Maxïmo Park



Trix, Antwerpen, 1 april 2009

Maxïmo Park? Vanuit South Park? Dat is twee straten naar rechts,
het brugje over en dan een scherpe bocht naar links. Geniet
ervan!
Het had gekund, maar Maxïmo Park wordt niet bevolkt door platte
2d-mannetjes die met middelmatige snelheid van links naar rechts
over het scherm bewegen, maar wel door vijf mannen van vlees en
bloed en de meest viriele van voor.
Het derde album van Maxïmo Park zit in de pijplijn en alvorens
‘Quicken the Heart’ op het grote (festival)publiek los te laten,
speelden ze eerst voor het uitverkocht, doch bescheiden Trix. Op
dit kleine podiumpje leek het torenhoge ego van Paul Smith, strak
in pak, nog hoger dan gewoonlijk. De man weet zich als geen ander
in de kijker te werken, met opengesperde ogen, springend als een
paaskonijn onder een zwarte hoed, onderwijl zijn band nog meer naar
de achtergrond duwend.

‘I’ll do graffiti if you sing to me in French’, het aanstekelijk en
stiekem in het oor plakkende ‘Grafitti’ opende de set en kon meteen
rekenen op het enthousiasme van de aanwezigen. De vervelende
resonantie die dit eerste nummer lichtjes stoorde werd in de
volgende nummers overwoekerd door het extreem irritante
‘tsss’-geluid van Paul Smith, alsof hij constant vol overgave de
micro wilde testen.

De nieuwe nummers ‘The Kids Are Sick Again’ en ‘In Another World
(You would’ve found yourself by now)’ klonken ondanks hun goede
intenties door een slechte mix als een heruitgave van de
soundmixshow. Bart Kaëll had net een hoed en een pak aangereikt aan
Paul Smith die nu vol overgave in de wegtrekkende mix met Maxïmo
Park op een bandje stond mee te zingen.

Het beterde gelukkig allemaal wel en eenmaal aanbeland bij ‘Books
from Boxes’ met het om meebrullen geschreven “.. not to break
the PROMISE”
en de nieuwgeborene ‘Let’s Get Clinical’, stond
Smith muzikaal weer helemaal ten midden van z’n band in plaats van
kilometers op de voorgrond.

‘Quicken The Heart’ werd ter dege voorgesteld en klinkt iets
donkerder en dat tikkeltje volwassener, maar nog steeds als een op
speed rondrazende disco rolschaats zoals het de ware Maxïmo Park
betaamt. Het lekkere ‘Girls Who Play Guitars’ voerde de kopgroep
alvast aan en het publiek at als hongerige duiven uit de handen van
deze heren.

De afsluiters die Smith en co in petto hadden, bouwden zich op
vanaf het boven vernoemde ‘Girls Who Play Guitar’ om over
‘Nosebleed’ uit te komen bij het volgens Paul door Steely Dan groot
gemaakte ‘Our Velocity’. Dat laatste nummer was een schot in de
roos en deed de rommelige eerste helft vergeten.

Ook hier konden geen bisnummer ontbreken en dus sloten ‘The Night I
Lost my Head’, ‘Questing, not Coasting’ en het onvermijdelijke
‘Apply Some Pressure’ uiteindelijk de niet geheel met vuurwerk
voorzien avond af.

Maxïmo Park is een band ontworpen om op zweterige festivalweides
honderden uit de bol te doen gaan, maar Trix was net dat tikkeltje
te donker en te klein voor zo’n explosieve band.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + 12 =