Trade




Eerlijk gezegd waren we hier niet echt grote fans van ‘Sommersturm’, de
doorbraakfilm van Duitser Marco Kreuzpaintner. Geile clichéhomo’s
trippelden over het scherm (alleen de roze tutu ontbrak er nog aan)
en gezwollen symbolen kwamen er achteraan gestampt. We were not
impressed,
maar de film werd wel een verrassingshit en
bijgevolg mag de regisseur het ditmaal in het Engels proberen.
‘Trade’ werd een actueel thriller-drama, waarin Kreuzpaintner
dezelfde slappe koord probeert te bewandelen waar al betere
filmmakers dan hij zijn afgevallen: die tussen mainstream
entertainment
en toch een inhoudelijk relevant drama. Tussen
vermaak en diepgang. In dit geval gaat het over de vrouwenhandel
van Mexico naar de VS, wat je dan noemt “een zwaar beladen thema”
dat op de één of andere manier in het keurslijf van een thriller
gedwongen moet worden.

Het verhaal begint in Mexico City, waar Jorge (Cesar Ramos) een
jonge kruimeldief is, die leeft van het beroven van goedgelovige
Amerikaanse toeristen. Op een dag wordt zijn dertienjarige zusje
Adriana (Paulina Gaitan) van straat geplukt door mensenhandelaars –
het soort van types dat jonge meisjes veilt via het internet en
extra geld vraagt voor maagden. Door een wat al te stom toeval
ontdekt Jorge de vrachtwagen waarin Adriana, samen met enkele
andere slachtoffers, wordt vervoerd en hij gaat er achteraan om
zijn zusje te bevrijden. Onderweg krijgt hij hulp van Ray Sheridan
(Kevin Kline), een detective voor verzekeringsmaatschappijen die –
hoe kan het ook anders? – uiteraard met zijn eigen Mexicaanse
demonen worstelt.

Het thema van ‘Trade’ is reëel genoeg: de plot van de film werd
gebaseerd op een artikel van New York Magazine uit 2004 over de
handel in seksslavinnen. Meisjes worden klaarblijkelijk bij
klaarlichte dag ontvoerd en in auto’s geduwd – hoe jonger ze zijn,
voor hoe meer geld ze achteraf kunnen worden verkocht of
geprostitueerd. De politie laat zich betalen in cash of natura en
knijpt een oogje dicht. Die handel heeft zelfs vertakkingen tot in
het voormalige Oostblok, wat Kreuzpaintner probeert te illustreren
aan de hand van een zijverhaal rond de Poolse Weronika (Alicja
Bachleda-Curus), die naar Mexico wordt gelokt onder het mom dat ze
van daaruit makkelijk in de VS kan raken, maar mee in de camion
belandt met Adriana. Die thematiek verdient een goede film (en
heeft er zelfs al één gekregen: ‘Lilja 4-Ever’, hoewel de setting
natuurlijk helemaal anders was). Kreuzpaintner daarentegen heeft
vast de beste bedoelingen, maar blijft steken op het niveau van een
melodrama, dat je met een beetje slechte wil zelfs zou kunnen
verdenken van exploitatie.

Het is een oud probleem dat hier terugkeert: je wilt het over
iets belangrijks hebben, maar je wilt dat ook op een toegankelijke,
onderhoudende manier doen. Je wilt een zwaar thema aansnijden, maar
je wilt ook zalen vullen en popcorn verkopen. Elk jaar verschijnen
er wel een paar films die worstelen met die tegenstelling. Soms
wordt er een oplossing gevonden (‘Blood Diamond’ kwam
verleden jaar aardig in de buurt), heel vaak ook niet. In ‘Trade’
wil Kreuzpaintner het gegeven van de vrouwenhandel koppelen aan een
suspensethriller, om te vermijden er een deprimerende wanhoopskreet
à la ‘Lilja
4-Ever’
van te maken (hoewel je je kunt afvragen wat er mis is
met een deprimerende wanhoopskreet op z’n tijd, zeker over een
dergelijk onderwerp). Nuja, fair enough, maar in dat geval
is het ook zijn job om de plot van die thriller een beetje
geloofwaardig te maken en fatsoenlijk te structureren. Zoals het
is, blijf je echter zitten met een verhaal dat haastig om de
thematiek heen lijkt te zijn gedrapeerd, en dat bijgevolg geen
seconde kan overtuigen.

