Bloc Party :: 13 februari 2009, AB

Vier jaar en drie albums; zo snel ging het voor Bloc Party om van niets uit te groeien tot een van de topgroepen van zijn generatie. Tijdens hun dubbelconcert in de Brusselse AB werd de groep rond frontman Kele Okereke dan ook ingehaald als ware verlossers door het publiek. Dat ging dan wel zonder mirakels naar huis, een degelijk concert met enkele knappe uitschieters werd het wel.

Eigenlijk was Bloc Party altijd al te slim geweest voor de postpunkrevival waarmee de groep opkwam. Hoorden we bij Franz Ferdinand en geestesgenoten vooral het speelplezier, dan was het Kele Okereke altijd al bittere ernst. Op debuut Silent Alarm werden meteen heikele thema’s als de westerse verslaafdheid aan olie of liefde  in moderne tijden aangesneden, toen de groep twee jaar later met opvolger A Weekend In The City uitpakte, bleek hij ook klaar om zijn eigen situatie als tweede generatie-allochtoon en homo in ogenschouw te nemen.

Muzikaal werd ondertussen ook afgeweken van het duellerende gitaren/hoekige ritme-sjabloon van de danspunk. Producer Jacknife Lee dwong hen om breder te gaan kijken, en met koortjes en elektronische beats duwde Bloc Party op dat tweede album al een beetje tegen de grenzen van de rock, op de al snel (ook letterlijk: zonder enige aankondiging was het plots op de site van de band te downloaden) uitgebrachte derde Intimacy gebeurde dat bij momenten nog wat meer met songs als "Mercury" en "Ares"; hevige hybrides van rock en dance die soms meer van Chemical Brothers dan van Gang Of Four hadden geleend.

Voorlopig kiest Bloc Party echter voor het veilige rockpad en het optreden vanavond wordt dan ook begonnen met de wat generische single "One Month Off". Het is niet van dien aard om meteen de vlam in de pan te doen slaan. Dat gebeurt pas voorzichtigjes bij "Hunting For Witches" dat met zijn knetterende aan drum-’n-bass verwante ritmes voor het eerste gedans zorgt.

Met de rollende baslijn van "Positive Tension" lijkt het dan even goed vertrokken, maar dat is buiten het grootste euvel van de avond gerekend. Echt goed bij stem is Okereke vandaag immers niet. Hij schiet in al zijn enthousiasme al eens naast de toonladder, en tot overmaat van ramp slaagt hij er regelmatig in om ook uit het ritme te zingen. Dat is vooral jammer, omdat hij nummers zo al eens onderuit haalt.

Halverwege schiet de groep dan toch uit zijn sloffen met het scheurende "Song For Clay (Disappear Here)". Vanaf dan smijt de groep — en vooral Okereke — zich met veel goesting in het optreden. Naadloos wordt overgegaan in doorbraakhitje "Banquet". En dan is het eindelijk tijd voor "Mercury", die wonderlijke single die afgelopen zomer even deed denken dat Bloc Party de grenzen wel héél erg aan het verleggen was. In de context van vandaag blijkt het niet meer dan een curiosum in hun oeuvre te zijn, maar wel één die nog altijd aanstekelijk blijft, zelfs al kan de groep de opzwepende combinatie van beats & blazers live niet helemaal perfect brengen.

Ongewoon geinig wordt het even later wanneer drummer Matt Tong plots van achter zijn drum te voorschijn komt om even de eerste regels van "The Prayer" te zingen, maar uiteindelijk is het pas in de bissen dat Bloc Party eindelijk even héél essentieel aanvoelt. Niet bij het wat melige "Kreuzberg" maar wel bij "Flux"; het enige nummer dat de euforie van trancemuziek weet te verbinden met een zinnige tekst. Omdat het publiek blijft aandringen, volgt nog een bisronde met "Ares", waarin Okereke helemaal struikelt over zijn eigen tekst, al doet het hier geen afbreuk aan het opzwepende karakter. Het uitzinnig meegebrulde "Like Eating Glass" brengt het publiek helemaal tot de rand van de euforie.

"I had the time of my life", zingt dat publiek na afloop dan ook mee met de klassieker van Bill Medley en Jennifer Warnes. En dat is maar goed ook. "Dit is ons laatste nummer in Brussel voor een heel lange tijd", kondigde Okereke op het einde aan, en je weet dat het waar is. Na afloop van deze tour is de groep van plan om zich minstens een jaar terug te trekken, maar eerst staat nog een passage op Rock Werchter gepland. We willen u niets aanpraten — we werken niet bij een bank en zelfs al kon het beter, Bloc Party is zeker geen rommelkrediet — maar als we van u waren, we reserveerden ons ticket al.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + 6 =