goudader aanboort en de oversteek maakt naar de mainstream. Na drie platen die slechts een bescheiden succes waren, lijkt het eindelijk zover voor het Canadese Metric: "Help, I'm Alive" is een fameus radiohitje aan het worden en op Les Nuits Botanique werd de groep ingehaald als helden. Een desastreuze geluidsmix zorgde er echter voor dat dit niet de triomf werd die er anders had ingezeten.

Nochtans draait Metric al even mee. Het album Old World Underground Where Are You Now? uit 2003 werd al goed onthaald in de slipstream van Broken Social Scene, het collectief mede-Montreallers bij wie zangeres Emily Haines al eens de vocale dienst uitmaakte. Opvolger Live It Out ging ¬twee jaar later onopgemerkt de vergetelheid in, en Metric leek niet echt meer potten te gaan breken. Tot de groep na een paar jaar stilte plots uitpakt met Fantasies, dat een pak meer gepolijst klinkt dan de wat rommelige indieplaten van voorheen, en met "Help, I'm Alive" alvast één hitje bevat.

Dat kunnen er gerust meer worden, want die nieuwe plaat telt heel wat potentiële singles, en Metric jaagt die vandaag van bij het begin één na één het podium op, zonder enige zin voor dosering of gedachten aan het einde van de set. Al van bij opener "Twilight Galaxy" is duidelijk dat het geluid van Fantasies hier nog een stukje steviger zal worden, maar dan wordt de groep langzamerhand genekt door de man aan de mengtafel, die ongetwijfeld in slaap moet zijn gevallen tijdens voorprogramma Offical Secrets Act.

Wat Metric vanaf "Help, I'm Alive" — het tweede nummer; waarom zou je hits toch ook per se tot het einde moeten sparen — te beurt valt als geluidsmix is huilen: een blikkerig, pijnlijk geluid, dat je enkel nog verwacht in de meest marginale biertenten waar zelfs de kleinste charmezanger liever zijn neus voor zou ophalen. In één woord: dramatisch.

Nochtans had dit een overrompeling kunnen zijn. Het publiek geeft nog voor het opkomen een open doekje en de groep heeft er duidelijk zin in: Haines danst over het podium als de ontkenning van iedereen die beweert dat goeie indierock per definitie statig en serieus moet zijn, en de goesting waarmee nummers als "Gimme Sympathy" (zomerhit!) en "Sick Muse" worden gespeeld is aanstekelijk.

Leunt het optreden sterk op het materiaal van Fantasies, dan is het aan twee oude krakers om het publiek — duidelijk vol trouwe fans die dwars door de modderbrij luisteren — helemaal tot ontploffen te brengen. Zowel "Dead Disco" als "Monster Hospital" worstelen zich door die rotmix uit de boxen en slagen er toch nog wat in te overrompelen. Het is echter net iets te weinig, zo laat.

Maar zelfs met al die geluidsellende maakte dit optreden duidelijk dat Metric klaar is voor de grote podia. In betere omstandigheden was dit een overwinningsronde geweest na het succes van "Help, I'm Alive", nu was het ploeteren en zwoegen. Iemand moet hen maar een nieuwe kans geven op een zomerfestival: succes gegarandeerd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + zes =