Roisin Murphy, 19 November 2007, AB

Nooit werden er zoveel moppen getapt over een nakend optreden als over dat van Roisin Murphy na haar pijnlijke confrontatie met een meubelstuk op een Russisch podium enkele weken geleden. Murphy wees een uitverkochte AB gisteren op magistrale wijze de weg naar het dansparadijs. Wij, ook nooit om een flauw mopje verlegen: stoelen aan de kant, Roisin Murphy is in’t land.

En toch waren we sceptisch over deze twee, in een mum van tijd uitverkochte optredens. Overpowered, de tweede soloplaat van Roisin Murphy, klonk namelijk niet zo overtuigend als we gehoopt hadden. Vergeleken met de onconventionele, jazzy arrangementen van Matthew Herbert uit haar eerste plaat, Ruby Blue, en de toch wel eigenwijze carrière van Moloko, klinken de beats van Overpowered vaak wat plat. Een tweede Kylie Minogue hebben wij niet nodig, zeker niet als ze Roisin Murphy heet.

Veel tijd had Murphy echter niet nodig om ons te wijzen op ons grote ongelijk.
Een uurtje na de aangekondigde tijd wordt door de discobar het volume opgedreven. Achter de coulissen zingt de gastvrouw een disconummer uit de jaren tachtig mee. Er wordt naadloos overgegaan tot “Cry Baby”, een SM-nummer van de beste soort à la Goldfrapp. Murphy’s band (gitarist, toetsenist annex bassist, elektronicaheld, drummer en twee gestileerde achtergrondzangeressen) staat er al. Murphy hitst vanuit de backstage haar publiek op. Wanneer ze op het einde van het nummer opkomt als een Greta Garbo-lookalike zit ze al op het hoogste punt. Als een ballon eenzaam tegen het plafond zal ze daar de komende twee uur niet meer van wijken.

Waren we bijna vergeten — want weggemoffeld door de productie op Overpowered — hoe fenomenaal de stem van Roisin Murphy is, dan kunnen we er nu niet meer om heen. Haar band bewerkt de nummers van die laatste plaat tot een onweerstaanbare sexy brij. Zuid-Amerikaanse gitaren, vertraagde of net ophitsende ritmes en honingzoete achtergrondstemmen zetten de zaal in vuur en vlam.

Ondertussen houdt de diva een permanente verkleedshow. Elk nummer wisselt ze van outfit en ze goochelt daarvoor met de meest verbazingwekkende hoeden, zonnebrillen en vestjes. Andere muzikanten hebben een roadie voor het stemmen van gitaren, Murphy heeft een roadie voor het opruimen van haar haute couture.
De grootste verdienste bij deze show bestaat erin dat alles pretentieloos en, hoewel alles tot in de puntjes georkestreerd is, natuurlijk verloopt. Van de projectie van screensaver-motieven of roze flamingo’s tijdens “Dear Miami” over de zwoele danspasjes van de backing vocals tot de overmaatse rockgitaarsolo van “Primitive” (ditmaal zonder ongelukken), nooit neemt rede het over van het gevoel.

Overpowered passeert bijna volledig de revue. Doorspekt met een jazzy versie van “Sow Into You” en een kolkend “Ramalama (Bang Bang)” uit de eerste plaat en… jawel: twee Moloko-nummers. “The Truth”, een samenwerking met Handsome Modeling School Boy, is een prettig weerzien. Maar wanneer “Forever More” in een verleidelijke versie uit de boxen knalt en Roisin tegen haar achtergrondzangeressen aan begint te schurken, schreeuwt, fluit en danst de zaal zijn opgehitste ziel uit het lijf.
Single “Let Me Know” krijgt een travestietenkleedje aangemeten, aangevuld met een vette bas. Afsluiten doet Murphy vanzelfsprekend met “Overpowered”.

Roisin Murphy toont hoe goede pop- en dansmuziek live gebracht moet worden. Veel show, een onweerstaanbare frontvrouw en een feestje. Wie woensdag geen ticket heeft, mag nu beginnen te huilen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 2 =