Sleepingdog + Iron & Wine, 18 januari 2008, AB

We zijn nog maar halfweg januari en de AB mag al een uitverkochte zaal op zijn palmares schrijven. Verantwoordelijk daarvoor is de volledig uit hoofd- en baardhaar opgetrokken Sam Beam, wiens Iron & Wine eindelijk The Shepherd’s Dog komt voorstellen.

Maar vooraleer de Amerikaanse Jezus-lookalike mag aantreden, is het aan de van oorsprong Nederlandse Sleepingdog om het publiek voor zich te winnen. Sleepingdog is Chantal Acda zonder haar band Chacda. Op het debuut Naked In A Clean Bed stond ze er nog alleen voor, maar ditmaal treedt ze aan met twee extra muzikanten. Veel is er echter niet veranderd, want hoewel Dieter het glockenspiel en de melodica bespeelt terwijl Nick (Berkvens, Transit) een op postrock gestoelde geluidsmuur creëert, blijft de essentie liggen bij de zachte songs van Acda. De set doet alvast uitkijken naar het binnenkort te verschijnen album Polar Life.

Iron & Wine heeft — zoals te horen was op The Shepherd’s Dog — een gelijkaardige metamorfose ondergaan. Na de grotendeels akoestische eerste platen, schakelde ook Sam Beam over op een voller geluid, gedragen door een groep muzikanten. En dus treedt hij net zoals vorige keer (in het voorprogramma van Calexico) aan met een relatief grote groep muzikanten. Het is bij de eerste nummers blijkbaar nog even zoeken naar het juiste evenwicht, maar gaandeweg vindt Beam de juiste mix tussen jammen, nieuwe arrangementen bedenken en domweg nummers spelen.

De groep put immers niet alleen uit het nieuwe werk, zoals het prachtige en op herkenningsapplaus ontvangen “Boy With A Coin”, maar brengt ook oudere nummers in een nieuw en verrassend kleedje. De aloude stelling dat een nummer er ook akoestisch dient te staan, kan hier met een gerust hart omgedraaid worden. Zo valt op hoe mooi “Sodom, South Georgia” uit Our Endless Numbered Days wel niet klinkt binnen een bandsetting. Met “Woman King” uit de gelijknamige e.p. en “Upward Over The Mountain” uit het debuut wordt bovendien het “obscuurder” werk niet gemeden.

Dat is niet zo verwonderlijk, aangezien de groep een dik anderhalf uur speelt. Toch bestaat de hoofdmoot uit nummers van de laatste plaat, en op een enkele en niet altijd nodige half gejamde uitbreiding na blijven deze dan weer redelijk trouw aan de originele albumversies, getuige bijvoorbeeld “Peace Beneath The City” dat door de groep treffend vertaald wordt naar het podium. Ook “Carousel” en “Flightless Bird, American Mouth” of “Innocent Bones” behoeven geen verdere uitwerking. De nummers staan live, evenzeer als op plaat, als een huis.

Anderhalf uur lang weet de groep te boeien, zalven en verrassen. Wie Iron & Wine al samen met Calexico op het podium zag, heeft deze avond uiteraard weinig gemist. Hoogstens klinken een pak nummers, nu The Shepherd’s Dog enige roulatie gekend heeft, bekender in de oren. Bovendien zorgt een uitgeklede versie van “He Lays In The Reins” (van de Calexico-e.p. In The Reins) dat Beam samen met zijn zus en de lapsteel-gitarist brengt, voor een wondermooie bis die het optreden treffend samenvat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + veertien =