Erykah Badu :: New AmErykah Pt. One :: 4th World War

mmmmAangelengde soulmuziek is hot. Britse tieners als Adele en Duffy halen dagelijks de voorpagina’s van de meest modieuze magazines met hun op smaak gebrachte soulvariant. Tijd om het neo-soulkroontje terug op te eisen, moet Erykah Badu gedacht hebben. Op haar nieuwste album laat ze eens te meer horen dat soulmuziek ook op een fijnzinnige en ongedwongen manier te vertalen valt.

Niet dat wij niet geloven in de jonge garde soulmadammen. Integendeel, we houden het zelfs voor mogelijk dat ze hetzelfde verdelgende effect op gepolijste nep-r’n’b (Rihanna! Fergie! Pussycat Dolls!) kunnen hebben als The Strokes en The White Stripes aan het begin van dit millennium op nu-metal hadden. En toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat Adele en Duffy nog enkele krassen op hun maagdelijk zieltje missen om geheel geloofwaardig over te komen. Wie daarentegen geen problemen heeft met authenticiteit, is Erykah Badu. Inmiddels elf jaar geleden debuteerde de ravissante zangeres met Baduizm, een klasseplaat die toentertijd een heuse soul-revival inluidde. Na enkele wisselvallige albums lijkt ze nu helemaal terug met New AmErykah Pt. One: 4th World War; het eerste deel van een ambitieus tweeluik vol subtiele soul waarin de geesten van zowel Isaac Hayes als Billie Holiday rondwaren.

Op papier zag het er allemaal groots en moeilijk verteerbaar uit. New AmErykah ging een conceptalbum worden, een misnoegde diptiek over de Grote Problemen des Werelds. De realiteit is gelukkig een pak vermakelijker. Badu laat de moraliserende preken achterwege, en komt hier en daar zelfs listig uit de hoek: “I am talking about the dirty cops / They’re the ones you need to watch”, merkt ze fijntjes op in “Soldier”. Tegelijk is dit ook haar meest openhartige plaat. Zo heeft de zangeres het in “Me” over haar stukgelopen relatie met de rapper André 3000 van Outkast: “I had two babies from different dudes and for them both my love was true.”

Voor de muzikale onderbouw werden onder meer Madlib en 9th Wonder aangetrokken. Twee getalenteerde producers uit de hiphop-hoek die Erykahs geluid accentueren zonder zelf al te veel in het voetlicht te treden. De manier waarop Madlib “The Healer” aankleedt, is om duimen en vingers bij af te likken. Twinkelende belletjes, een als bas vermomde beat en religieuze gezangen vormen de basis van de mooiste ode die de overleden producer J Dilla zich had kunnen indenken. Ook het romige “That Hump” en het robuuste “Soldier” kennen een geraffineerde productie waarin Badu haar waardigheid behoudt.

Staat New AmErykah Pt. One: 4th World War dan op gelijke hoogte met het geweldige debuut Baduizm? Neen, hiervoor heeft de zangeres te veel moeite om te blijven boeien. Op het einde van de plaat staan er namelijk enkele nummers (“Master Teacher”, “Telephone”) waarin Erykah zichzelf kwijtraakt, waardoor de aandacht bij de luisteraar verzwakt. Bovendien duren de tracks gemiddeld zo’n twee minuten te lang en met het zagerige “My People” gaat Badu zelfs één keer volledig de mist in. Wellicht besluiten we na New AmErykah Pt. 2 dat als de beste nummers tot één album herleid werden, het een wereldplaat had opgeleverd. Al is de vraag dan bij welke sterke dubbelaar dat niet het geval is.

Erykah Badu is terug met een prima plaat en daar kunnen we enkel blij om zijn. Meer dan tien jaar geleden opende de Amerikaanse zangeres een neo-soul-vijver waarin ze zelf de sierlijkste zwaan was die langzaam maar bijzonder gracieus rondzwom. Vandaag is de vijver een overvolle poel geworden waar Badu nog steeds stijlvol ronddobbert en waar ze al haar nakomelingen tot lelijke eendjes reduceert. Met New AmErykah Pt. One: 4th World War levert de schone uit Dallas alvast een kwalitatief hoogstaand album vol onversneden soulmuziek af, dat nu al de honger naar het vervolg aanwakkert.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − een =