The Presidents of the United States of America :: These are the Good Times People

Over België is de laatste tijd al veel geschreven en gezegd, maar
laat het ons over een ding eens zijn; met ons cultureel erfgoed
hebben we nog nooit hoog opgelopen. Nochtans hebben we hier naast
frieten met stoverijsaus en het Atomium nog vele andere troeven. Zo
waren er in de donkere tijden voor MySpace al de jeugdhuizen,
plaatsen van verderf en bier met totaal onervaren tappers die niets
liever deden dan hun favoriete cd’s opleggen (uit luiheid) en die
nadien nog maar eens doodleuk lieten opnieuw afspelen omdat die
sigaret en welke John Kelly juist had binnengedaan achter de kerk
nu eenmaal interessanter leken in die fase van het leven. Het was
in deze oorden van verderf dat bepaalde platen die nu als
jeugdsentiment worden beschouwd, het leven tekenden van de
nietsvermoedende jeugdige bezoekers. Nineties klassiekers als
‘Nevermind’, ‘Dookie’ en ‘Rage Against the Machine’, we kunnen ze
nog steeds van achter naar voor en omgekeerd meezingen.

Ook de eerste boreling van The Presidents of the United States of
America, of in het slechtste geval hun half uit die eerste plaat
bestaande, half live-cd ‘Pure Frosting’ hoort in dat rijtje thuis.
Nu Kurt Cobain zelf al lang veranderd is in een mottenbol, Green
Day weer voor kindjes is en Rage Against the Machine al hun
principes overboord hebben gegooid en doodleuk Live-Nation bolwerk
het Sportpaleis uitverkopen, leek het de heren pret-country-punkers
nog wel eens geplaatst, na een halve split en een relatieve stilte
(de heren bleven actief in allerlei zijprojecten met o.a. Sir
Mixalot en Duf McKagan, de voormalige bassist van Guns’n’Roses) de
nieuwe Myspace-generatie het vuur aan de schenen te leggen. Omdat
computers het ondertussen mogelijk gemaakt hebben om ook in
jeugdhuizen niet steeds te hoeven volledige albums te laten draaien
en toch niks van de zatte avonturen van Kenny-“ik ben zat na 2
pintjes” – te missen, zullen de Presidents het dit keer in België
niet meer moeten hebben van het de strot in geramd worden in het
plaatselijke jeugdhuis en we vrezen dan ook wel een beetje dat er
opnieuw niet veel meer dan een mini-StuBruhitje als ‘Tiny
Explosions’ of ‘Last Girl on Earth’ zal inzitten. Maar in tijden
waar de grenzen tussen dance en rock zo vervaagd zijn, leek het ons
wel eens een goed idee te luisteren naar wat onze oude helden nog
in hun mars hadden en ons neer te zetten (of net ook niet) voor een
dik halfuurtje ongegeneerd puber zijn.

Van veel sérieux hebben de Presidents nooit veel kaas gegeten en
‘These are the Good Times People’ trapt dan ook zonder gêne af met
een nummer over een ex-liefje, voor de gelegenheid vermeld als
‘Mixed up Son of a Bitch’, dat uit colère stomweg ophield met
ademen en daarna zo rood als een tomaat dood in haar bed werd
aangetroffen. Dit ondersteund door een simpel maar effectief
pretpunkdeuntje zoals ze die enkel in de jaren negentig gemaakt
konden hebben. En kijk, we hebben al onze gescheurde jeans en
bijhorend houthakkershemdje aangetrokken voor een rondje nostalgie
naar toen alles nog uitkijken naar het weekend en pinten drinken
was. Ook op de rest van het album hoef je niet naar al te
diepzinnige lyrics gaan zoeken. In ‘Ladybug’ word een meisje
vergeleken met een, u raadt het nooit, insect (“Down below the
fuzzy grass there’s some romance going on /You’ve been stepping
round with a beetle named John
“, eat that Fixkes-jeudgherinneringen!),
in ‘French Girl’ worden we aangeraden nooit aan te pappen met, o
jawel, franse meisjes (“She’ll make you miserable”) en
‘Poor Turtle’ gaat over grieven omtrent een gestolen gitaar waarvan
de tekstsmid niet helemaal zeker is of het nu wel een bas dan wel
een gewone gitaar was (“But we made music
together”
).

Als het dan toch ergens moet over gaan, verwijzen we u graag door
naar ‘Bad Times’, waar onder het grappige beklag over een ex-liefje
dat nooit iets overkwam (“Wish there were more bad times“)
een van de meest geheime versiertrucs schuilgaat (meisjes overal
ter lande: ogen dicht); meisjes versieren doe je al troostend! Met
een groepsnaam als The Presidents of the United States of America
zou het natuurlijk een beetje misplaatst zijn niets te laten vallen
over de oorlogsdrang van de doorsnee Amerikaanse president, maar
veel meer dan een catchy liefdesverhaaltje valt er uit ‘Warhead’
eigenlijk niet te puren. Opgroeien zit er voor The Presidents in de
eerstkomende jaren niet meteen aan te komen en daar gaan wij zeker
niet moeilijk over doen. The Presidents zijn nu eenmaal zo’n band
die weinig vernieuwing hoeven, want wat zou een Presidents plaat
zijn zonder het obligatoire country-deuntje, in dit geval
‘Truckstop Butterfly’ (denk aan het zalige ‘Back Porch’ uit hun
eerste plaat), de geniale meezingstrofes (“She’s a mixed up son
of bitch, yeah yeah!”
, iemand?), de geniale breaks en hun
typerende muzikale sillyness (“Flame is love”)?
Inderdaad, niks!

‘These are the Good Times People’ zal dan wel nooit de toppen
scheren die ‘The Presidents of the United States’ indertijd ver
onder zich liet, maar voor al wie zich graag nog eens wentelt in
een modderig bad vol nostalgie is dit een ideale gelegenheid het
nog eens op een drinken te zetten. Bij voorkeur te beluisteren aan
de toog van het plaatselijke jeugdhuis met een pintje bij de hand.
En voor wie aan deze 40 minuten niet genoeg heeft, verwijder
computers en puistige tappers uit het etablissement, ergens moet
daar wel nog een grijsgedraaid exemplaar van ‘The Presidents of the
United States’ rondslingeren om uw honger te stillen!

http://www.myspace.com/thepresidentsoftheunitedstatesofamerica

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =