Editors :: 10 maart 2008, Vooruit

U houdt van Editors en Editors houdt van u. De groep speelt op een jaar tijd dan ook zes keer in België, onder andere in drie in een mum van tijd uitverkochte en uitgekookte zalen die deze dagen een band zien in zijn volle puberteit, maar zonder al te veel last van groeipijnen.

Overal wordt Editors nu al de stadions in geduwd, maar dat is buiten henzelf gerekend: op zijn tournee kiest de groep uit Birmingham bewust voor de kleinere zalen, we durven ons van een statement vergewissen. Liever in drie kleine zaaltjes dan in een Lotto Arena die zich telkenmale ontpopt tot een strafkamp dat live muziek foltert: het is een aanpak die valt toe te juichen, al rijst de vraag nadat de laatste noot van op het podium is weggestorven: hoe lang kunnen (en/of willen) ze die boot nog afhouden?

Was debuut The Back Room een donkere, gebalde plaat die zijn titel niet gestolen had, dan reikt het geluid op An End Has A Start samen met de gesticulatie van frontman Tom Smith naar hogere regionen. Op zijn sterkst combineert de band beide richtingen (ze zorgden vorig jaar veruit voor het sterkste rijtje singles) en voorziet dat live van een flinke scheut bezieling — en in het geval van Smith theater.

Aan overtuiging geen gebrek in het openingskwartier. Na de heerlijk mooie opener "Camera" die ons bij de hemdskraag bedwelmend de set in trekt, vlamt de band "An End Has A Start", "Blood" en vooral "Bullets" losjes de zaal in als beenharde discussen die vol in het gezicht raken. Vintage Editors: snedig, hoekig, compact, zonder franjes, efficiënt, en — mogen we het nu al zeggen? — groots. Zoals zo vaak is het drummer Ed Lay die de songs opruit en er als een kloppend hart kokend bloed doorjaagt. Bassist Russell Leetch kampt aanvankelijk met technische problemen, maar jut dan maar een paar keer technisch werkloos de zaal op terwijl Smith grijnzend toekijkt.

Met een weliswaar mespuntscherp "Escape The Nest" (nog steeds een van de sterkhouders van de tweede plaat) en rustpunt "Weight Of The World" (wat een geweldige sound blijft dat nummer toch hebben) gaat het tempo wat naar beneden, waarna het fantastische "Lights" zich als een clusterbom uit The Back Room mag ontpoppen. Daarna luidt "When Anger Shows" echter verrassend genoeg een dipje in: ook de opzwepende wending kan de song op het podium niet voldoende zuurstof geven, net als "Spiders", dat ondanks de extra dynamiek van Lay wat overbodig klinkt. Hetzelfde geldt voor de ondertussen gekende cover van The Cures "Lullaby": de synths worden in een gierend Editorsjasje gestoken, maar de sjaal van Smits vocalen zorgt voor een combinatie die beter in het pashokje was gebleven.

Niet toevallig slaan "All Sparks" en vooral "Munich" terug gensters: The Back Room blijft een van de strafste debuten van dit decennium, waarvan de songs staan als een huis, en live nog aan spankracht winnen, waardoor ook vanavond het concert de degelijkheid alsnog overstijgt. Driekwart van An End Has A Start is minstens even sterk, getuige daarvan een giftig "Bones" vanavond, maar het is toch weer het uitmuntende "Fingers In The Factories" dat met de meeste pluimen gaat lopen en waarin de eerste twee platen perfect samensmelten. Mogen we het hun beste nummer noemen? Vanavond alleszins wel, en het is de wegwijzer die ze moeten volgen voor de nabije toekomst.

Ten slotte raast Editors als een getunede stoomtrein door de bissen: vooral "The Racing Rats" en "You Are Fading" klinken uitmuntend — wie dat laatste als een b-kantje kan gebruiken en zo als vuurwerk kan afsteken, mag zich van de term "belofte" ontdoen als van een paar afgedragen schoenen. "Smokers Outside The Hospital Doors" zet zoals verwacht de kroon op het werk en zorgt voor bijna extatische taferelen.

Met deze aanpak, bezieling en songs, en als Editors daarnaast het perfecte evenwicht weet (blijven) te vinden tussen een geluid dat enerzijds de daken van concertzalen openschuift en naar de ijle lucht reikt, en anderzijds van elke zaal een klein donker hol kan maken waarin de songs als scherpe projectielen tegen de vier muren stuiteren, wordt de derde plaat de OK Computer van de groep, en geen X&Y zoals voor zovele anderen.

Meer foto's op Wannabes.be.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 6 =