Laura Marling :: Alas I Cannot Swim


Voor ers van:
vrouwen met een boodschap

Zelden zijn wij zo overdonderd geweest door een debuterende
troubadour van over het Kanaal als toen het mooie ‘O’ van Damien Rice in 2003
uitkwam. En opnieuw mogen we die verbazing bovenhalen voor iets wat
plots uit het Niets tot ons komt. Wonderkind dit keer is Laura
Marling, een achtienjarige belle uit Engeland die met haar eerste
plaat, ‘Alas I Cannot Swim’, eenieders hoofd onherroepelijk naar
haar toe weet te draaien. De formule lijkt alvast simpel: een niet
onaardig meisje met gitaargevoel en een scherpe pen, stapt tussen
pakweg Joni Mitchell en Marissa Nadler in het
parcours om haar gevonden levenshouvast met de luisteraar te delen.
Zichzelf inschrijven in de traditie doet Marling dus zeker, zij het
niet zonder speciale aandacht voor haar eigenheid. Het mag dan ook
niet verwonderen dat iemand als Adam Green net
Marling onder z’n vleugels neemt voor z’n recente tournee.

“There were ghosts in the eyes of all the boys you sent away”
,
zong Bruce Springsteen ooit. Marling weet haar bagage goed uit te
kiezen en pikt die draad maar al te graag op in opener ‘Ghosts’:
“Lover please, do not fall to your knees/It’s not like I
believe in everlasting love”
. Opvallend is haar manier van
zingen, die meteen doet denken aan een mogelijke Amy
MacDonald-adept, een spoor dat gelukkig doodloopt naarmate de plaat
vordert. Neen, vrijwel de enige van onze eerste gedachten die wél
overeind blijft tijdens en vooral na het beluisteren van de plaat,
is hoe sterk het wel is dat zo’n jong meisje op zo’n manier van
zich weet af te bijten en duidelijk laat merken dat ze nu al met
twee voeten in de wereld staat. Bewondering, daar hadden we het al
over, vooral omdat ze uitermate jong is (noch mossel noch vis
volgens menig bomma), lijkt te weten wat ze wil en nu al zo’n
prachtplaat kon bewerkstelligen.

Of wat anders te denken van het van tweestrijd blakende ‘Old
Stone’: “You taste me through the rain/Honey I’m going your
way/I don’t think so/…/It’s best to keep your distance/Lest I fall
in love”
. Toch is het ook niet allemaal schijnbare volwassen
ernst. ‘Cross Your Fingers’ blinkt net uit door een soort
luchthartigheid maar is nog steeds gitzwart : “Cross your
fingers/Hold your toes/We’re all gonna die when the building
blows”
. Diezelfde aanstekelijkheid slaat ook over in het korte
‘Crawled Out Of The Sea (Interlude)’, een nummer dat zonder moeite
– en we smijten er lekker een clichébeeld tegenaan, het blijft
tenslotte vakantie voor iedereen – een schuit met een dronken
scheepsbemanning op sleeptouw kan nemen. Probeert u het vooral zelf
eens, de accordeon spreekt ons inziens voor zichzelf.

Uiteindelijk krijgt dit meer dan genietbare voorspel zich een doel
halverwege de plaat aangemeten. Twee uiterst briljante nummers
vormen het hoogtepunt van ‘Alas I Cannot Swim’. Het summum van wat
Marling nu reeds in haar mars heeft wordt hierbij samengevat, ook
voor fans van het tweede uur een hoopgevende gedachte. ‘My Manic
And I’ (die observerende geest!) en ‘Night Terror’ (die sfeer!)
behoren misschien wel tot het aangenaamste van wat ons trommelvlies
dit jaar al deed trillen. Marling slaagt erin om ‘Alas I Cannot
Swim’ nergens te laten slabakken. Er heerst een te sterke stroming
om niet in vervoering gebracht te worden. Of voor wie toch liever
aan de oever vasthoudt, zeggen we het met de woorden die Marling
zelf zingt in wat men de hidden track pleegt te noemen:
“There’s a house across the River/But alas I cannot swim/I’ll
live my life regretting that I never jumped in”
.

Vergeet Amy
Winehouse
, vergeet Kate Nash. Bij hen
lijkt de verhouding talent en media-aandacht iets te onevenredig.
Laura Marling daarentegen is ongetwijfeld één van de meest
veelbelovende vrouwelijke artieste op dit moment, die de erkenning
zou moeten krijgen die ze verdient. Wij hebben de stem van een
generatie gevonden, hopelijk volgt u ons in die keuze.

http://www.lauramarling.com
http://www.myspace.com/lauramarling

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 13 =