Titus Andronicus :: 10 maart 2009, Botanique

Lovende woorden van Pitchfork, vier sterren van HUMO, goedkeurend gebrom van de internationale blogwereld en een omhooggestoken van duim van goddeau. Het was niet voldoende om een grootschalige Titus Andronicus-hype te ontketenen, maar de halfgevulde Witloofbar van de Botanique was getuige van een straffe stormloop die volledig was wat we ervan verwachtten.

Maar eerst The Kerbcrawlers, een Luiks powertrio dat de confrontatie aanging met amper twee dozijn bezoekers en geen kans onbenut liet om uit te pakken met een setje potige rock die het spectrum verkende van poppunk tot noiseblues, metal, psychrock en terug. Wat aanvankelijk iets van een vlees-noch-vis-vertoning had, kreeg gaandeweg meer coherentie. Nu eens klonk de band, en dan vooral door die schreeuwerige zang, als the Didjits, dan weer als de oude Nirvana, of een band uit de Aphetamine Reptile- of Touch & Go-stal van twee decennia geleden. Weinig songs bleven echt bij, maar de band speelde een strakke, overtuigende set en werd voortgedreven door een imposante drummer.

Terwijl het voorprogramma vooral onthaald werd met onverschilligheid, leek Titus Andronicus de match al gewonnen te hebben voor ze van start was gegaan. Toen het vijftal onder leiding van broodmagere zanger/gitarist Patrick Stickles het kleine podium besteeg hing elektriciteit in de lucht, dat sfeertje dat aankondigt dat er iets spectaculaire staat te gebeuren, of een nieuwe stem de kop op zal steken. Het was dat laatste: Titus Andronicus liet er geen gras over groeien en pakte meteen uit met de bombastische rammelrock van zijn debuut.

Wat op The Airing Of Grievances al klonk als een enthousiast, maar soms wat onsamenhangend zootje, werd nu nog verder ontrafeld tot bijna onnozele proporties. Als geen ander kan deze band immers ingeschakeld in de discussies over visies op popmuziek die er heersen. Ga je ervan uit dat een band een zekere strakheid moet hebben en (vooral) aangevoerd dient te worden door een zanger die technisch correct kan zingen, dan is dit Satans huisband. Stickles’ zang was in de eerste paar songs immers ronduit schabouwelijk: hees, rauw en vals, keelstoten van een schorgeschreeuwde halvegare.

En toch wilde je ’t hem vergeven. Waarom? De bezieling, de energie en, vooral, het verhaal dat hij te vertellen had. The Airing Of Grievances is een typische voorbeeld van adoldescentenblues. Pijn en passie gaan hand in hand, minder kinderachtig en wentelend in zelfbeklag dan tienergekrabbel, maar ook niet volwassen genoeg om enige nuance of een gebalanceerde kijk in te lassen. Dat maakte de manische songs er enkel opwindender op. “Arms Against Atrophy”, “My Time Outside The Womb”, “Joset Of Nazareth’s Blues”, allemaal werden ze in dat groezelig punkjasje gegoten dat gecreëerd werd met drie sakkerende en jakkerende gitaren, bas, drums en een jengelend Casio’tje.

Ondanks enkele flauwe grapjes (klassiekers: witloof en JCVD) en de opmerking dat het optreden al geslaagd was omdat de heren Omar Rodriguez-Lopez, die tegelijkertijd in de Orangerie speelde, tegengekomen waren, werd er weinig verspild aan overbodige gezwans. De band schudde het ene sterke moment na het andere achteloos uit de mouw en hield de energiemeter constant in het oog. Terwijl het album nu en dan z’n inzakkingen kent, bleef dit optreden eentje dat bleef boeien. Hoogtepunten? “Titus Andronicus” en afsluiter “Fear And Loathing In Mahwah, NJ”, maar het hadden net zo goed anderen kunnen zijn.

Alle invloeden die terugkeerden in de recensies bleven te rechtvaardigen, maar met die combinatie van rauwheid, passie en een liefde voor enkele decennia rock-‘n-roll deed deze troep jonge honden bovenal denken aan de jonge The Clash. En Joe strummer kon ook niet zingen. Op dik vijftig minuten jaagde de band er zowat zijn volledige debuut en The Modern Lovers’ “Roadrunner” met zijn geweldige “1,2,3,4,5,6!” door en wist moeiteloos en, zoals te verwacht, te imponeren met een gedreven optreden dat onze vertrouwen in de toekomst een extra boost gaf.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 − dertien =