De Ijstuin is de nieuwste one-shot van één van onze meest geëngageerde stripauteurs. Jean-Claude Servais bezingt opnieuw de natuur. Hij plaatst zijn boodschap deze keer in een internationaal kader.
Sinds jaar en dag is Jean-Claude Servais een vertrouwde naam in het Europese beeldverhaal. Als één van de eersten maakte hij indertijd beeldromans voor uitgeverij Casterman (o.a. Bosliefje of De Almanak) en sinds de jaren ’80 is hij dat steeds blijven doen. Het merendeel van de albums verschijnen bij uitgeverij Dupuis en in diens prestigieuze collectie Vrije Vlucht heeft Servais al geruime tijd een vertrouwde thuis gevonden. Ook De Ijstuin verschijnt er opnieuw. Zijn stijl is ondertussen ook genoegzaam bekend. Hij maakt vlot leesbare verhalen over gewone mensen, meestal vanuit een Ardens perspectief en met een grote nadruk op de liefde voor de natuur. Nu en dan brengt hij er magische elementen bij of construeert hij het verhaal als een thriller. Dit is bij De Ijstuin zeker het geval.
Arnold Francart is een voormalig poolreiziger. In de jaren ’80 en ’90 was hij een bekend figuur die tal van expedities ondernam. Na een noodlottig afgelopen reis trok hij zich terug in zijn Ardense huis met fabelachtige tuin. Een studente wil in het kader van een scriptie een gesprek met de mensenschuwe Francart lospeuteren. Stilaan komen de spoken uit het verleden weer naar boven.
Visueel pakt Jean-Claude Servais in De Ijstuin uit met prachtige pentekeningen van landelijke tuinen, in zijn gekende realistische stijl. In het nawoord maakt hij duidelijk dat de pracht van onze tuincultuur voor hem de aanleiding voor dit verhaal vormde. Na de strip bevat het album ook een sectie schetsen van Arnolds tuin. Een flink deel van het verhaal speelt zich af op poolterrein, maar toch laat de auteur die natuur minder overweldigen dan de beelden van de Ardennen. De tuin lijkt wel een metafoor voor een veilige haven, een plaats waar het wrede verleden niemand kan raken. Kennis over en respect voor de natuur staan garant voor het goede in de mens. Dit is een centrale thematiek in het werk van Servais en dat is in De Ijstuin niet anders.
Keer op keer vindt Jean-Claude Servais een nieuwe variatie op zijn vaste thema. De liefhebbers van zijn werk komen dan ook zelden voor verrassingen te staan. Anderzijds moeten we Servais nageven dat hij bijzonder oprecht is in zijn werk. Hij maakt strips die niet meer van deze tijd lijken. Geëngageerd durft hij volop voor een naïef wereldbeeld gaan, wars van moderne technologie en de laatste nieuwe snufjes. Onthaasting is geen loos begrip voor Servais en zijn verhalen. Met De Ijstuin toont hij aan dat hij meer dan ooit vastgebeiteld zit in de Ardense klei. Jean-Claude Servais is de ultieme chroniqueur van onze Ardennen.
