Curse Ov Dialect :: Wooden Tongues

Australiës bekendste exportproducten blijven tot op heden soaps en de stoeipoes in zakformaat, beter bekend als Kylie Minogue, die bovendien debuteerde in een soap. Dat down under ook een verdomd levendige muziekscene aanwezig is, wordt vaak vergeten. Zelfs al doen meer dan genoeg groepen een belletje rinkelen.

Nadat Architecture In Helsinki begin dit jaar Australië nog maar eens op de rockkaart zette, is het nu aan Curse Ov Dialect om ook hiphop onder de aandacht te brengen. De groep bracht een eerste album uit in eigen land (Hex Ov Intellect, 1998) en debuteerde in 2003 internationaal met het erg tegenvallende Lost In The Real Sky, waarbij de boodschap met het opgeheven vingertje primeerde op de muziek, die weliswaar het experiment niet uit de weg ging, maar wel het begrip song. Lost In The Real Sky klonk dan ook als niet meer dan gewichtige moeilijkdoenerij.

Op Wooden Tongues tapt de groep gelukkig uit een ander vaatje. De politieke boodschap en het aanklagen van het (latente) racisme is nog steeds prominent aanwezig maar wordt wel beter gedoseerd én voorzien van inventieve beats, die het experiment nog steeds niet schuwen, maar toch het belang van de juiste songstructuur erkennen. De groep maakt naar eigen zeggen Australian post hop maar de veel courantere, en gelukkig nog niet uitgeholde term avanthop is evenzeer van toepassing.

Met “Renegades” is het dan ook onmiddellijk prijs, de mc’s struikelen over elkaars voeten en laten de beats alle richtingen uitgaan naargelang de mc die aan het woord is. Op “Saturday Night” wordt de ondergrond van pianosamples eerst nog sober ingevuld, maar naarmate de song en de avond vorderen, mag het allemaal wat voller en chaotischer, maar blijft het al bij al heel beschaafd. Op “Word Up Forever” mogen de inventieve beats opnieuw de hoofdrol opeisen, waarbij lustig geswitcht wordt tussen de samples én de mc’s.

Dat het nog absurder mag, bewijst “Forget”, dat tussen de ernstige aanklachten door futuristische klanken en protestsongs jaagt. De groep balanceert hier opnieuw gevaarlijk op het randje van enerverend, maar weet het evenwicht te houden dankzij het idiote “Jokes On Me”, dat zich als een slapstickfilm ontwikkelt. De Keystone Cops tuimelen door het beeld op de tonen van onder meer een opera, een klassieke uitvoering en een Indisch hippierecital.

Aan ideeën had de groep duidelijk opnieuw geen gebrek, want “Take Roc To The Arab World” is een van de weinige songs die zowaar een begin, midden en einde hebben. In niet minder dan zeventien songs worden alle mogelijke invloeden uit de Westerse en Oosterse cultuur door elkaar gegooid, en bij voorkeur zelfs allemaal in dezelfde song. De stortvloed aan ideeën leidt tot interessante vingeroefeningen in waanzin (“Stop Sarisis”, “Previous Decision”), die evenwel dreigen te bezwijken onder hun eigen gewicht (“Bird Cage Alert”).

Net als The Avalanches beschouwen de leden van Curse Ov Dialect de op albums gepleurde muzikale erfenis (inclusief spoken words) van de voorbije eeuw als een gigantische vergaarbak waaruit lustig geplunderd mag worden. Maar de groep kent nog niet de maat die The Avalanches wel hebben. En ook al wordt dit gecompenseerd door een ongekende speel- en experimenteerdrift, toch blijft het balanceren op een slap koord. Wooden Tongues is dan ook een album voor luisteraars zonder hoogtevrees, maar wees gerust: het valnet is er nog, net zoals de stoeipoes.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 2 =