Kings of Leon :: Because of the Times

Kings of Leon werd begin jaren 2000 door de media min of meer
opgepikt in het kielzog van bands als The Strokes, The White Stripes,
The Vines, The
Hives
… maar er waren een aantal dingen die – gelukkig? –
verhinderden dat de band geboekstaafd kwam te staan als zijnde meer
hype dan band, waardoor ze de weg naar het echt grote publiek nooit
helemaal vonden. Kings of Leon ontbeert uiteraard de obligate ‘the’
in de groepsnaam, maar daarnaast ontbrak het hen ook aan een ‘Last
Nite’ of een ‘Hotel Yorba’ om al te hoge ogen te gooien. De
uitstekende single ‘The Bucket’ uit 2004 bracht de band weliswaar
in de hogere regionen van de lijstjes over de Grote Plas, maar meer
algemene erkenning bij ‘het volk’ bleef uit, hoewel de kritieken de
band doorgaans gunstig gezind waren. Daar zal deze ‘Because of the
Times’ binnen geen tijd verandering in brengen.

Kings of Leon tapte in het verleden grotendeels uit het southern
rock vaatje, met hier en daar een geut psychedelica. Genoeg
alleszins om u bij beluistering met gemak taferelen voor de geest
te halen waarbij u aan de rand van het Anza-Borrego Desert State
Park (ik noem maar wat) bij een verlaten tankstation de dorst lest
en daar temidden het occasionele schroot een kudde lama’s de
lambada ziet dansen. Soit, het kon net zo goed op de Highway 61
geweest zijn dat u zichzelf voorstelde met onder uw achterste een
motor die naam meer dan waardig. Daarvoor zorgden de uitstekende
gitaarriffs genre (de vroege) The Rolling Stones, CCR en The Allman
Brothers voor. Gaat het er op deze nieuweling dan zo helemaal
anders aan toe? Ja en nee. De riffs zijn gebleven, de psychedelica
is hier en daar eveneens present, maar de nummers zijn (veel) meer
tot volle groei gekomen. Bovendien hebben Kings of Leon meer dan op
hun vorige twee platen een eigen stem veroverd.

Voor opener ‘Knocked Up’ wordt de chorus-pedaal in de gitaar
geplugd en weten de broertjes perfect de spanningsboog op maximum
te houden zonder die helemaal te laten schieten – ingehouden onrust
noemen ze zoiets. De tweeënhalve minuut van het daaropvolgende
‘Charmer’ worden dankzij de fijnste kneepjes van het vakmanschap
opgevuld met zowat het coolste baslijntje sinds jaren, vergezeld
van een tegendraadse drum en heerlijk hese kreten van frontman
Caleb Folowill tijdens het refrein. Daarnaast kent de song de
totnogtoe beste instrumentale bridge van het decennium – een mens
mag al ‘ns overdrijven in een enthousiaste bui. En die enthousiaste
bui heeft zo zijn oorsprong: de opeenvolging van de tracks doet de
luisteraar surfen op een nu eens kalmere bovenstroom, dan weer op
sterker watergebruis, maar altijd spannend en verfrissend. Zo is
daar de geniale single ‘On Call’: wat een zanglijn, wat een sfeer,
wat een fijne eenvoudige maar oh zo efficiënte baslijn… Schitterend
nerveus drumwerk dat aan Bloc Party doet
denken in ‘McFearless’ schudt vervolgens de reuma uit uw onderrug.
Het zwaarst rocken doen de heren op ‘Black Thumbnail’: het ideale
excuus om de reikwijdte van uw autoradio op het linker rijvak van
de autostrade uit te testen.

Lach hen die Kings of Leon afdoen als een laattijdig Lynyrd
Skynyrd-afkooksel met onze complimenten uit en gebied hen
vervolgens kordaat ‘Because of the Times’ een draaibeurt of tien te
geven. Met deze plaat bewijzen de drie broertjes en neef uit de
zuidelijke staten namelijk dat er meer muzikale vruchten uit
woestijngrond schieten dan enkel duffe trad-rock. Zo krijgen we nog
funk in een rockabillyjasje op ‘My Party’, sfeer te over in
‘Ragoo’, serene ingetogenheid in ‘The Runner’, rechttoe rechtaan
rock in ‘Camaro’ en (waarom niet) een vleugje ‘Purple Rain’ op
afsluiter ‘Arizona’. Schitterende plaat (of we hadden we dat elders
al geïnsinueerd?).

Kings of Leon speelt vrijdag 29 juni op Rock
Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − zeven =