Evanescence

Lotto Arena, Antwerpen, 3 juni 2007

Ondanks de populariteit die ze al sinds ‘Bring Me Back To Life’
genieten, streek Evanescence nu pas voor het eerst op Belgische
bodem neer. Door het plotse vertrek van drummer Rocky Gray en
gitarist John LeCompt op 4 mei was deze eerste kennismaking alweer
bijna in het water gevallen, maar nog net op tijd voor het vertrek
viste Amy Lee enkele vervangers op. De gemiddelde anciënniteit van
de begeleidende leden werd hierdoor opnieuw naar beneden getrokken,
waardoor de groep nu meer dan ooit vrijwel exclusief rond de
frontvrouw draait. Het is echter diezelfde Lee die Evanescence een
onevenwichtige live-reputatie bezorgde, want hoewel ze zich steeds
met een fikse dosis enthousiasme van haar taak kwijt, komt ze bij
momenten vocaal wel heel zwak uit de hoek , waardoor het lijkt
alsof je naar een tienerkaraokeversie van de hits aan het luisteren
bent.

In deze rayon geen klachten in de Lotto Arena. De basstem in de
beginlijnen van ‘Going Under’ kon de gastvrouw maar moeilijk
ophoesten, maar op deze kleine kwelling na stond niets haar in de
weg om live haar noten even helder als in het studiowerk ten berde
te brengen. Zelfs de hoge uithalen gleden over het strottenhoofd
also het haar allemaal geen moeite kostte. Spijtig genoeg had de
technische crew blijkbaar ook gesnopen dat Amy deze avond in goede
doen was en besloten ze de track aan het andere uiteinde van de
microfoon helemaal naar boven te schuiven, waardoor Lees vocale
capaciteit ons net iets te weinig subtiel in het gezicht gewreven
werd.

Dit opgezwollen gevoel was trouwens algemeen de grote boosdoener.
Zoals de samenstelling van het publiek getuigde, beschikt
Evanescence over een uiteenlopende fanbase: gaande van de
Donna-luisteraar die enkel de grootste hits (lees: ‘My Immortal’)
op de radio hoorde passeren, tot de metalheads die de groep
doorheen de jaren het commerciële circuit zagen binnendringen maar
desalniettemin in dit concert een luchtig tussendoortje zagen. De
band zelf koos ervoor om vanavond toch maar de status van gothic
metal-band aan te nemen. Dankzij deze strategie slaagden ze erin
met een serieuze adrenalinestoot te openen: voorzien van ronkende
gitaren, diepe drumstoten en een stevig headbangende Amy Lee vielen
openers ‘Weight Of The World’ en ‘Sweet Sacrifice’ meteen met de
deur in huis en bevestigden ze op bombastische wijze waarom we –
fout of niet – wel degelijk van Evanescence houden. Doorheen het
verdere verloop bleef de band zo hard mogelijk gaan, maar werd er
minder rekening mee gehouden of deze arrangementen überhaupt wel
bij de songs passen. Vooral bij het recentere materiaal ging het
schoentje wringen: ‘Your Star’ en ‘The Only One’ konden nog gedijen
in hun nieuwe outfit, maar ‘All That I’m Living For’ en ‘Cloud
Nine’ verzonken in een degige metaalbrij waarin enkel de refreinen
nog te onderscheiden waren. Van hetzelfde laken een pak was ‘Call
Me When You’re Sober’: in essentie een poptrack die in een ander
jasje alleen maar vreemd kan aanvoelen.

De weinig uitgebalanceerde tracks uit The Open Door zorgden
voor wat aandachtsstoornissen in de tweede helft van de set. Het
waren meestal de oudere nummers die ons alert hielden, songs als
‘Haunted’, ‘Imaginary’ en ‘Whisper’ werden door uw dienaar dan ook
op instemmend geknik onthaald. Enkel ‘Bring Me Back To Life’ kon
niet de verwachte climax bereiken in een nogal gehaaste versie,
veroorzaakt door de afwezigheid van een alternatief voor de inbreng
van Paul McCoy. Ook de sympathieke verschijning van gothic
ballerina Amy Lee kon nog enkele plooien gladstrijken. De
combinatie van metal moves en een nimfachtige naïviteit zorgde voor
een frisse podiumverschijning, maar dankzij haar respectvolle
houding en cleane uitstraling is ze bovendien een gepast idool voor
de tienerfans. Spijtig genoeg weerspiegelt de rest van de band dit
enthousiasme geenszins en zijn zij na de vele wissels louter tot
personeelsleden gereduceerd. Enkele technische foutjes (zoals de
fletste gitaarsolo in ‘Going Under’) konden we de newbies nog
vergeven, maar het gebrek aan dynamiek zette bij momenten wel een
domper op de sfeer.

Hoewel de Knuffelrockers een mooie, in lichtpaarse belichting
badende versie van ‘My Immortal’ op vleugelpiano kregen, werd de
rest van de avond voornamelijk gebruikt om weer aansluiting bij het
metalpubliek te vinden. Bij enkele halsstarrige pogingen ging onder
de huls van gewapend beton echter een lege doos schuil. Deze dipjes
waren gelukkig genoeg verspreid over de setlist, waardoor we op
enkele tandenbijters na nog konden genieten van dit avondje
Evanescence. Na het bezoek aan de Lotto Arena is deze stelling er
spijtig genoeg niet minder fout op geworden.

The Open Door
is uit bij Columbia.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + 13 =