Lichens :: Omns

Vrienden (al dan niet van de poëzie), het is weer zover. De
verkiezingen komen stilletjes aan in zicht – u hebt nog net genoeg
tijd om uw favoriete manifest glimlachend te verslinden. De zomerse
temperaturen moeten ons overvallen, de Belgische bevolking ten
oosten van Melle trekt elk weekend en masse richting kust,
de optredens in uw favoriete zalen sterven op jammerlijke wijze
uit, en de uitgaansbuurten van de studentensteden worden andermaal
gevuld door het lokale publiek. Afijn, het zijn tijden die –
afhankelijk van uw perspectief – bij momenten zonder genade naar de
keel grijpen. Ondertussen leggen velen hun exotische
zomerbestemmingen vast; wij moeten het hier bij enola nog even met
de nieuwe Lichens stellen – het harde leven, u begrijpt het wel.
Als dan plots blijkt dat we op ‘Omns’ een ware trip mogen meemaken,
moeten we toch even slikken. Laten we het nu reeds zeggen: Kranky,
(K-RAA-K)³, wie merkt het verschil nog?

Lichens is het soloproject van ene Robert Lowe, u misschien bekend
als bassist bij het excentrieke rockgroepje 90 Day Men. In hun
songs is onder meer de intrigerende stem van Lowe te horen, die hij
voor Lichens ten volle inschakelt. Dan hebben we het trouwens puur
over de stem; je kan niet zeggen dat er bij Lichens sprake is van
teksten. Verder is de gitaar de belangrijkste hoeksteen; deze wordt
via een improvisatorisch procédé op ons losgelaten, met overwegend
spectaculaire resultaten.

Na zijn imposante debuut ‘The Psychic Nature of Being’ heeft Lowe
het allemaal wat compacter gemaakt. Er is slechts één reusachtige
track op deze plaat, het adembenemende ‘m st r ng w tchcr ft l v ng
n sp r t’. Als u goed luistert, kunt u de artiest zelfs horen
ademen, maar dit terzijde. Deze track opent met een klagerige
melodie zoals we die recent nog op Nisht Azoy van Black
Ox Orkestar te horen kregen, waarna het gezoem van een
veronderstelde synthesizer het vehikel in een andere richting duwt.
Het fingerpicken en de improvisatie nemen hier de bovenhand,
terwijl het keyboard onverbiddelijk één akkoord handhaaft. Lowe
speelt met verschillende tracks die hij elk ruimte tot ontplooiing
geeft. Dit alles achttien minuten lang, en u krijgt er ook nog wat
vervormde vogelgeluiden bij (stiekem verdenken we Lowe ervan zelf
verantwoordelijk te zijn voor veel van deze geluiden).

Dan is er nog die stem. Het moet vast en zeker een van de vreemdste
geluiden zijn die we ooit uit een mannelijk keelgat hoorden
ontspruiten. Juist ja, Burzum mag nog wat ontbijtgranen eten voor
hij dit bevreemdend geluid evenaart. Deze stem, samen met het
ingetogen gitaarspel en de immer mysterieuze mix waarin de tracks
zich lijken te bevinden, zorgen voor een haast spirituele ervaring.
Dit heeft vast en zeker ook met de nieuwe opnametechnieken te
maken; vooral het multitracken en de obligate overdubs zorgen voor
een bizar spektakel. Merk overigens op dat elke track mono is
opgenomen of daartoe is teruggebracht, iets wat enkel olie op het
vuur gooit. Al hadden we een breder geluidsveld heus kunnen
appreciëren.

Wanneer de bezweringen crescendo gaan op ‘Vevor of Agassou’,
bereikt ook Lowe een waar hoogtepunt. Het zijn van die magische
momenten die je ook bij Ignatz terugvindt, en
die in feite moeilijk te bevatten zijn. Lowe doet niet alleen zijn
eigen ding, het is nog eens verbluffend uniek ook. Op ‘Bune’ haalt
hij zelfs zijn zwaar vergiftigde gevoel voor de blues boven, met
wonderbaarlijke resultaten.

Lichens is op zijn minst een muzikale anomalie te noemen. Dat
bewijst de bijgevoegde live-dvd, waarop een optreden van 27 minuten
te zien is. Lichens’ optredens zijn al even uniek als de muziek op
plaat; hij houdt dan ook vast aan zijn improvisatorisch ethos en
zorgt ook hier voor onbeschrijflijke spanning. Combineer dit met de
nakende hittegolven, et voilà: u ontdekt een folkmonster
dat zal polariseren, maar vast ook zal intrigeren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 − 1 =