Scout Niblett + Castanets

Botanique, Brussel,13 december 2007

Nu Scout Niblett haar geboortelan Engeland heeft afgezworen en in
dat nog grotere Engelstalige land is gaan wonen, is de kans kleiner
geworden dat we haar op regelmatige basis op onze podia zullen
aantreffen. We waren dan ook nog geen beetje enthousiast toen een
van onze favoriete krijsengeltjes België niet vergat in haar
promotour voor This Fool Can Die
Now.

Wie dacht dat de kerstman bij wijze van opwarming het podium
beklom, dacht verkeerd, want de langbaardige, met gitaar bewapende
zanger bleek Raymond Raposa te zijn, op een podium steeds opererend
als Castanets. Raposa kan je niet bijzonder bekend
noemen in ons land, maar dat weerhield het publiek er niet van hem
na een verkenningsronde met het juiste enthousiasme te omarmen. De
stijl en de stem van de man hadden wat weg van een Neil Young, maar
dan met een experimenteler gitaarspel. Als de Amerikaan wat hoger
ging zingen, klonk hij als Roland Gift van Fine Young Cannibals,
die band van ‘She Drives Me Crazy’. Een loop station zorgde voor
meer leven en structuur in het gitaarspel van Castanets, zodat je
hem op bepaalde momenten mooie gitaartapijten aan elkaar zag weven.
Zo werd een laag, dreunend basgeluid ingevuld met zijn trage en
weinig gevoelloze snaren.

We hebben van Scout Niblett nog nooit een optreden
gezien dat ons teleurstelde. Ook nu in de Botanique niet. Sterker
nog, Niblett was in verdomd goede doen. Ze had haar pruik in de
kast laten liggen, droeg een eenvoudige, lange jas en had haar
verlegenheid goed onder controle. Haar eerste songs mochten dan wel
wat krampachtig gezongen zijn, eenmaal ze volledig los was
gespeeld, kreeg de zeer druk bezette Rotonde een dijk van een
optreden.

Wie de muziek van Scout Niblett een beetje kent, weet dat drums en
elektrische gitaar de voornaamste vorm van begeleiding vormen, vaak
zelfs het ene of het andere. In Brussel had ze een drummer
boy
meegebracht die op de helft van de songs zijn kunsten kon
vertonen. Niblett begon er echter alleen aan met ‘Wet Road’, eentje
van haar debuut, gevolgd door het nieuwe ‘Do You Wanna Be Buried
With My People’. Waar deze laatste op plaat een duet is, werd snel
duidelijk dat de tweede stem van Will Oldham op geen enkel moment
live ontbrak. Ook niet in het fantastische ‘Kiss’, onmiddellijk
erna en voor het eerst met drummer. Scout schreeuwde nog niet alle
decibels uit haar lijf want er moesten uiteraard nog vele
tiermomenten komen.

‘Hot To Death’ kreeg een sterk opvallende intro . In haar gekende
grungestijl met distortion in volle werking, kregen we een lange
instrumental die enkel nog een zware bas nodig had om als metal
gecategoriseerd te kunnen worden. Niblett koos voor heel wat
stevige nummers, tot appreciatie van het publiek, want het is bij
die songs dat ze zich doorgaans volledig laat gaan. “Did you
like that one? I could tell,”
lachte ze na een overtuigend
‘No-ones Wrong (Giricocola)’. Aan haar publiek vroeg ze twee keer
om vragen en requests maar van de eerste kregen we enkel of ze al
in Sidney is geweest en op de tweede ging ze niet in. Of dan toch,
in haar enige bisnummer, waar ‘Wolfie’ voor velen nog dat ene
nummer was dat deze sterke set nóg completer kon maken.

Hoe kan je niet houden van dit frêle dametje dat kan krijsen als
een feeks en je een krop in de keel doet krijgen in hetzelfde
nummer? Met een paar akkoorden, een basisdrumspel en haar unieke
stem heeft ze genoeg in huis om de meest starre zoutpilaar in
vervoering te brengen. Scout, your beat kicks ass like
death!

This Fool Can
Die Now
is uit bij V2.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − twee =