Kent u dat gevoel maanden aan een stuk met een melodie in uw hoofd
te zitten en de artiest of het nummer maar niet op het streepje
muziek te kunnen plakken? Het moet een jaar of zes geleden geweest
zijn dat we dolgelukkig de radio harder zetten om vast te stellen
dat een van de meest memorabele gitaarlijnen van de late jaren
negentig toebehoorde aan Wheat, en wel in hun tot vandaag mooiste
nummer ‘Don’t I Hold You’. Deze radiohit bleek afkomstig van Wheats
tweede full album ‘Hope And Adams’ (1999), dat er een jaar na hun
langspeeldebuut ‘Medeiros’ kwam. Wheat ontstond in 1996, toen
zanger en songschrijver Scott Levesque er een drummer, gitarist en
bassist bijhaalde. In 2003 hadden ze een bescheiden hitje op Studio
Brussel met het fijne ‘I Met A Girl’. Het geluid van Wheat was op
deze nieuwe ‘Per Second, Per Second, Per Second… Every Second’
veranderd, want Wheat was overgestapt naar een major (Sony) en zag
dat gepaard met vele fans van het eerste uur die de radioklare, té
afgewerkte songs niet konden appreciëren. Intussen is Wheat herleid
tot een duo. Brendan Harney neemt nog steeds de drums voor zijn
rekening en frontman Levesque zowat alle overige instrumenten. Als
de twaalf woorden tellende titel van hun nieuwe plaat een stap is
in titels die steeds langer worden, dan willen we niet weten wat er
nog komen zal. Feit is dat ‘Everyday I Said…’, om het wat
tekstvriendelijker uit te drukken, teruggrijpt naar de indierock
met ambitie die we kennen van de vroegere Wheat.
Het begint allemaal veelbelovend met ‘Closeness’, meteen het
langste nummer op dit vierde full album. ‘Closeness’ trapt af met
machinegeruis dat steeds luider wordt tot het gevaarte helemaal
voor je neus staat en gaat dan op het sentiment spelen wanneer
Levesque begint te zingen met enkel orgelbegeleiding. De orgel gaat
even alleen door en schakelt plots een octaaf hoger, terwijl de
Amerikaan in deze lange intro opnieuw begint te zingen en toewerkt
naar de kern van het nummer. De kern is de herhaling van “You mean
so much more to me than anything” dat vrij snel opvolging vindt in
een serie van ahoo’s, ietwat in het vaarwater van My Morning Jacket. Wat volgt is
een herhaling van het tweede en derde thema, netjes uitmondend in
een solerende elektrische gitaar, opnieuw de orgels en wazig
slagwerk op holle vaten. Het typische radiovriendelijke nummer?
Inderdaad.
Ook single ‘Little White Dove’ past een gelijkaardig procédé toe:
Levesque laat zijn stem lustig overslaan tijdens de piano-intro,
laat het instrument staan voor gitaar, drums en elektronica, waarna
het boeltje plots overgaat in een verandering van tekst, zangwijze
en ritme. In een derde deel horen we Levesque tot drie lijnen over
elkaar zingen. Op ‘Move=Move’ begint de zanger op akoestische
gitaar, krijgen we een tweede instrumentaal gedeelte met
waterachtige elektronica en minimale percussie en een derde met de
typische rockinstrumenten en distortion in werking. Een combinatie
van de eerste drie elementen volgt en we hebben weer een nummer
klaar. In al zijn pogingen om binnen de nummers onvoorspelbaar uit
de hoek te komen, werkt ‘Everyday I Said’ op deze manier dan toch
voorspelbaar.
Niet zo sterk als topper ‘Closeness’, maar zeker de moeite waard is
‘Init.500 (Formerly, A Case Of…)’. U ziet, ze hebben hun best
gedaan met de songtitels. Bij verdwaalde pianotoetsen komt een
licht slaginstrument en een bas. De snelheid neemt licht toe,
Levesque begint te zingen en er komt een instrument bij. Precies,
er wordt richting climax gewerkt. Die komt er in het leuke tweede
deel, waar snelle drums domineren en de complexiteit gestaag de
hoogte in gaat. ‘An Exhausted Fixer’ valt op door de lange
gesproken stukken, zoals Nada Surf dat in ‘Popular’ zo fantastisch
voordeed. ‘To, As In Addressing The Grave’ combineert een
dromerige, ambient begeleiding met een wat mompelende zanger.
‘Courting Ed Templeton’ – die titels! – is de instrumentale
afsluiter die zich voorallaat opmerken door de geringe
noodzakelijkheid.
‘Everyday I Said’ zullen we niet direct bij de meest belangrijke
platen van het jaar categoriseren. Genietbaar is ze des te meer en
hoopgevend om te zien dat Wheat opnieuw de goede richting is
ingeslagen. Volhouden jongens, en werken aan dat meesterwerk!
