Valet :: Blood Is Clean

Aan de zuiverheid van het bloed valt niet te ontsnappen. Of het nu op wetenschappelijke, pseudo-wetenschappelijke of mythische gronden steunt, de zuiverheid ervan blijft tot de verbeelding spreken. Zo ook voor Honey Owens, die in een niemandsland rondzwerft waar bluesimprovisaties gekoppeld worden aan psychedelische jampartijen en dromerige ambient/electro.

Blood Is Clean werd over een periode van vijf maanden geschreven en opgenomen en behelst acht tracks die zo goed als altijd in een enkele take opgenomen werden, waarna enkele kleine aanpassingen toegevoegd werden. Het verklaart het duistere en grillige parcours dat op het album naar voor komt en waarbij Owens veel meer als zoveelste nomade fungeert dan als een gids die de luisteraar de weg wijst.

Reisgidsen en landkaarten helpen namelijk niet in dit niemandsland waar spookachtige stemmen echoën en gitaarpartijen zich te buiten gaan aan duistere rituelen. In "April 6" wordt deze vreemde wereld een eerste maal binnengetreden. Sjamanistische stemmen en holle percussieslagen ontvangen de bezoeker. Gaandeweg treden de gitaren naar voor, al ontbloten ze nog niet hun tanden en weten ze hun trillende spieren in bedwang te houden, de vlucht naar veiligere oorden is immers nog mogelijk.

Na een acht minuten durende roes die eenieder in de juiste stemming heeft gebracht, mag het titelnummer zijn pracht en verleidingskunsten tonen. De bastaarddochter van Six Organs Of Admittance en Ignatz geeft zich over aan psychedelische freak-outs maar blijft wel verlamd voor zich uit staren, de Boze heeft zich van dit maagdelijke wezen bezit gemaakt. Zijn diabolische plannen heeft Hij echter nog niet ontvouwd, de catatonische staat van het vat of drager hindert Hem.

In "Burmanjuana" fluistert Hij in tongen zijn waarheden, de cynische reflectie van een funky gitaarlijn is naar de achtergrond verdrongen, nauwelijks hoorbaar. De percussie-elementen zijn niet meer dan wat metaalachtige klanken die door elkaar geschud worden, aluminiumfolie die verschrompeld wordt in een lege fabriekshal en misschien een enkele bel of wat lege winkelkarren. Of iets totaal anders natuurlijk.

In de leeuwenkuil had Daniël genoeg aan zijn geloof in God maar Valet geeft in "Tame All The Lions" een heel andere interpretatie. Owens zucht en steunt, de gitaren trillen van woede maar laten zich nukkig temmen en in een hoek plaatsen. Wat niet gespeeld wordt, klinkt haast hoorbaarder dan de hoge en dromerige gitaarstukken. "Mystic Flood" laat de luisteraar wegdromen (of ijlen) bij trance-achtige percussie en zwevende klanken.

De blues, of Valets variant althans, laat zich horen in "My Volcano" waar de gitaar nog eens als een gitaar klinkt en Owen verrassend helder klinkt. In "Sade 4 Bri" wordt de trance-achtige staat ditmaal opgeroepen via repetitieve gitaarlijnen en onaardse klanken. Owens stem zelf klinkt nog ijler dan voorheen. In het dertien (dat kan geen toeval zijn!) minuten durende "North" vloeit alles een laatste keer samen. Na zich verschillende nummers stil gehouden te hebben, toont het Kwade zijn gelaat een tweede maal. Verwrongen klanken die een onderhuidse dreiging met zich meedragen en zich slechts langzaam onthullen. Bezwerend en beangstigend sleept het nummer zich naar het einde, Owens stem weerklinkt zwak in de verte.

Met Valet brengt Honey Owens na tien jaar actief geweest te zijn in allerlei bands haar eerste eigen album uit. Op Blood Is Clean worden de gitaarpartijen van Six Organs Of Admittance gekoppeld aan de geluidstapijten van Stars Of The Lid en weerklinken de echo’s van goed volk als Jackie-O Motherfucker en Knives Ov Resistance. Blood Is Clean tast de grenzen van ambient, electro en psychedelica rustig af. Nu eens dreigend en onrustig, dan weer kalmerend en dromerig is dit een ideale plaat voor wie graag buiten de oevers van de songgerichte albums treedt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + een =