Boston Spaceships :: Brown Submarine

Zit de wereld te wachten op nog een plaat van Robert Pollard? Misschien niet, maar evengoed kan de vraag gesteld worden of de wereld nog een plaat van Pollard nodig heeft? In dat geval luidt het antwoord volmondig ja, als daar zelfs niet "en snel!" bij hoort.

Hoe lang kan een artiest indie rock maken? Is dat immers niet iets dat, meer nog dan rock tout court, de jeugd toebehoort? Een misschien wat te serieuze vraag aangezien het uiteindelijk over iets futiel als popmuziek gaat, maar ze komt wel bovendrijven bij het aanschouwen van Brown Submarine, de debuutplaat van Boston Spaceships. Die band is immers het nieuwe vehikel waarmee de ondertussen 51-jarige Robert Pollard tegenwoordig muziek op de wereld loslaat.

Al sinds begin jaren tachtig is Pollard actief als muzikant en wie een poging onderneemt te tellen hoeveel platen de man sindsdien heeft uitgebracht — het zij solo, met Guided By Voices of projecten als Circus Devils — is gedoemd om op een fout getal uit te komen. Het zijn er minstens dertig, al sluiten kenners niet uit dat het er, ruw geschat, nog een dozijn of zelfs wat meer kunnen zijn. Geen enkele van die platen werd een hit, maar een bij momenten stevig uitdijende schare trouwe fans maakte van rammelrocker Pollard een cultheld wiens nieuwe muzikale exploten altijd op een zekere mate van nieuwsgierigheid kunnen rekenen.

Al heeft Pollard natuurlijk de reputatie een moeilijke mens te zijn, die muzikaal al eens ontoegankelijk uit de hoek kan komen, blijkt op Brown Submarine toch een en ander echter heel goed mee te vallen. De enige keer dat Pollard, Cris Slusarenko (ook een Guided By Voices-oudgediende) en John Moon (bekend van Decemberists) lichtjes enerveren — zowaar door te klinken als een afgekeurde Melvins-demo — is tijdens "Still In Rome". Op het moment dat "Still In Rome" langskomt, zijn echter al een dozijn songs de revue gepasseerd. Het zijn songs die stuk voor stuk blijk geven van een zekere onweerstaanbaarheid, die doorgaans enkel terug te vinden is bij jonge, wilde honden die voor het eerst hun in songs gegoten enthousiasme op plaat vastleggen.

Daarmee is de openingsvraag beantwoord en rest alleen nog het uitlichten van enkele hoogtepunten. En dat is minder evident, gezien de algemeen hoge kwaliteit van het hier afgeleverde werk. "You Satisfy Me" gooit met zijn tot verliefdheid aanzettend karakter hoge ogen, terwijl een nonsensicaal nummer als "Rat Trap" in al zijn onnozelheid evengoed een klepper is. Die lichte mate van onnozelheid is misschien wel de ruggengraat van Pollards carrière, maar terugkijkend op een rijk oeuvre en met een sterke nieuwe plaat in handen had de man slechtere fundamenten kunnen uitkiezen om zijn werk op op te bouwen.

Hoewel het onbegonnen werk is om de hele back catalogue van Pollard in huis te halen, zou dat nieuwe fans niet mogen afschrikken "Brown Submarine" een kans te geven. Uiteindelijk onderscheiden ware artiesten zich van de poseurs doordat hun laatste plaat de beste is. Robert Pollard toont zich in de Boston Spaceship-gedaante als een heel grote meneer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 + vier =