CLUBSIDE DOWN :: Volbeat + Spoil Engine :: 30 oktober 2007, Nijdrop

Dinsdagavond op Clubside Down was het opnieuw metal-avond, met de Nijdrop als uitverkoren plaats voor het Whiplash Live-evenement van Studio Brussel. Net als het gelijknamige radioprogramma bood de affiche een uitgebalanceerd programma van zwaar en zwaarder uit de metal en hardrock, al bleven de extremen (in belang van de wederzijdse verstandhoudingen) ver buiten bereik.

De nieuwbakken Belgische trots Spoil Engine imponeerde paradoxaal genoeg andermaal vooral door de Nederlandse strot van Niek Tournois, die live niets aan kwaliteit moest inboeten. De band kampte bij aanvang met een erg middelmatig geluid, maar liet zich daardoor niet verhinderen om op kruissnelheid te acteren: ’energiek’ is het minste wat je kunt zeggen van de spring- en stuitercapriolen dat het zootje neerzette, maar technisch zat alles snor. Zo kwam ook Kristof Taveirnes basspel een pak beter uit de verf zonder de allesoverheersende gitaren die het op cd wat naar de achtergrond verdrongen.

Live ontpopte Spoil Engine zich tot een Band Met Een Boodschap: "Cold & Black" werd prompt tot anti-zinloos-geweld-hymne gebombardeerd en de slechte verstaander kreeg vlak voor "Over & Out" terloops mee dat dit nummer wel degelijk over George W. Bush gaat. Een gesmaakte wall of death maakte echter korte metten met het gestaag stijgende hippiegehalte. "Enter The Arena" ten slotte breidde een overtuigend einde aan een geslaagde set, die nog maar eens duidelijk maakte dat het slechts een kwestie van tijd is voor deze band zijn eigen shows mag gaan headlinen.

Van een heel ander kaliber was de headliner van de avond, en dus was het niet echt verrassend om te zien hoe het metalpubliekje plaats maakte voor een horde bonkige rockers van middelbare leeftijd. De Deense rednecks van Volbeat kwamen in eigen land met het nieuwe Rock The Rebel/Metal The Devil op één binnen, en ook in het kleine Belgenlandje kunnen ze op een toegewijde fanbase rekenen: van het eerste power chord tot de fel gesmaakte bissen werd er gefeest door jong en oud, waarbij achteruit wijkende nektapijten en een handvol energieke jonkies verbroederden in een kolkende moshpit. De aanstekelijke mix van rockabilly en heavy metal (denk aan Metallica ten tijde van (Re)Load en Garage Inc., maar dan veel eenzijdiger) leende zich dan ook uitstekend voor een dik uurtje samenzang en synchroon bierbuikengebral.

Compleet binnen het plaatje paste "Sad Man’s Tongue": het werd door de met Elvis-tributes volgetatoeëerde zanger-gitarist Michael Poulsen aan Johnny Cash opgedragen, terwijl de Jack Daniel’s rondjes maakte in het publiek. Ook "Soulweeper", "Rebel Monster", een gespierd "Caroline Leaving" en de Samantha Fox-cover "I Only Wanna Be With You" werden op algehele goedkeuring ontvangen, al waren het niet echt hoogvliegers: daarvoor acteerde de band op een te constant niveau.

Dat constante niveau werd dan weer weerspiegeld in het songmateriaal, en hoewel de band ontegensprekelijk zijn kwaliteiten heeft, ging hij naarmate de set vorderde lijden onder het syndroom van ’een beetje te veel van hetzelfde’, met songstructuren en riffs die onderhand compleet inwisselbaar bleken. Desondanks was Volbeat een waardige headliner voor wie op een avondje uit niet meer verwacht dan een stevige portie degelijke en complexloze machorock. Bij voorkeur te consumeren met de grijnslach binnen handbereik.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + zes =