This Fool Can Die Now, het vierde album van Scout Niblett, is even weinig samenhangend als een vijfsterren kasseistrook uit de wielerwedstrijd Parijs-Roubaix. De Britse toont geen twee gezichten, maar drie tot vier, en bewijst daarmee dat muziek nog steeds een speeltuin voor haar creatieve kunnen is.
De muzikaal en artistiek geschoolde Scout Niblett (eigenlijk Emma Louise Niblett, Scout verwijst naar een personage uit “To Kill A Mockbird”, een boek van Harper Lee) brengt sinds 2001 netjes om de twee jaar een album uit. Voorganger Kidnapped By Neptune was het resultaat van een tweede samenwerking met de gereputeerde Steve Albini en die lijn wordt ook nu doorgetrokken. Maar hoeveel regelmaat er ook in haar releases zit, de nummers op haar platen blijven een incoherent geheel.
Soms zacht croonend en dan weer schreeuwend als was ze de halfzus van Björk of PJ Harvey; het is moeilijk hoogte te krijgen van Scout Niblett. Vanwege de onweerhoudelijke drang die we allemaal een beetje hebben, om te gaan vergelijken, bezorgt de regenboogstem van Niblett ons heel wat kopzorgen. Waar het gros van de hitlijstzangers hun stemharmonie aan een homogeniserende computerkuur onderwerpen, laat Scout haar keelklanken de vrije loop. De emoties blijven daardoor niet hangen achter een of andere filter, maar maken ons bij momenten zelfs onwennig.
De sterkste emotie wordt bevangen in het prachtige “Kiss”, een lovesong die op muzikaal vlak doet denken aan “Tuesday’s Gone” van Lynyrd Skynyrd, maar waarin Scout haar stem innig rond die van Will Oldham — beter bekend als Bonnie ‘Prince’ Billy — wikkelt. Dit is niet alleen hét duet van het jaar, maar een van de beste songs van 2007 tout court (zoek zeker de clip even op voor broodkorsten en skeletkostuums). Oldham leent zijn stem eveneens aan opener “Do You Want To Be Burried with My People?” en de twee covers op dit album: “Comfort You” van Van Morrison en “River Of No Retun”, bekend dankzij Marilyn Monroe. Op vocaal vlak staat het duo naast elkaar als een peper- en zoutvat en zorgen deze duetten voor het toegankelijke luik van de plaat.
Na “Kiss” is het contrast enorm groot met het rauw aangeklede “Moon Lake”. Alleen met primitieve drums ondersteund heeft het nummer helaas te weinig om het lijf. Bovendien biedt het beperkte instrumentarium te weinig grond onder de voeten van de hogere zangregionen. Dat Niblett haar liefde voor grunge nooit verstopt heeft, krijgen we te horen in “Let Thine Heart Be Warned”, waar een distortiongitaar zich een plek in het lange termijn geheugen boort. Ook in “Hide and Seek” en het traag opgebouwde “Nevada” krijgt het effectendoosje een flinke trap te verwerken.
Drumslagen als pistoolschoten vormen in “Your Last Chariot” het tegengewicht voor een vrouw die alle gevoelens van zich af zingt. Ook in “Baby Emma” wordt geen rekening gehouden met aangeleerde ademtechnieken of romphoudingen, maar worden we des te nijdiger naar het nekvel gegrepen. De kaart van de subtiliteit is bewaard voor minimalistische liedjes als “Black Hearted Queen” of “Dinosaur Egg”, van de gelijknamige en recentste e.p.. Een aangename afwisseling die de caleidoscoop vervolledigt.
Scout Niblett brengt met This Fool Can Die Now geen wereldplaat uit, maar wel een werkstuk dat erg weet te boeien. Er zullen weinig luisteraars zijn die alle nummers goed vinden, maar daar staat een interessante expeditie tegenover. Geen plaat voor strandtoeristen dus, maar een muzikaal equivalent van het Britse ‘vier seizoenen in een dag’-principe. Haar durf moet minstens met een luisterbeurt beloond worden, de tweede volgt ongetwijfeld vanzelf.
Scout Niblett speelt voor u op 13 december in de Botanique te Brussel.
