Smashing Pumpkins :: 26 mei 2007, AB

”Ik ga de Smashing Pumpkins nieuw leven inblazen: I want my band back, and my songs, and my dream”, schreef Billy Corgan twee jaar geleden bij de release van zijn eerste soloplaat. Bijna twee jaar later was het dan zover en stond de legendarische groep minus stichtende leden James Iha en D’arcy Wretzky in de AB. Met zijn drie uur en veel minder bekend en nieuw werk bracht de groep een show die vooral voer voor de fans was.

Scepsis genoeg in de aanloop naar het optreden: Smashing Pumpkins waren tijdens hun hoogdagen al niet bepaald de meest indrukwekkende livegroep, deze reünie leek ook min of meer een wanhopige poging een mislukte solocarrière een nieuwe wending te geven. En toch, zelfs met die twijfels in acht genomen, bleef dit hét muzikale evenement van het jaar.

Smashing Pumpkins is dan ook één van die legendarische bands die zich in het begin van de jaren negentig uit de Amerikaanse ondergrond een weg naar de absolute top wist te banen. Eén van de absolute groten uit de laatste echt legendarische generatie rockgroepen. Alle uitverkochte Sportpaleizen ten spijt schieten bands als Muse en Placebo immers nog altijd te kort voor de mythische status die Smashing Pumpkins ten dele viel, een groep die zelfs na de split volk bleef aanspreken, getuige het erg diverse publiek in de AB: van best wel jong naar al behoorlijk oud.

Bassiste D’Arcy en gitarist James Iha bedankten voor deze reünie, of waren niet uitgenodigd, enkel drummer Jimmy Chamberlin blijft zijn generaal trouw. Deze versie van de Pumpkins is de Billy en Jimmy show: de drie nieuwe recruten (Ginger Reyes op bas, gitarist Jeff Schroeder en toetseniste Lisa Harriton) zijn bleke schimmen die de cool en uitstraling van hun voorgangers missen. Chamberlin domineert vanavond met bombastische stadiondrums als de John Bonham van zijn tijd.

Corgan blijft een controversieel figuur waar je liefhebber moet van zijn: met zijn gekwelde teksten, gekleed in een potsierlijke witte cape, tegen een theatrale backdrop, wordt nog maar eens zichtbaar hoe hij minstens voor de helft persoonlijk verantwoordelijk is voor het zelfhulpgejank dat emorock heet. Of je de Pumpkins lust, hangt dan ook grotendeels af van hoe ver je bereid bent mee te gaan in Corgans megalomane wereld waarin concerten drie uur duren en er geen compromissen worden gesloten: de hits worden maar met mondjesmaat over de set verstrooid en afgewisseld met veel obscuur en nieuw materiaal uit het weldra te verschijnen Zeitgeist.

”Ik wil mijn songs terug”, daar gaat het hier inderdaad om. Het optreden draait grotendeels om een opnieuw opeisen van het verleden. Reageerde Corgan twee jaar geleden nog uiterst gepikeerd als iemand het waagde een Pumpkinsnummer te verzoeken, hier wordt — op het debuutalbum Gish na — werkelijk elk hoekje van het verleden, ook mindere albums als “Machina II”, herbezocht. Het is een moedige zet: het al te gemakkelijk terugkeren en incashen op het succes te saboteren door een weinig gemakkelijke set neer te zetten.

Met ongeveer negen nummers uit de nieuwe plaat lijkt de conclusie alvast dat de groep na de laatste teleurstellende meer elektronische platen opnieuw de kaart van de gitaar trekt. Helaas vergat Corgan in zijn haast om er op te staan dat er ook degelijke songs moeten zijn: slechts zelden horen we een beklijvende melodie, laat staan een pakkend refrein. Dat Zeitgeist een politieke plaat moet worden blijkt in elk geval uit het veelvuldig geuitte “Revolution” in opener “United States”. Een amechtige in het nummer verwerkte solo — wat werd er overigens overdreven vaak en uitgebreid gesoleerd! — kan echter niet verhullen dat het eindeloos durende nummer weinig indrukwekkend is. Enkel “God & Country” in het akoestische blokje kan goedkeurend meeknikken uitlokken.

Telkens een bekende riff weerklinkt verbleekt dat nieuw werk nog een stukje meer. Wordt “Today” heel vroeg nog wat te haastig afgewerkt, een “Bullet With Butterfly Wings” is verschroeiend. Als vanouds wordt “Disarm” — vandaag niet in een snoeihard arrangement zoals in de hoogdagen — uit volle borst meegezongen, net als een triomfantelijk “Tonight, Tonight”. De monsterlijke kers op de taart is de verpulverende riff van “Cherub Rock”: dit was en is Smashing Pumpkins op zijn sterkst, net als de lang uitgesponnen progpunkjam van “Silverfuck”: tien vlammende minuten waarin speels een stuk “The End” van The Doors wordt verwerkt.

Corgan speelt hoog spel door meteen enkel de fans te willen bevredigen, op de festivals zal hij toch best met een iets publieksvriendelijkere set mogen uitpakken. De schare oude getrouwen is nu immers wel tevreden, Corgan is er de man niet naar om zich daarmee tevreden te stellen. Er zal echter meer nodig zijn dan deze nieuwe songs om anno 2007 opnieuw relevant te worden. Of deze reünie een laatste stuiptrekking is dan wel een nieuwe start zal dus nog moeten blijken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − 4 =