Buffalo Tom :: 27 november 2007, Vooruit Gent

Van een heerlijke comeback gesproken: het is toch al de derde keer in twee jaar tijd dat de heren van Buffalo Tom op een Belgisch podium staan. Alsof zelfs het trio uit Boston niet helemaal zeker meer is over het voortbestaan van dit land. En ze er nog snel een in melodieuze distortion gedompelde lap — er zijn nog zekerheden — op komen geven in de Gentse Vooruit.

Jammer genoeg is de Concertzaal — negen jaar geleden stonden ze er voor het laatst — niet uitverkocht en hangt er niet echt veel spanning in de lucht. Gemoedelijkheid heeft zijn prijs en de Vooruit lijkt dan ook tijdens het tenenkrullende voorprogramma van Tiny Vipers eerder op een goedgevulde pub tijdens het weekend, waar babbelzieke bezoekers elkaar niets wezenlijks te vertellen hebben, maar dat toch onbeschaamd en luid doen. Toegegeven, het onwezenlijk irritante gemurmel van zangeres Jesy Fortino — een minderwaardige PJ Harvey zonder kapper — helpt niet echt. Te vergeten, deze Tiny Vipers.

Dat Buffalo Tom na al die stille jaren niet zomaar wat ongeïnspireerd poen komt scheppen met een nieuwe tournee (The Police iemand?) was al duidelijk na het horen van de meer dan uitstekende laatste plaat. Op Three Easy Pieces spelen Janovitz en de zijnen namelijk frisser en scherper dan ooit, recente poppareltjes als “Bottom Of The Rain” bewijzen dat de vervaldatum van deze groep nog niet overschreden is.

Trapten ze op het voorbije Cactusfestival nog af met een verschroeiend “Velvet Roof” (dat deze keer wat later in de set voor het nodige vuurwerk zorgt), dan wordt nu het vinnige “Staples” — evenzeer een prima beginselverklaring — losjes de zaal ingestuurd. Jammer genoeg staat de geluidsbalans niet al te best afgesteld en horen we meer snare dan snaar. Ook bij de eerste (meteen rake) zinnen (‘Staple my hand/staple my hands to my heart’) van Janovitz lijkt het mis te gaan: de stembanden geven nog niet thuis en we vrezen even voor een middelmatig concert.

Maar een duidelijk goedgemutste Janovitz laat het niet aan zijn hart komen en veegt de valse start snel onder de mat met een sprankelend “Bad Phone Call”, gevolgd door een briljant “Sodajerk”. Lonesome Billy onderhoudt het publiek ook met enkele plaagstootjes (“Het is alweer enkele maanden geleden. Heeft iedereen een job ondertussen?” en “Wel, alles wat jullie nodig hebben is een regering.”), maar ontpopt zich gelukkig niet tot een gratuite volksmenner. Daar hebben we er ondertussen al wel genoeg van. Alleen tijdens “Tangerine” vraagt Janovitz beleefd om een deeltje van het refrein mee te brullen. Terechte compensatie omdat het publiek dat nummer boven het uitstekende “Good Girl” verkiest. “En we zullen het dan ook nooit meer spelen als het zo zit”, reageert Janovitz alweer jennend.

Er valt ook helemaal niets op de setlist aan te merken dinsdagavond. Ach, er staat geen “Wiser” of “Darl” op het menu ditmaal. En ja, “Hearts Of Palm” en vooral “Bottom Of The Rain” blinken jammerlijk uit door afwezigheid. Maar elke groep die ravissante popsongs als “Crutch”, “Summer” of “Birdbrain” wél overtuigend in de vitrine weet te leggen, hoeft zich geen zorgen te maken. Opvallend en geruststellend trouwens hoe vaak er geput wordt uit het magnum opus Let Me Come Over.

Hoogtepunt van de avond is echter een nietsontziende versie van “I’m Allowed”. Gaat dit nummer op zich zo al door merg, been en hart, dan gooien Janovitz, Colbourn en Maginnis hier nog eens alles in de strijd richting perfectie. Weergaloos. Na “Taillights Fade” — dat als laatste nummer van de reguliere set meegebruld wordt als gaat het hier om een voetbalhymne — volgen nog twee gesmaakte bisrondes. Uit de eerste, meer akoestische reprise onthouden we een heerlijk lijzig slepend “Larry”, waarna de groep nog éénmaal terugkeert voor een ontroerend “You’ll Never Catch Him”: zo schrijft men songs over dochters.

Janovitz overweegt tijdens dat laatste nummer zichtbaar nog een laatste uitsmijter, maar bedenkt zich op het allerlaatste moment. Het vat is af, maar er werd wél bijna anderhalf uur lang op hoog niveau getapt. En volgend jaar staan ze toch weer gewoon op een Brugs podium voor een flinke portie verantwoord gitaargeweld zeker?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 4 =