Weirdo Fest Vol. 1 :: Chrome Hoof + Quit Your Dayjob + Shining

Weirdo Fest, het is een naam die verwachtingen oproept, zeker als
de geprogrammeerde bands allemaal prat gaan op een goede
livereputatie. Verwachtingen zijn er natuurlijk om ingelost te
worden, en daar slaagde Shining als opener van de
avond in elk geval vol glans in.
De band die ooit begon als een post-bopproject van ex-Jaga Jazzist lid
Jørgen Munkeby veranderde in 2005 met het album In the Kingdom of Kitsch
You Will Be a Monster
van koers door de akoestische
jazzbezetting van piano, contrabas, saxofoon en drums in te ruilen
voor een rockinstrumentarium dat op een wel zeer eclectische manier
gehanteerd werd. Op Grindstone, dat vorig
jaar uitkwam op Rune Grammofon, gingen Munkeby en co verder op
ontdekkingstocht door meer nadruk te leggen op metal in het
amalgaam van muzikale stijlen waaruit het verwarrende universum van
Shining is opgebouwd.
Dat deze band haar roots heeft in de jazz werd al snel duidelijk
door de prominente aanwezigheid van de saxofoon in de eerste twee
nummers, en dan vooral in ‘Red Room’, een ritmisch gevecht tussen
Munkeby en drummer Thorstein Lofthus dat eindigde in een free-jazz
jam waarbij de gitaar voor extra desoriënterende achtergrondruis
zorgde. Ook de metal kwam tijdens de set echter meer dan eens zijn
gehoornde hoofd om de hoek steken, dan vooral tijdens het begin van
‘Fight Dusk with Dawn’, dat klonk alsof de jongens van Sunn O))) zich voor
een keer aan speed hadden gewaagd in plaats van zich te beperken
tot hun gebruikelijke dagelijkse dosis THC. Munkeby is er echter
niet de songschrijver naar om zich tot een register te beperken
binnen een nummer, wat erin resulteerde dat de song plots omsloeg
in een prog-jazz wervelwind om u tegen te zeggen, om daarna
uiteindelijk via een boppy saxofoonthema terug te keren naar de
opgefokte doom metal van het begin, met bijhorende rondzwiepende
gitaren en headbangende muzikanten. Een bombastischer einde hadden
ze niet aan hun korte set kunnen breien, en het publiek bleef dan
ook even verbouwereerd voor zich uit staren alvorens haar muzikale
indigestie weg te drinken in de bar.

Quit Your Dayjob
mocht de leegte die op het podium
overbleef na de verpletterende show van Shining opvullen, maar
slaagde hier slechts zeer gedeeltelijk in. Dat Jonass, Marcass en
Drumass het etiket “weirdos” verdienen, valt allesbehalve
te betwijfelen, maar of ze drie kwartier lang kunnen boeien met hun
lichtvoetige elektronische surfpunk is minder zeker. Jonass sprong
rond als een adhd’er op prozac en de besnorde Marcass knipoogde dat
het een lieve lust was, en dat vanaf ongeveer de helft van de set
in enkel een boxershort met een kous erin. Hij nodigde het publiek
uit zich ook te ontdoen van minstens één kledingstuk, maar dat
bleef, afgezien van enkele enthousiastelingen, enigszins
achterdochtig en gelukkig volledig gekleed op een veilige afstand
staan. De over-the-top podiumprésence van het trio zal
waarschijnlijk veel succes oogsten op een gemiddeld
vrijgezellenfeestje, maar al bij al gaf Quit Your Day Job eerder de
indruk een absurdistische, niet bijster grappige comedyshow op te
voeren, en als er iets is waar er in België zelf de laatste paar
jaar al meer dan genoeg van zijn, zijn het wel middelmatige
humoristen. Enkele songs, zoals ‘Pigs from Hell’ en ‘Medieval
Monsters’, sprongen er muzikaal enigszins uit, maar konden de
monotoniteit van de set niet verhullen.

Gelukkig was dit niet het einde van de avond maar mocht de Vk* als
laatste band nog Chrome Hoof verwelkomen, een
collectief met aan de basis de broers Leo Smee, bassist bij
doomlegende Cathedral, en Milo Smee (drum en keyboards), die sinds
de jaren ’90 onder zijn alter-ego Kruton electronica maakt en
verder deel uitmaakt van 5 Mic Cluster. Deze bezetting werd door de
jaren heen aangevuld met viool, gitaar, trompet, fagot, saxofoon en
een zangeres die rechtstreeks uit de hel gekropen lijkt te zijn –
denk aan een zwarte Demonia met een ontploft afrokapsel. Met hun
achten slaagde deze geschifte bende in futuristisch blinkende
monnikspijen overal waar Quit Your Dayjob faalde: ondanks de pijen
kwam hun podiumprésence natuurlijk over en droop het enthousiasme
van de muzikanten af, terwijl zangeres Lola kronkelde en zich
keerde als een duivel in een wijwatervat. Met hun mix van disco,
doom, funk, hoempapa, noise, death metal en nog een dertigtal
andere genres zetten ze de avond muzikaal verder waar Shining
opgehouden was, zij het dan een stuk dansbaarder. Alsof het niets
was, werd er gewisseld tussen groovy disco en logge doom zonder een
moment stil te vallen of aan spanning te verliezen. Het publiek
wist niet goed te kiezen tussen dansen en headbangen en combineerde
de twee dan maar, wat enkel bijdroeg tot de bevreemdende ervaring.
Net zoals bij mede monnikspijfanaten Sunn O))) is elk optreden van
Chrome Hoof een soort eredienst, zij het dan niet in dienst van de
gitaar, maar ter ere van een soort uitbundig hedonisme dat geen
welwillend mens aan zich voorbij laat gaan. Dat de band er na een
goeie drie kwartier reeds mee ophield zonder bisnummer, in plaats
van het geplande uur en een kwart te spelen was jammer, maar kon
niet raken aan de diepe indruk die ze maakte op het verweesde
publiek.

Al bij al kan er wel van een geslaagde avond gesproken worden,
hoewel de ongelukkige volgorde van de bands toch een enigszins
wrange smaak naliet. Met een kortere set van Quit Your Dayjob als
opener hadden zowel zij als Shining waarschijnlijk meer tot hun
recht kunnen komen, maar je kan je natuurlijk wel afvragen in welke
mate van een avond ter ere van vreemde muzikale snuiters enige
cohesie verwacht kan worden

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 14 =