Lily Allen :: 8 mei 2009, AB

Is ze zat? Mager? Toch niet weer verdikt? Is ze nu nog met die oude miljardair? Ze draagt toch tenminste ondergoed ? Lily Allen heeft op sommige vlakken veel gemeen met Amy Winehouse: continu nagejaagd door paparazzi én hun concerten draaien vaak rond alles behalve muziek.

{image}Nochtans schuilen er achter de luchtige, hapklare popdeuntjes bitsige, soms donkere commentaren op macht, drugs en slechte seks. Het maakt van Allen een van de meest interessante popzangeressen van de laatste jaren : we vallen wel voor een gezonde dosis zelfrelativering en tongue-in-cheek clever verpakt in onschuldige meezingers. “I’m feeling pretty damn hard done by / I spend ages giving head / … / But you never make me scream” (“Not Fair”) verstopt ze in country linedance, die alle pubermeisjes vooraan op en neer doen springen. Daar moeten we best van grijnzen.

Allen — zwart kleedje, zilveren pumps – nadien comfortabele sneakers, mager! — houdt het live bijzonder basic: beetje heen en weer bewegen, podiumtrap op en af lopen, voortdurend met de hand door haar kortgewiekt kapsel strijken en glimlachen. Haar vierkoppige band produceert een stadiongeluid en raast voorbij als een sneltrein. Alvast een goede oefening voor de komende concerten op Werchter en in de Lotto Arena, zeker? Soms breien ze nummers aan elkaar zonder adempauze. De synths van opener “Everyone’s At It” (over cocaïnegebruik bij politici) overspelen bijna Allens stem, die nog moeite heeft om juist in toon te blijven. Nadien etaleert de Britse onverwacht een foutloos zangparcours. Geen valse noten deze keer.

Toch blijft het spektakel wat pover. Het laatste album It’s Not Me, It’s You wordt er op minder dan 90 minuten bijna integraal doorgejaagd. Een akoestische tussenpoze van twee nummers (“He Wasn’t There” — een vergiffenisballad voor haar vader – en “Littlest Thing” uit het vorige album) werkt niet voldoende als rustpunt. Vanaf Kaiser Chiefs-cover “Oh My God” gaat het huppelend over een zoektocht naar God (“Long before that September / Long before hijacking planes / He’s lost the will / He can’t decide” (“Him”)) over het steeds aanstekelijke “LDN” naar een uitstekende versie van “Back To The Start”.

Het blijft aangenaam maar weinig verrassend. Ook niet wanneer ze het publiek vraagt de middelvinger op te steken op de tonen van nieuwe single “Fuck You”, die zonder de stemvervormer wat banaal wordt.

Pas in de bissen ontstaat het feestje waarvoor we aanvankelijk gekomen waren. “Smile” krijgt een drum ‘n’ base-finale, aan “The Fear” (wij zijn fan van “And I am a weapon of massive consumption / And it’s not my fault / It’s how I’m programmed to function”) wordt Kid Cudi’s “Day ‘N Nite” gebreid en wanneer Allen op haar mini-podium met “Womanizer” Britney Spears triomfantelijk nu al naar huis zingt, is het kot te klein.

Lily Allen blijft een licht maar krokant tussendoortje. Zonder al te veel calorieën maar voedzaam genoeg om met een gevuld gevoel naar huis weder te keren. Perfect om straks frietjes op te verteren op de wei van Werchter!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 − 3 =