Tool + Mastodon

Het zijn heuglijke tijden voor fans van Tool. Na hun geslaagde
concert op Rock Werchter was de band deze week twee keer in
België te gast om de muziekliefhebbers te overdonderen met hun
virtuoze, overweldigende progmetal-opussen. Na de Brabanthal in
Leuven was Vorst aan de beurt om de locus mirabilis te
worden van een avondje complex, meesterlijk riff- en drumwerk.
Vijftigers met een gestadig groeiend aantal grijze haren, bebaarde
veertigers en in zwart gehulde tieners die Slipknot samen met hun
acne beginnen te ruilen voor echte muziek: allen waren ze aanwezig
om de mysterieuze spanning van Tool aan den lijve te
ondervinden.

De hoge verwachtingen van deze avond werden jammergenoeg vrijwel
onmiddellijk weggespoeld met onwelriekend water. De scepsis onder
fans van Mastodon, het voorprogramma van de avond,
werd namelijk bewaarheid. Mastodon is de toekomst van de metal die
u nu al in avant-première kunt bewonderen, maar in Vorst was daar
weinig van te merken. De band kreeg namelijk een morsig, wazig
geluid toebedeeld waarbij vooral een overstuurde bas en een povere
drummix kwalijk in het oor sprongen. Zo ging opener ‘This Mortal
Soil’ volledig de feedback-mist in. Ook ‘Crystal Skull’ en
‘Caparillian Crest’ deelden in de klappen. Op plaat
wordt de statige burcht-sound van dit getalenteerde viertal door
drumaardbevingen de hoogte in gestuwd, maar we kregen nu slechts
een paar naschokjes te horen. De verwoestende kracht van ‘The Wolf
Is Loose’ op plaat was in Vorst niet in staat om zelfs maar een
strobaal een paar centimeter te bewegen. De virtuoze, zorgvuldig op
elkaar gestapelde gitaarlijnen waren nauwelijks te ontwaren en de
fenomenale tempowisselingen konden niet voor een versnelde polsslag
zorgen. Pas toen songs uit ‘Leviathan’ de revue passeerden, zagen
we licht aan het einde van een tunnel vol technische storingen.
‘Seabeast’ was een eerste hoogtepunt en de afsluitende metalsuite
‘Hearts Alive’ klonk zoals de muziek van Mastodon hoort te klinken:
gevarieerd, technisch magistraal en met een ziedende power. De
filosofie dat een voorprogramma verkracht moet worden op de
mixtafel om het hoofdprogramma des te indrukwekkender te laten
klinken, was hier overduidelijk. Aan iedereen die Mastodon niet
kende: koop ‘Leviathan’ en Blood
Mountain
en vergewis u van het onmiskenbare talent van deze
band. Mastodon als headliner in de AB en snel!

Onze 37 euro voelde al vochtig aan en Tool zou al
op zijn best moeten zijn om het onbevredigde gevoel weg te werken.
Gelukkig maakte de band zijn uitstekende live-reputatie meer dan
waar. Keenan, Chancellor, Jones en Carey bewezen hun wereldklasse
met een magistraal concert vol emotionele kracht die we nu nog
voelen natintelen. Zoals Sauron uit ‘Lord of the Rings’ het pad
voor zijn legers effent met donderwolken, liet Tool een stevige
drone door Vorst daveren om dan met ‘Stinkfist’ een eerste
mokerslag uit te delen. Vervolgens mocht de fenomenale baslijn van
Chancellor in ‘The Pot’ schitteren terwijl Keenan (uitgerust met
gasmasker) uiterst zuivere zanglijnen in de toenemende dreiging
injecteerde. Ook bij ‘Schism’ en ‘Forty Six & 2’ stond de sound
als een huis en de drumgolven van ‘Jambi’ lieten Vorst op zijn
grondvesten daveren. De Lakers-fan Danny Carey liet het publiek een
gans optreden lang de ogen fronsen door de onnavolgbare manier
waarop hij zijn drumvellen liefkoosde en martelde.

De minutenlange synthdrone van ‘Lost Keys (Blame Hoffman)’ kondigde
dan ‘Rosetta Stoned’ aan. Een gedurfde keuze, want het is een van
de minst hapklare brokken muziek op 10.000
Days
. Het nummer haalde even de opwinding uit het concert, maar
het was toch genieten van de opbouw van de song en de weergaloze
interactie tussen de ritmesectie. Na een intiem moment waarin
honderden aanstekers Vorst in een warme, respectvolle sfeer
onderdompelden, mochten ‘Lateralus’, ‘Vicarious’ en ‘Aenima’ de
klus afmaken. “Laserpens are for fags”, liet Keenan zich
ontvallen tegen iemand uit het publiek waarna gifgroene
laserstralen een prachtig web boven de hoofden van de toeschouwers
vormden. In de bisronde bewees ‘Lateralus’ andermaal een van de
sterkste Tool-songs te zijn en ‘Vicarious’ heeft het ondertussen al
tot live-favoriet geschopt.

Bij ‘Aenima’ gingen de vuisten voor een laatste keer de lucht in en
toen was het voorbij. Tool speelde een routineus, maar
overweldigend concert waarna niemand nog twijfelde over de
genialiteit van deze band. De manier waarop Tool een virtuoze
ritmesectie en labyrintische songs laat samengaan met een
allesvernietigende oerkracht, is ontzagwekkend. “Hopefully till
next summer”
, liet Keenan zich ontvallen. Het kan maar beter
waar zijn!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 7 =