‘Trade’ zit boordevol momentjes waarvan je haast luidop zegt:
“Dat kan niet.” Jorge die in een stad van 20 miljoen mensen
uitgerekend zijn eigen zus in een vrachtwagen geladen ziet worden?
Yeah right. Jorge die zich in de kofferbak van Ray
verstopt en door hem niet aan de politie wordt uitgeleverd, maar
een lift krijgt naar de andere kant van het land om zijn zus te
helpen? Yeah right. Jorge en Ray die onderweg zelfs een
soort van buddy-relatie ontwikkelen, inclusief het
obligate gekibbel over welke muziek er in de auto gespeeld wordt?
Yeah right. Heel dat einde? Yeah right.
Kreuzpaintner en co forceren hun verhaal continu om er toch maar
een onderhoudende achtervolgingsfilm van te kunnen maken. Er is
niets natuurlijks of overtuigends aan de gebeurtenissen; alles is
overduidelijk geconstrueerd om een wankel evenwicht tussen het
zware thema en de vereisten van de box office te vinden.
De nevenplot rond Weronika lijkt er te elfder ure nog aan vast te
zijn geknoopt, omdat er in het originele artikel nu eenmaal melding
werd gemaakt van Russische en Poolse meisjes die in het sekscircuit
terecht kwamen en dat er dus absoluut ergens in moest zitten.

Dat alles neemt niet weg dat er wel individuele scènes zijn die
werken: op een bepaald moment wordt Adriana voor tachtig dollar
verhuurd aan een Amerikaanse man. “Kijk uit wat je doet,”
waarschuwt de pooier die haar vervoert, “ze moet wel maagd
blijven.” Samen met de man loopt Adriana een rietveld in. Overal om
haar heen zijn kleine kamertjes uitgehakt waar andere meisjes zoals
zij, vaak nog kinderen, dingen doen we niet te zien krijgen, maar
waar we wel naar kunnen raden. Da’s een krachtige scène, die veel
suggereert zonder echt expliciet te worden, en die aantoont wat
‘Trade’ had kunnen zijn als Kreuzpaintner het lef had gehad om die
toon consequent door te trekken, in plaats van zijn toevlucht te
zoeken in een ongeloofwaardig thrillerverhaaltje. Al bij al zit er
best wel vaart in de film, niemand hoeft zich te vervelen… Maar
je gelooft er gewoonweg niet in.

Kevin Kline krijgt top billing, maar komt pas na
ongeveer drie kwartier opdagen. Wanneer hij dat dan toch doet,
acteert hij voornamelijk met de zwaarmoedige frons in zijn
wenkbrauwen en een Texaans accent dat ooit wel eens op vakantie is
geweest in Texas maar er nooit heeft gewoond. Cesar Ramos probeert
dan weer intensiteit tot leven te wekken tot de hysterie er op
volgt. In sommige scènes kan dat (als je je eigen zus ontvoerd ziet
worden door een bende verkrachters dan schiet je wel eens even
paniek, kan ik me voorstellen), maar omdat Ramos nooit echte
rustpunten in zijn vertolking inbouwt, gaat het al gauw op
overkill lijken. De beste vertolking is die Paulina
Gaitan, die noodgedwongen beperkt blijft in de emoties die ze moet
evoceren (angst, vermoeidheid, verdriet), maar die wel steeds
overtuigend in haar rol. De beste scènes in de film zijn die waarin
we haar te zien krijgen – in feite had ‘Trade’ over haar moeten
gaan en over het lot van meisjes zoals zij, niet over de bij de
haren gesleurde rescue mission van haar broer en een
oninteressante Amerikaanse flik.

Voeg daar nog een generische visuele stijl aan toe, die
duidelijk geïnspireerd werd door de Mexicaanse sequenties van
Steven Soderberghs ‘Traffic’, en dat is dan
‘Trade’. Het had wat kunnen worden, als het verhaal maar eens wat
meer raakpunten met de werkelijkheid had gehad.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =