Zou David Eugene Edwards ergens een buitenverblijfje in deze streken hebben? De frequentie waarmee de man onze contreien aandoet, zou daarmee wel verklaard zijn. Twee weken voor zijn artist-in-residenceschap op Dranouter streek de man met Woven Hand ook neer op Dour.
Natuurlijk, moeilijk is die alomtegenwoordigheid naar Gods evenbeeld niet te verklaren: het is vooral in dit gelaïciseerde West-Europa dat de diepchristelijke doemrock van Edwards het goed doet. Wie niet meer moet worstelen met het geloof, maar het rustig naast zich heeft gelegd, kan ’s mans preken ook met meer afstand en wars van enig oordeel op basis van de muziek beoordelen. En dat helpt al eens, want de huilende “halleluja’s” zijn bij Woven Hand niet van de lucht.
We herinneren ons concerten van Woven Hand die zo traag en donker waren dat ze tegen de pijngrens aan schurkten, maar sinds de hernieuwde samenwerking met Sixteen Horsepower-bassist Pascal Humbert steekt Edwards gelukkig opnieuw wat meer power in zijn songs. En dus klinkt “Winter Shaker” heftiger dan ooit. Toch broeit ’s mans muziek meer dan ze uitbarst tegenwoordig: minder dan ze afgewerkte songs met kop en staart zijn, stuwen zijn nummers op en af, kolken ze even om dan weer in de windstilte te verdwijnen.
In het najaar komt er opnieuw een album uit van Woven Hand, maar aan de nieuwe nummers die vandaag passeren te horen, moeten we ons niet aan grote wijzigingen verwachten. De hel en verdoemenis, het atmosferische van zijn donkere folk, het blijft allemaal intact.
Slechts een handjevol getrouwen daagden op om Woven Hand nog eens bezig te zien. Dat krijg je met de overkill van Woven Hand-optredens de laatste jaren, maar toch hadden die toeschouwers gelijk: Edwards blijft een unieke, fascinerende figuur en overdaad of niet, mocht hij niét meer komen dan zouden we hem missen. Benieuwd naar dat volgende album.
