Saturday Looks Good To Me :: Fill Up The Room

Minder is vaak nog steeds meer. Soms zelfs in onverwachte zin: Saturday Looks Good To Me mag dan wel teren op een legertje gastmuzikanten, de band toont zich meesterlijk in het maken van mooie, subtiele muziekjes.

“Een popgroep zonder verhaal en zonder leden”, zo werd Saturday Looks Good To Me omschreven door de vorige platenfirma. Geen wonder dat hun platen thans bij een ander label, K Records, verschijnen. De band heeft natuurlijk wél leden, zoiets weet het kleinste kind, al is frontman en songschrijver Fred Thomas de enige constante in de diverse line-ups waarin het gezelschap sinds 1999 voor het voetlicht komt, naast — eat your heart out, Josh Homme — zo’n tachtig gastmuzikanten. En een verhaal, tja, het maken van zowat een dozijn platen en e.p.’s is misschien niet de ideale stof om lange winteravonden bij het haardvuur van een gezellig verhaal te voorzien, maar de platen zelf, mijnheer!

Neem nu het zonet verschenen Fill Up The Room, waarvoor Thomas ongeveer een dozijn muzikanten optrommelde en dat onze lange herfstavonden alvast van een gezellig karakter voorzag. Als vanouds combineert Saturday Looks Good To Me heerlijk spinnende popmelodieën en akoestische gitaren met avontuurlijke uitspattingen, niet-genre-gebonden uitspattingen.

Dat laatste mag u gerust in de ruimste zin van het woord zien: het ruisen van de zee tijdens “Make A Plan” volstaat al om je als luisteraar te doen wegdromen. Maar evengoed weet Thomas te ontroeren met broze, kwetsbare songs zoals “Peg”, al is ook daar het conventionele doorspekt met, voor zo’n nummer, atypische surfgitaartjes. Op die manier weet de man voornoemd nummer, dat in iemand anders handen een niemendalletje zou zijn dat in het beste geval als b-kantje dienst kan doen, op te tillen tot Iets Moois.

Want dat is de muziek van deze band vooral: mooi. En ondanks de overvloed aan muzikanten heb je nooit het gevoel dat je verdrinkt in de muziek. Een subtiel koortje, zoals in “Money In The Afterlife”, volstaat al om een klanktapijt te schetsen dat rijk genoeg klinkt om uit het hok van singer-songwriter te breken. Of neem het up-tempo “Edison Girls”, dat met zijn claps en orgeltje smeekt om gebruikt te worden op de klankband van een zeldzaam pakkende film met als voornaamste onderwerpen coming of age en kalverliefde.

En dan is er nog de bluesy kant die Thomas tentoonspreidt in “Apple”. Geen stomende, zinderende blues zoals The Black Keys of 72 Blues die de laatste jaren — op effectieve wijze, begrijp ons niet verkeerd — op de wereld loslaten, maar eerder een chain gang-gezang, van tragiek doordrongen en goudeerlijk.

Maakt dat alles de muziek Saturday Looks Good To Me onmisbaar? Neen, maar zoals velen ook perfect zonder sigaretten kunnen voor ze beginnen te roken, zo hebben wij, als de verstokte roker die zijn geliefkoosde sigaretten moet laten, angst voor de leemte die nu opgevuld wordt door deze wondere muziek. Drie keer de kige, naar de Lo-Fi neigende rock-‘n-roll van “(Even If You Die On The) Ocean” luisteren en u bent gegarandeerd ook verslingerd.

Saturday Looks Good To Me speelt op 16 november in The Record Bar in Kansas City alwaar, volgens Thomas, “de beste pizza’s van het universum verkocht worden.” Doe er uw voordeel mee.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + vijftien =