Hello Goodbye :: Zombies! Aliens! Vampires! Dinosaurs!

Op veilig spelen is muzikaal altijd een hachelijke onderneming. Behalve een sneltreinticket richting vergetelheid en afprijsbakken, levert het immers zelden iets op. Hello Goodbye maakt zijn naam helemaal waar, en levert een van de saaiste debuten van dit jaar af.

Het ouderlijke platenkastsyndroom, wie is er niet vertrouwd mee? Baggerplaten die reeds op hun releasedag hopeloos verouderd waren en waar, in het beste geval, één of twee verdraagbare songs op te vinden zijn; doorgaans de singles. Sommige veertigplussers zullen een melancholieke grijns niet kunnen onderdrukken wanneer ze zo’n album per ongeluk uit hun kast trekken. De confrontatie met een artefact uit het eigen verleden wordt vervolgens met de mantel der liefde bedekt en het bewijsstuk een tikje dieper in de kast opgeborgen.

Het zal misschien verbazen, maar zulke platen zijn van alle tijden. Het zal niet lang meer duren voor de toenmalige grungekids hoofdschuddend voor hun cd-rek zullen staan en zich afvragen wat hen ooit bezield heeft. Ook de huidige IT-generatie zal een gelijkaardig moment kennen, maar bij hen kan met een simpele muisklik alle bewijs uitgewist worden.

Een hedendaagse band die kans maakt op zo’n behandeling is het Californische Hello Goodbye. Het ensemble begon als project waarmee jongeling Forrest Kline de verveling van zijn scholierenbestaan te lijf ging. Als hulpmiddelen gebruikte de brave jongen een computer en tonnen synthesizers. Neen, verveling is niet meer wat het geweest is. Na het verzamelen van een volledige band en het uitbrengen van enkele e.p.’tjes werd Kline vreemd genoeg niet door zijn platenbaas aan de deur gezet met een stevig "zo kan-ie wel weer". Integendeel, Hello Goodbye mocht zowaar een full-cd uitbrengen.

Een full-cd met elf liedjes is dat in het geval van, even inademen, Zombies! Aliens! Vampires! Dinosaurs!. En dat zijn er minstens negen te veel. Opener "All Of Your Love" kan met behulp van enig inlevingsvermogen nog als een aardige song omschreven worden, en "All Time Lows" heeft wel iets dat met goede wil gezien kan worden als een poppy lofzang op het zorgeloze bestaan, een beetje zoals Fountains Of Wayne en Weezer dat in hun begindagen deden. Het grote verschil is dat Wayne en Weezer wél konden overtuigen, terwijl Hello Goodbye, hoe jammer dat ook is, vooral onverschilligheid uitlokt bij de luisteraar.

De synthpop van Hello Goodbye is daarom niet slecht, hij klinkt gewoon duf, inspiratieloos en belegen, als een niet afgewerkte ruwbouw waarbij de architecten en aannemers gezamenlijk besloten hebben het maar op te geven en elders opnieuw te beginnen. Knappe melodieën worden ons onthouden, tenzij je het semi-akoestische niemendalletje "Oh, It’s Love" meetelt, maar als we een raad mogen geven: niet doen.

Is Zombies! Aliens! Vampires! Dinosaurs! dan een draak van jewelste die je zelfs uit de afprijsbakken niet zou meenemen? De plaat maakt in ieder geval niet de verwachtingen waar die z’n titel weet te scheppen. Voor wie houdt van middelmaat — maar wie kan tevreden zijn met middelmaat wanneer er kwaliteit in overvloed is? — is dit nog een geschikt plaatje, maar verder kunnen wij er ook niets mee. Diep wegsteken in de platenkast, is de boodschap.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 2 =