De paarden van de wind (Fournier/Lax)

Met een scenario van Lax maakt oud-Robbedoes-tekenaar Fournier zijn Vrije Vlucht-debuut. Voor Lax biedt het album de kans op rehabilitatie na het niet overal even goed ontvangen De teenloze adelaar. De paarden van de wind maakt de Vrije Vlucht-belofte van strips op eenzame hoogte echter helemaal waar, op elk gebied.

Decor van het verhaal is immers de Himalaya. In de tweede helft van de negentiende eeuw was dat nog geen trekpleister voor westerlingen op zoek naar een uitdaging. Wel was het gebied in die dagen een lappendeken van koninkrijkjes waar vreemde mogendheden de plak zwaaiden. Voor de bevolking is een armoedig bestaan in de landbouw weggelegd, of een leven in het klooster. Voor dat laatste wordt niet altijd zelf gekozen; soms is het een gevolg van het eerste, zoals in het geval van de doofstomme Kazi Tassen. De jongste van drie kinderen uit een arme boerenfamilie wordt aan de zorgen van een klooster toevertrouwd. Hoewel het een moeilijke en pijnlijke beslissing is, lijkt het de juiste. Toch kan vader Calay de twijfel over zijn beslissing niet van zich afschudden. Jaren nadat hij zijn jongste voor het laatst zag, gaat hij naar hem op zoek.

Klinkt als een weekendfilm die dankzij een onverwacht groot budget in een exotisch decor gedraaid wordt. Maar De paarden van de wind is meer dan een slinkse truc om de zakdoekenomzet de hoogte in te jagen. Het album is een onderhoudend verhaal over de beproevingen van een man die zijn topjaren al lang achter de rug heeft. In plaats van te berusten in de klappen die het leven hem heeft toegebracht, kiest hij ervoor om de tijd die hem nog rest, te gebruiken om te doen wat innerlijk juist aanvoelt.

Tel daarbij nog een liefdesgeschiedenis met de nodige weerhaken en de uitermate hachelijke politieke situatie die willens nillens een impact heeft op de hoofdpersonages, en je krijgteen strip met torenhoge ambities. De paarden van de wind bezwijkt gelukkig niet onder zijn eigen gewicht, maar bouwt integendeel heel gestaag op, tot je plots in een waaier van verhaallijnen zit. Waarna uiteraard even plots de woorden ’einde eerste deel’ opduiken.

De spontane zucht bij het lezen van die drie woorden, zegt meer dan genoeg. De paarden van de wind is een knap werkstuk. Het is een tragedie, maar een die eerder de neiging heeft tot zalven dan slaan, en toch met een joekel van een cliffhanger durft uitpakken. Voor een eerste samenwerking tussen beide auteurs is dit een absolute meevaller. Fournier en Lax hebben trouwens nog een tweede deel van De paarden van de wind in petto. Hopelijk blijft het daar niet bij.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − acht =